Alle Kapitel von Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Kapitel 481 – Kapitel 490

RYE'S POVHindi ako nakatulog nang maayos. Ilang gabi na ang makalipas nang umuwi si Tristan dala ang malaking per ana iyon.Napapaisip parin talaga ako, dahil bagong engineer lang si Tristan at hindi gano’n kalaki ang sahod niya noon kesa ngayon kaya ako nagooverthink? Baka mas lumaki lang talaga ang salary niya?Ngunit sa kabila no’n, alam ko ang nakita ko. Alam kongi sang beses ko na siyang nahuling nagsusugal at may mga babae pa.Masakit. Pero hindi ko alam kung paano ako magrereklamo at magtatanong tungkol sa bagay na iyon sa kabila ng pagtanggap niya sa akin kahit nabuntis ako ng iba.Buong gabi akong nakabaluktot sa maliit na espasyo ng kama naming habang malalim na nag-iisip, mahigpit na nakayakap sa sarili kong tiyan.Kinaumagahan.Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko nang maramdaman ko ang sinag ng araw na tumatagos mula sa bintana ng apartment.Kinapa ko ang kabilang gilid ng kama. Malamig. Wala si Tristan. Wala na naman siya.Bumangon ako nang dahan-dahan, inaalalayan

RYE'S POVPagsapit ng hapon, tila nabunutan ako ng tinik.Maghapon na nandito si Tristan sa apartment. Pinilit niya akong magpahinga habang siya ang gumagawa ng mga gawaing bahay. Nagluto siya, naglinis, at panay ang pagtatanong kung may gusto ba akong kainin.Sa isang banda, gusto kong umiyak sa tuwa. Ito ang Tristan na nakilala ko noon—bago pa siya naging abala at mainitin ang ulo dahil sa lintik na construction project na humigop sa kaluluwa niya. Pero sa kabilang banda, hindi ko pa rin maalis ang kaba sa dibdib ko.Masyadong biglaan. Masyadong mabilis ang pagbabago.Bandang alas-sais ng gabi, nagpaalam si Tristan na maliligo lang daw siya dahil pawis na pawis siya sa paglilinis.“Babe, ligo lang ako ha? Paki-handa na lang nung dinner natin sa mesa. I bought us your favorite carbonara,” nakangiting sabi niya bago tuluyang pumasok sa banyo at ni-lock ang pinto.“S-Sige,” sagot ko habang nagpupunas ng mga baso sa kusina.Narinig ko ang pagbukas ng shower. Tahimik ang buong apartment

RYE’S POV“Okay, Ms. Alvarez, let’s check on your baby.”Nakahiga ako sa malamig na examination bed ng clinic. Ipinahid ng OB-GYN ang malamig na gel sa umbok ng tiyan ko.“Wala ba ang daddy ngayon?” nakangiting tanong ng doktora habang inihahanda ang ultrasound wand.Parang may kumurot nang pino sa puso ko. Pilit akong ngumiti, kahit ang totoo ay gusto ko nang humagulgol. “A-Ah, may emergency po kasi sa site nila. E-Engineer po kasi siya. H-Hindi po siya nakaabot.”“Sayang naman. First ultrasound pa naman ninyo. Pero don't worry, ipi-print ko na lang para maipakita mo sa kaniya mamaya pag-uwi,” malambing na sagot ng doktora.Hindi siya nakaabot.Isang malaking kasinungalingan.Kaninang umaga, nangako si Tristan na susunduin niya ako sa apartment bago mag-alas tres ng hapon. Sabi niya pa nga, “I wouldn't miss our first ultrasound, babe. Excited na akong makita ang baby natin.”Pero alas kwatro na. Limang beses ko siyang tinawagan bago ako pumasok sa clinic. Out of coverage area.Nang i

RYE’S POVNanginginig ang mga kamay ko habang ipinapasok ko ang susi sa seradura ng pinto ng apartment ko.Ang lakas ng ulan sa labas ay tila sumasabay sa pagwawala ng puso ko. Ramdam na ramdam ko pa rin ang bigat ng tingin ni Hunter kanina bago siya tuluyang tumalikod at sumakay sa SUV niya. Walang sagot. Walang paliwanag.Pagkabukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang nakakabinging katahimikan at ang nakakapasong dilim ng maliit naming sala.Wala pa rin si Tristan.Dahan-dahan kong isinara ang pinto at isinandal ang likod ko roon. Doon, tuluyan nang nanghina ang mga tuhod ko. Napadausdos ako paupo sa malamig na sahig habang mahigpit na yakap-yakap ang brown envelope na naglalaman ng ultrasound ng baby ko.Bumagsak ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan.Sobrang sakit. Ang sakit-sakit na pakiramdam ko habang unti-unting bumabalik sa isip ko kung anong sitwasyon meron ako ngayon.Pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na si Tristan ang ama ng dinadala ko, habang ang totoong ama nito

RYE’S POVTahimik ang buong byahe namin sa private jet. Kung hindi lang ako sanay sa nakakabinging katahimikan sa tuwing kasama ko si Hunter, baka nabaliw na ako sa loob ng dalawang oras na flight papuntang Macau.Nakaupo siya sa kabilang dulo ng cabin, seryosong nagbabasa ng mga dokumento, habang ako ay nakatingin lang sa bintana, pinapanood ang mga ulap. Wala pa ring text si Tristan. Kahit tuldok, wala. Pilit kong ibinabaon sa isip ko ang mga rason kung bakit hindi siya nagpaparamdam.Paglapag namin sa Macau, sinalubong agad kami ng isang itim na Rolls Royce. Dumiretso kami sa isa sa pinakasikat at pinakamagarbong hotel-casino sa buong strip. Ang nagkikislapang chandelier, ang mga gintong pader, at ang amoy ng pera at kapangyarihan ay halos makapigil-hininga.Pero hindi doon nakatuon ang atensyon ko. Nakatuon iyon sa katotohanang dalawang keycards lang ang iniabot ng receptionist kay Gregor.Nang makarating kami sa top floor—ang VVIP Penthouse level—huminto si Hunter sa tapat ng dal