Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

Nagsalita si Lucas na parang sigurado sa lahat. Walang pag-aalinlangan sa kanyang tono, parang anumang sitwasyon ay kaya niyang kontrolin, kahit ang damdamin ng taong nasa harap niya.Ngunit sa likod ng katahimikan ng kanyang boses, matagal na siyang hindi mapakali.Hindi natulog si Lucas buong gabi. Sa katunayan, matagal na rin siyang hindi nakakakuha ng maayos na pahinga, simula nang muli niyang makita si Isla. Para bang may kung anong nabuhay sa kanya na matagal na niyang tinago at pilit na kinalimutan.Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, si Isla ang laman ng kanyang panaginip. Minsan nakangiti, minsan galit, minsan malamig ang tingin mula sa mga alaala ng nakaraan hanggang sa mapait na kasalukuyan.Ngunit sa lahat ng anyo nito, iisa lang ang sinasabi nito.Lumayo siya.Hindi gusto ni Lucas ang ganitong Isla.Hindi ang malamig, hindi ang may distansya, at lalong hindi ang Isla na tila itinutulak siya palayo na parang wala na siyang halaga.Pagkatapos niyang pumasok

Unti-unting lumiwanag ang langit sa labas ng bintana, at ang malamlam na ilaw ng madaling-araw ay dahan-dahang pumasok sa silid. Sa pagitan ng antok at realidad, marahang nagmulat ng mata si Isla.Sa unang sandali, hindi pa niya lubos na naunawaan kung nasaan siya. Ngunit nang maramdaman niya ang init ng katawan na nakapalibot sa kanya, at ang matibay na bisig na tila hindi gumagalaw, bigla siyang natauhan.Nasa mga bisig pa rin siya ni Lucas Alejandro Montenegro.Agad siyang kumilos, bahagyang tinulak ang braso nito, pilit na kumakawala. Ngunit kahit anong gawin niya, tila wala itong epekto, parang bato ang katawan ng lalaki, hindi matinag.Unti-unting umusbong ang inis sa kanyang dibdib. “Mr. Montenegro—” nasabi niya nang hindi sinasadya, ngunit agad siyang natigilan.Isang sandaling katahimikan.Pagkatapos, inayos niya ang sarili, pilit binabalik sa kasalukuyan. “Mr. Montenegro, kailangan kong pumunta sa banyo,” dagdag niya, mas maingat ang tono.Ilang ulit pa niyang tinula

Tahimik na tinitigan siya ni Lucas. Hindi niya pinalampas kahit ang pinakamaliit na pagbabago sa ekspresyon ni Isla, ang pagkurap ng mata, ang bahagyang paggalaw ng labi, ang halos hindi mapansing pag-igting ng kanyang mga daliri. Para bang bawat detalye ay may kahulugan na pilit niyang binabasa.Ngunit wala siyang nakitang kakaiba. Kalma si Isla.“Hindi ko alam,” sagot niya, mahinahon ang tono. “Hindi ko pa nakikilala ang lola ni Tilly.”“Hindi mo pa nakikilala?” ulit ni Lucas, bahagyang kumunot ang noo.Kahit pa maikli ang naging pagsasama nila, hindi naman posible na hindi niya nakilala ang mga magulang ng lalaki. Sa harap niya, kumuha si Isla ng isang layered na siopao.Isa-isa niyang pinunit ang bawat patong, dahan-dahang kinakain, parang sinasadya niyang bagalan ang bawat galaw. Ginamit niya ang pagkain, para itago ang kanyang ekspresyon. At ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay.Buti na lang ilang beses na niyang nasagot ang tanong na ito sa nakalipas na apat na

Si Dustin ang nagmamaneho.Mula sa bahay ni Lucas hanggang sa kumpanya, kahit hindi pa ganap ang trapik, kung isasama ang rush hour, aabot ng kalahating oras ang biyahe. Dahan-dahan niyang pinapaandar ang sasakyan, maingat sa bawat liko, habang paminsan-minsan ay sumusulyap sa rearview mirror.Sa buong daan, nakatingin lang si Isla Madrigal sa labas ng bintana. Tahimik siya, halos hindi gumagalaw, at ang kanyang ekspresyon ay malamig na parang may pader na hindi matagos. Ang mga dumadaang sasakyan ay naglalaro sa kanyang mga mata, ngunit tila wala siyang nakikita roon.Samantalang si Lucas, walang emosyon. Abala siya sa pagbabasa ng mga report na hawak niya, paminsan-minsan ay pinipihit ang pahina, ang noo ay bahagyang nakakunot. Parang hiwalay siya sa mundo ng sasakyan, nakalubog sa trabaho, ngunit ang presensya niya ay mabigat pa rin sa hangin.May kung anong hindi maipaliwanag sa pagitan nilang dalawa. Isang katahimikan na hindi lang basta kawalan ng salita, kundi puno ng mga hi

Unang nagsalita si Cheska, ipinaliwanag ang character design ng male protagonist ng laro. “Ang male lead na ito, isang mataas ang tingin sa sarili, medyo malamig na campus heartthrob noong college. Tahimik, composed, at matagal nang may gusto sa female lead pero hindi umaamin.”“Kailangan medyo mababa ang boses pero may halong pagiging bagets pa rin. Dapat maramdaman ang pagiging mature kahit may youthful feel. Mataas ang requirement sa voice actor.”Dahil hindi naman sobrang pormal ang atmosphere sa meeting room at romance game ito na may limang male leads halos puro babae ang nasa loob. Isa pa, bahagi ng promotion nila ang all-female team. Kaya mas naging relaxed ang usapan.Ngumiti si Cheska at tumingin kay Isla. “Isla, sa tingin mo may dapat bang baguhin sa male lead na ito?”Sumandal si Isla sa upuan, tinitigan ang description sa malaking screen.“Bukod sa voice acting na kailangan pang pag-usapan… hindi ko gusto ang personality niya.”Tahimik ang lahat.“Maganda ang unrequ