All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 411 - Chapter 420

Nagmura si Isla.Hindi niya iyon ibig sabihin.Naisip lang niya na tumatanda na si Leonardo, at kung tumatawag ito sa kalagitnaan ng gabi, malamang may nangyari. Gaano man siya ka-dissatisfied sa paraan ng matanda sa paghawak ng mga bagay, hindi pa rin niya kayang hayaang maghintay nang ganoon kagabi ang isang elderly person.Besides, kung talagang urgent ang matter, hindi rin mabuting i-delay iyon.Itinukod niya ang wrist niya sa dibdib ni Lucas, hinihimok ito.“Tumawag ka muna. Tingnan mo kung ano ang kailangan ni Lolo, pagkatapos bumalik ka.”Hindi gumalaw si Lucas.Nanatiling nakapako sa kanya ang tingin nito, madilim at tahimik, na para bang wala itong balak pakawalan siya nang ganoon kadali.Kumunot ang noo ni Isla at sinipa siya.Nakaupo siya sa sink, at sa ganitong position, hita lamang ni Lucas ang kaya niyang sipain.Hindi naman malakas ang puwersa. Mas katulad iyon ng warning kaysa tunay na pagtatangkang saktan siya.Ibinaba ni Lucas ang ulo niya.Ang deep-set eyes niya, kap

Noong kagabi, si Isla mismo ang pumayag na aahitin siya.Sumulyap si Isla kay Lucas.Na-oversleep siya, pero hindi iyon dahil tumanggi siya.Kung may kailangang sisihin, dapat ang lalaking kalmadong nakaupo sa tapat niya, kumakain ng breakfast na para bang walang nangyari. Mukha itong composed at refreshed, habang siya naman ay natulog hanggang late at may nararamdaman pa ring bahagyang kirot sa baywang.Gayunman, hindi naiintindihan ni Nathalia ang undercurrent sa pagitan ng adults.Hawak niya ang cup ng milk gamit ang dalawang kamay, kumurap, at nagtanong, “Mom, bakit tayo lumipat?”Agad na lumambot si Isla.“Dito na tayo titira from now on, at sina Lolo at Lola naman ay doon titira. Dadalhin ka ni Mom mamaya para makita ang bedroom mo.”Muling kumurap si Nathalia.“Magkasama-sama ba tayo?”“Yes.” Iniabot ni Isla ang kamay at marahang hinaplos ang buhok ng daughter niya. “Hindi mahihiwalay si Nathalia kina Mom at Dad. Puwede kang tumira rito kung gusto mo, at kung nami-miss mo sina L

Hinagupit ng bagyo ang buong Cebu City, at tila yumanig ang lahat.Napapalibutan na nga ng dagat ang lungsod, at this time, nasa mismong daanan ito ng bagyo, direktang tinamaan ng pinakamalalakas na hangin.Sa labas ng floor-to-ceiling windows, tila naghalo na ang langit at dagat sa isang madilim at magulong masa. Hinahampas ng ulan ang salamin na parang hindi mabilang na bato, at humuhuni ang hangin sa pagitan ng buildings na may matalim at nakakatakot na tunog. Kahit nasa loob ng isang luxury hotel, hindi pa rin lubos na nahaharangan ang marahas na puwersa ng kalikasan.Maaga pa lamang ng umaga, pinababa na ng hotel ang guests sa first floor.Pagdating nila roon, nakita nilang puno ng tao ang lobby.May guests na nakaupo sa sofas, may nakatipon malapit sa walls, at may nakatayo sa maliliit na grupo kasama ang luggage at blankets nila. Umiiyak ang children, mukhang uneasy ang elderly people, at nagmamadaling pabalik-balik ang hotel staff, sinusubukang panatilihin ang order habang hini

Seryoso ang mukha ni Rocky.Hindi siya nagbibiro.Seryoso ang lalaking nasa harap niya.Matagal siyang tiningnan ni Cassandra. Sa labas ng window, patuloy na nagngangalit ang bagyo, ngunit sa sandaling iyon, tila unti-unting nawala ang ingay. Ang kulog, ang hangin, ang ulan na humahampas sa salamin—lahat ng iyon ay naging malayo.Tanging ang expression ni Rocky ang nanatiling malinaw.Nawala na ang usual lazy smile niya. Walang teasing sa mga mata niya, walang careless frivolity, walang bahid ng playboy-like charm na madalas niyang gamitin para palambutin ang atmosphere.Sincere siyang nagtatanong sa kanya.“Hindi ko inaasahang magugustuhan mo ako,” sabi ni Rocky. Medyo paos pa rin ang boses niya dahil sa hirap ng pag-akyat, ngunit steady ang mga salita niya. “Okay lang na magkakilala muna tayo. Pero hindi ko maintindihan. Bakit ka nag-i-insist sa blind dates?”Ibinaba ni Cassandra ang mga mata niya.Talagang hindi naiintindihan ni Rocky.Hindi mukhang tipo ng babae si Cassandra na nag

Malamig ang December sa Paris, may walang tigil na ambon.Pagbaba ni Isla mula sa plane, hindi niya namalayang mas hinigpitan niya ang pagkakabalot ng down jacket sa sarili.Mamasa-masa at malamig ang hangin. Ibang-iba ito sa malamig na amihan na nararanasan sa Metro Manila at Mandaluyong. Ang lamig dito ay tahimik na tumatagos sa tela at hanggang buto. Mababa ang gray na langit sa ibabaw ng airport, at ang ulan ay bumababa bilang maninipis na hibla, pinalalabo ang malalayong ilaw at glass walls na parang hazy watercolor.Paglabas na paglabas niya ng airport, nakita niya si Lucas na naghihintay doon.Ibinigay ni Selena kay Lucas ang flight number nang sumakay si Isla sa plane, sinabihan itong maghintay at sunduin siya.Sa gitna ng French people, hindi naman siya partikular na matangkad, ngunit bilang Asian face sa grupo ng foreigners, kapansin-pansin pa rin siya.Suot ni Lucas ang mahabang black coat, nakatayo roon na parang sculpture.Tuwid ang postura niya, kalmado ang expression, at