All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 71 - Chapter 80

Bahagyang natawa si Louise sa kabilang linya, may halong aliw at pangungutya sa tono nito. Halatang hindi siya naniniwala sa sinabi ni Lucas. Lalo na sa paraan ng pagtawag nito sa ganitong oras.Kung talagang tapos na ang lahat, hindi niya gagawin iyon. Hindi tatawag si Lucas Alejandro Montenegro para lang magtanong ng ganitong klaseng bagay.Gabi pa rin sa lugar ni Louise, ngunit sa panig ni Lucas ay umaga na. Sa kabila ng pagkakaiba ng oras, buti na lang at sanay magpuyat si Louise, kung hindi, hindi niya masasaksihan ang bihirang anyo ng kanyang pinsan.“Kuya, gusto mo pa rin ba siya?” biglang tanong ni Louise.Isang simpleng tanong ngunit napakabigat. Isang tanong na hindi madaling sagutin, lalo na para sa isang taong tulad ni Lucas.Nanatiling tahimik si Lucas.Kung titingnang mabuti, bahagyang namula ang dulo ng kanyang mga tainga. Isang bagay na bihirang makita sa kanya. Isang maliit na senyales ng emosyon na pilit niyang itinatago.Nakatayo siya sa harap ng salaming bint

Hawak ang salamin, kumatok si Isla Madrigal sa pintuan ng opisina ni Lucas. Ramdam niya ang paninikip ng dibdib niya habang hinihintay ang tugon mula sa loob.Mula sa likod ng pinto, narinig niya ang malalim at malamig na boses ng lalaki. “Pasok.”Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto at pumasok. Tahimik ang silid, malinis, at puno ng presensyang tila hindi niya kayang balewalain.Paglapit niya sa mesa, maingat niyang inilapag ang salamin sa harap ni Lucas. Hindi siya agad nagsalita. Naghihintay siya kung paano ito magre-react.Kinuha ni Lucas ang salamin at sinulyapan iyon. Pagkatapos, kaswal niyang sinabi, “Ito ba ‘yong binili natin noong college?”Parang may biglang kumurot sa loob ni Isla. Sa loob-loob niya, nagsisi siya.Paano niya iyon nakalimutan?Ang salaming iyon, hindi lang basta gamit. Isa iyong alaala na matagal na niyang itinabi sa isang sulok ng kanyang isipan.Noong kolehiyo, mahilig si Isla sa mga magaganda ngunit halos walang silbing maliliit na bagay. Kapag pu

Malakas ang ulan sa labas, at tila walang balak humina anumang oras. Dahil dito, naging mas matao kaysa karaniwan ang mall. Napuno ito ng mga taong naghahanap ng matutuluyan at pahingahan mula sa buhos ng ulan.Nagpasya silang magpalipas muna roon at sabayan na rin ng hapunan ang paghihintay. Sa ganitong paraan, hindi na nila kailangang makipagsapalaran sa baha at trapik sa labas.Si Thomas ang unang naging masigla sa pagpili ng kakainan. Halos hilahin pa niya si Lucas habang excited na tinuturo ang direksyon papunta sa ikalimang palapag.Doon niya dinala ang lahat sa isang kilalang family-friendly na restaurant. Agad na kapansin-pansin ang kakaibang tema nito. Parang loob ng isang spaceship, may umiikot na conveyor belt na nagdadala ng pagkain, at may ilaw na kumikislap na parang mga sasakyang lumilipad.May palabas pa ng mga mini toy cars na umiikot sa gilid ng restaurant. Para itong isang maliit na mundo na sadyang ginawa para aliwin ang mga bata.Minsan na siyang dinala ni Chr

Agad na naunawaan ni Isla ang ipinahihiwatig ni Lucas. Hindi naman siya mangmang. Alam niya kung kailan may dobleng kahulugan ang mga salita, at kung kailan hindi na tungkol sa simpleng bagay ang usapan.Ngunit pinili niyang magpanggap.Ngumiti lang siya na parang walang anumang tumama sa kanya.Kinuha niya ang kanyang cellphone at tahimik na inilipat ang kalahati ng bayad kay Lucas. Maingat niyang ginawa iyon dahil ayaw niyang magkaroon ng kahit anong utang na loob, lalo na sa kanya.Bahagya siyang napangiwi.Ang simpleng kainan na iyon ay katumbas na ng ilang araw niyang sahod. Ngunit agad niya iyong isinantabi.Sa kabutihang-palad, maayos ang takbo ng kanyang mga proyekto nitong mga nakaraang linggo. Kung magpapatuloy iyon, makakatanggap siya ng sapat na bayad sa katapusan ng buwan, sapat para makabawi at makapag-ipon.Mahilig magpinta si Isla.Hindi lang basta libangan, ito ang mundo niya.Ibinubuhos niya ang kanyang puso sa bawat guhit, bawat linya, bawat kulay na inilala

Kanina pa hikab nang hikab si Isla. Pangalawang araw pa lang ng trabaho ngayong linggo ngunit ang pagod niya ay panghuling araw na. Mabigat ang mga talukap niya na kahit pilitin niyang magpokus sa ginagawa ay para siyang hinihele sa ulap. Nang makauwi siya kagabi ay hindi siya agad na nakapagpahinga. Magdamag siyang nag-drawing. Inayos niya ang mga revisions na kailangan niyang tapusin at kinumpirma ang bawat detalye na nais ng kanyang kliyente. At dahil sa sobrang kapaguran at puyat, hindi niya napansin na nagkamali na pala siya ng naipadalang file. Imbes na ang final draft ang maipadala niya ay ang sketch ang nai-send niya sa email ng client. Ngunit sa halip na magreklamo ang kliyente ay natuwa pa ito at agad iyong inaprubahan. At hindi lang ‘yon, binayaran pa nito lahat ng natitirang balanse para sa komisyon na iyon.Akala kasi nito, ang ipinadalang sketch ni Mist ay ang final draft na. Manghang-mangha pa ang kliyente niya roon at halos hindi makapaniwala. “This is majestic