Lahat ng Kabanata ng Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Kabanata 271 - Kabanata 280

Natural ang kilos niya, na para bang isang ganap na ordinaryong bagay lamang ang ginagawa niya—ang magluto ng isang mangkok ng noodles.Hindi siya nagsayang ng oras.Pagkauwi nila, masunuring pumunta si Nathalia sa bedroom niya para magbasa. Sumunod sa kanya si Sese nang ilang sandali, pagkatapos ay pumulupot sa tabi ng maliit na carpet malapit sa kama niya, paminsan-minsang iwinawagayway ang buntot. Bahagyang naririnig mula sa kuwarto ang malambot na tunog ng pagbuklat ng mga pahina, dahilan para maging lalong tahimik ang tahanan.Sa kitchen, maayos at tuloy-tuloy ang mga kilos ni Isla.Kumuha siya ng gulay mula sa refrigerator, hinugasan ang mga iyon, hiniwa, at inihanda ang kaldero. Malinis ang mga galaw niya, walang kahit isang hindi kinakailangang kilos. Halatang pamilyar na sa kanya ang simpleng pagluluto ng noodles.Nakasandal si Lucas sa pinto ng refrigerator.Madilim at mirrored ang refrigerator, mamahalin hanggang sa puntong may six-figure price tag. Ngunit sa sandaling ito,

Nag-alangan si Luis.Pagkatapos ng lahat, si Nathalia ang unang junior member ng pamilya Montenegro.Ang unang anak ng susunod na henerasyon.Iba ang kahulugan niyon.Para sa mga pamilyang tulad nila, madalas pag-usapan nang malamig ang bloodlines—shares, inheritance, family name, status, legitimacy. Ngunit nang maisip ni Luis ang malambot na maliit na mukha ni Nathalia, ang paraan ng maingat nitong pagbuhos ng warm water para sa kanya, at ang seryosong pasasalamat nito sa pag-aalaga niya kay Selena, biglang nawala ang bigat ng mga malamig na salitang iyon.Ang batang iyon ay hindi isang idea.Totoo siya.Masunurin siya, mainit, maalalahanin, at kaibig-ibig.At alam na alam ni Luis sa puso niya na ang lahat ng iyon ay dahil sa maingat na pagpapalaki ni Isla.Hindi maaaring pekein ang manners ng isang bata. Ang kabaitan niya, pasensya niya, kakayahan niyang mapansin ang pangangailangan ng iba—hindi ito mga bagay na natural na nalilikha ng pera o bloodline. May isang taong nagpalaki sa k

Natigil ang mga daliri ni Isla.Ang kamay niyang may hawak na gusot na tissue ay malakas na tumama sa computer screen.Bahagyang umuga ang manipis na monitor dahil sa lakas.Pinupunasan pa rin ni Cassandra ang coffee stains sa desk. Tila hindi niya napagtanto kung gaano kabigat ang dala ng kaswal niyang bulong. Ngunit nakatayo si Isla sa tabi niya, nanigas ang mga daliri, mahigpit na nadurog ang tissue sa kanyang palad.Noong gabing iyon, nakita siya ni Cassandra kasama si Lucas?Halos agad na kumislap sa isip ni Isla ang alaala.Ang dim lights.Ang hangin sa gabi.Si Lucas na mahigpit siyang hinahawakan, hanggang sa halos hindi na siya makaatras.Ang hininga nito, init ng katawan nito, at ang mabangis at possessive na halik na halos lumamon sa kanya nang buo.Noong oras na iyon, hawak siya ni Lucas sa buong panahon.Malamang hindi nakita ni Cassandra ang mukha niya.Ngunit kahit alam iyon ni Isla, nakaramdam pa rin siya ng kakaiba at hindi maipaliwanag na kaba. Para bang totoong may a

Nanunuya si Maricar.Ang pinakamalaking kahinaan ni Isla ay ang labis niyang pagiging sentimental.Sa mga mata ni Maricar, halos katawa-tawa iyon.Anak lamang iyon, at hindi pa nga nito alam kung sino ang ama, ngunit ipinipilit pa rin ni Isla na protektahan siya na parang isang kayamanang walang kapantay. Binabantayan niya ang maliit na batang iyon na para bang maaaring gumuho ang buong mundo, ngunit hindi maaaring makaranas ng kahit kaunting pinsala ang bata.Napakatanga.Napakakaawa.At ang mga taong hangal ay palaging kailangang magbayad ng halaga.Mahigpit na hinawakan ni Maricar ang braso ni Isla at kinaladkad siya palabas ng coffee shop. May bahagyang bakas pa rin ng coffee stains sa mukha niya, at puno ng malupit na tagumpay ang kanyang mga mata. Hangga’t may pakialam si Isla sa batang iyon, kailangan nitong sumunod.Ngunit sa mismong paglabas nila—Biglang may aninong sumugod mula sa mga palumpong.Bago pa makapag-react si Maricar, may malakas na bumangga sa mabigat niyang bunt

Pumasok ang doctor.“Halos wala na ang epekto ng anesthesia; magigising na siya soon,” sabi ng doctor matapos i-check ang monitors at infusion tubes. “Maaari na siyang kumain at uminom bukas ng umaga, kaya tiisin muna natin sa susunod na ilang oras.”Tumango si Isla.Hindi siya makapagsalita, kaya maging ang pinakasimpleng sagot ay naging tahimik na galaw na lamang. Maputla pa rin ang mukha niya, at ang needle sa likod ng kamay niya ay maayos na nakatape. Bahagyang umuugoy ang IV tube tuwing gumagalaw siya, dahilan para lalo siyang magmukhang marupok sa ilalim ng puting ilaw ng hospital.Muling tumingin sa kanya ang doctor, marahil nag-aalala pa rin sa kondisyon niya, pagkatapos ay marahan siyang pinaalalahanang magpahinga hangga’t maaari bago umalis ng ward.Pagkaalis ng doctor, tila muling lumalim ang katahimikan sa loob ng silid.Lalo pang naging malinaw ang beeping ng monitor.Pagkatapos, sa kama, nanginig ang mga pilikmata ni Lucas.Nanigas si Isla.Makalipas ang isang segundo, da