All Chapters of หลงเด็กฝาก: Chapter 11 - Chapter 20

ปลายกันยารู้ว่าเธอกำลังเสียรู้เจ้านายตัวดีเข้าให้แล้ว จะมาปลุกปล้ำเธอแบบนี้ไม่ได้นะ เพราะลูกมีพ่อมีแม่เหมือนกัน“คุณปล่อยนะ” ยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งรัดเธอแน่น แล้วอยู่ ๆ เขาก็รวบเธอขึ้นอุ้มแล้วเดินไปด้านหลังโต๊ะทำงานที่เพียงผลักก็มีประตูเชื่อมกัน“ไม่นะ...คุณ” ปลายกันยาดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นเตียงนอนขนาดกลางอยู่ด้านใน เขาใช้เท้าดันผนังก็ปิดประตูได้แล้ว เมื่อมีคนอยู่เครื่องปรับอากาศก็ทำงานอัตโนมัติ เขาแตะมือไปที่ปุ่มบางอย่าง มู่ลี่บังแสงก็ปิดลงมาทันที“ห้องนี้เอาไว้พักผ่อน มีแค่ห้องของพี่กับห้องของอคิน” เขาปล่อยให้ร่างในอ้อมแขนวางลงบนเตียงอย่างเบามือ นั่นทำให้หญิงสาวที่อยู่ท่ามกลางห้องนอนชั่วคราวรู้สึกอึกอักและเขินอาย แต่ใบหน้าของใครอีกคนโน้นเข้ามาแล้วทาบทับร่างใหญ่ ๆ กักตัวเธอไว้“มันหนักนะคุณ” เธอร้องบอกเขาทั้งใช้สองมือผลักร่างเขาออกเมื่อมองซ้ายมาขวา มองเครื่องอำนวยความสะดวกในห้อง แล้วอยู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนไม่พอใจ คิดไปว่าเขาอาจจะนัดสาว ๆ มาทำในห้องนี้กันก็ได้จนใบหน้าบูดขึ้น“เป็นอะไรครับ” เสียงพูดอย่างอ่อนหวานเรียกความเหม่อลอยของคนใต้ร่างให้มาสนใจอยู่กับเขาแทน“ทำแบบนี้กันบ่อยเหรอคะ” เธ

อื้อ...!เสียงเล็กครางหวานทำเอาคนทำยิ้มแก้มปริ ทั้งชั่งใจว่าจะรอให้ถึงเย็นนี้ดีหรือไม่ หรือจะจัดการกินรวบเธอตอนนี้ดี ยิ่งเห็นอาการดิ้นเร่าของเธอแล้ว ยิ่งทำให้เขากระหยิ่มใจ“ยะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ”“คุณฉ่ำขนาดนี้แล้วจะให้ผมหยุดอีกเหรอ” เขาชักนิ้วกลางขึ้นมาชูให้เห็นความฉ่ำวาวของน้ำหวานที่เคลือบท่อนนิ้วของเขาหญิงสาวกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจตัวเอง เธอบังคับร่างกายไม่ได้ แล้วเขาก็เจ้าเล่ห์มากด้วยที่รุกแรงแบบนี้ ต่อให้มารดาของเขาให้เชื่อมความสัมพันธ์ก็เถอะ แต่เขาต้องปล้ำเธอเร็วแบบนี้ได้อย่างไรกัน“ไอ้คนบ้า!”เขาจุ่มจ้วงนิ้วตัวเองเข้าลึกในโพรงสาวแล้วขยับนิ้วเข้าออกระรัวทำให้เธอร่อนสะโพกขึ้นตามนิ้วของเขาอย่างน่าอาย ร่างกายของเธอมันต้องการเขา เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ว่าตอนนี้เธอเหมือนใกล้จะปริแตกเข้าไปทุกทีที่เขาขยับเข้าและออก“ให้ตายสิ” เสียงสบถก่อนด่าตัวเองที่ไปยอมนอนให้เขาทำเรื่องลามกแบบนี้ได้ยังไง หากแม่กับพ่อของเธอรู้คงตีตายเป็นแน่ชายหนุ่มใช้นิ้วกด ๆ ตรงเกสรเม็ดใหญ่จนปริเปล่งเต่งตึงขึ้นกว่าตอนแรกมาก ไม่บอกก็รู้ว่าเธออยากขนาดไหน แล้วเขาไม่พอเพียงแค่นิ้วเดียว ยัดอีกนิ้วลงไปในโพรงนุ่มเพื

ปลายกันยาหลับไปจนถึงเย็น โดยที่คนที่เป็นคนฉีดยานอนหลับให้ไปเตรียมกระเป๋าข้าวของ เครื่องใช้ส่วนตัวของตัวเองมาด้วยอาหารกลางวันก็เลยไม่ได้กินทั้งเธอและเขา เขาจึงแวะซื้อแซนด์วิชขึ้นมาก่อน และไม่ลืมถุงเสื้อผ้าสำหรับคนที่หลับไม่ตื่นเสียที จนต้องไปปลุกอย่างหวาดเสียวในห้องที่ก่อนไปเขาล็อกประตูแน่น กลัวคนจะเข้ามาด้านในเสียงหอมแก้มฟอดปลุกให้คนที่กำลังอ่อนเพลีย เพราะเสียน้ำครั้งแรกปรือตาขึ้นอย่างรำคาญ“อื้อ...”“ตื่นได้แล้วครับ เย็นแล้วเราต้องกลับบ้าน” เสียงนุ่มคลอเคลียร์อยู่ข้างหู เพราะกลิ่นหอมกรุ่นของเธอทำให้เขาหลงใหลติดจนไม่อยากทำอะไร อยากนอนซุกกับคนที่เป็นเมียหมาด ๆ อย่างปลายกันยา“เย็นแล้วเหรอ” เสียงงัวเงียคล้ายไม่อยากตื่นเปล่งขึ้น แล้วเธอก็ถูกเขาลูบนั่นลูบนี่แล้วก็ปลุกเร้าอย่างเสียวไส้จนต้องลืมตา เพราะกลัวจะได้ทำอย่างอื่นจนไม่ได้กลับบ้าน“ฉันตื่นแล้ว...ออกไปสิ” เธอทำตาเขี้ยวเล็กน้อยที่เขานั้นยังวอแวกับเธอไม่เลิก ทั้งได้ครั้งแรกไปแล้ว แต่จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ได้เป็นเธอที่ยอมง่าย ๆ เอง“ต่ออีกสักรอบก่อนกลับไหม”“ไม่” เธอตอบไม่ต้องคิด แล้วก็เห็นถุงเสื้อผ้าที่เขาส่งให้จึงรีบแต่งตัว แต่เขาก็

เธอค้อนเขาแล้วก็ต้องกิน เพราะวันนี้เพิ่งมีแค่แซนด์วิชตกถึงท้อง แล้วทุกอย่างเหมือนตัวเองโดนจับคลุมถุงชนชอบกล มีแค่พ่อคนเดียวที่ดูเหมือนไม่เห็นด้วย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอมีอะไรกับเขาแล้ว ที่บ้านรับรู้สองบ้าน ที่สำคัญพวกเขาจะจับเธอแต่งงานเธอกินไข่พะโล้ที่แม่เคี่ยวจนเข้าถึงเนื้อไข่ด้านในด้วยความโมโหถึงสามฟอง แต่คนข้าง ๆ กลับดีอกดีใจที่เธอกินเยอะเขาเติมข้าวถึงสองรอบ แล้วก็เป็นตนเองที่อาสาล้างจาน เพราะว่าเมียของเขาขาอ่อน วันนี้ไม่ได้อยากจะหักโหม แต่ว่ามันอดใจไม่ไหวจริง ๆ ใครใช้ให้ดอกลิลลี่ของเธอสวยขนาดนั้น ยิ่งเห็นเกสรบวมเป่งแทบปริยิ่งทำให้ตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ขนาดตอนนี้แค่คิดยังรู้สึกคับแน่นไปทั้งลำปลายกันยาเดินเข้าห้องมาอาบน้ำด้วยความปวดเมื่อย เธอกินยาหลังกินข้าวไปแล้ว แล้วก็อาบน้ำสระผมไม่นานก็เดินออกมาคล้ายพร้อมหลับทุกนาที จนคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยต้องเดินมาพยุง“ปลาย...ไหวไหม” เขาเปลี่ยนสรรพนามที่เรียกเหมือนคุณอาภากร จะได้ดูสนิทสนมแต่สีหน้าของเธอก็ดูน่าเป็นห่วง ใบหน้าแดงซ่านเหมือนคนมีไข้ จนเขาต้องเอามืออังที่หน้าผาก“ตัวร้อนหน่อย ๆ เมื่อกี้ได้อาบน้ำอุ่นหรือเปล่า” เขาถามอย่างเ

ทุกวันคนขี้อ้อนยิ่งกว่าแมวก็เอาแต่ออเซาะเธอทุกวัน จนทำงานไม่เสร็จสักที เดี๋ยวกอด เดี๋ยวจูบ เดี๋ยวจับตรงโน้นตรงนี้ทีจนเธอสั่นไหวไปทั้งอก“พอแล้วค่ะ งานไม่เสร็จแล้วนะคะ” ปลายกันยาไม่คิดว่าการมีคนรักสักคนมันจะต้องตัวติดขนาดนี้เชียวหรือ หรือว่าเป็นเพราะเขาคนเดียวที่เป็นแบบนี้ แต่ก็แปลกใจ เมื่อก่อนจำได้ว่าเขาเจ้าชู้มาก ไม่เคยคบผู้หญิงนานเลย แต่มาตอนนี้นึกอยากตัวติดกับเธอมันแปลกจริง ๆ“ช่างงานมันสิ เรามาทำลู​กกันดีม่ะ” เสียงอ้อนนั้นเธออดหมั่นไส้ไม่ได้จริง ๆ จะมาทำลูกอะไรเมื่อคืนก็ทำไปแล้วไม่ใช่เหรอ“เอาไว้ตอนเย็นนะคะ”“เมื่อคืนคุณหนีนอนก่อน” เสียงตัดพ้อนี้ทำให้เธอกลอกตามองบน จะไม่ให้นอนได้อย่างไรเขาปล่อยถึงสามรอบแล้ว แต่เธอเสร็จนับไม่ถ้วน ใครจะมีแรงไหว นี่ตื่นมาทำงานได้ก็บุญแล้ว“ต่อไปทำวันละรอบก็พอ” เธอต่อรอง“ผมเป็นคนแข็งแรงถ้าไม่สามรอบจะนอนไม่หลับ คุณไม่สงสารหรือไง”“เมื่อก่อนคุณทำยังไงคะ” คราวนี้สายตาจ้องจับผิดส่งมายังชายหนุ่มทำให้สะดุ้งทันที แต่ก็รีบพลิกลิ้นทัน“ก็...ก็...ใช้มือไงครับ นี่มือข้างขวาใหญ่กว่าข้างซ้ายแล้วเพราะมันต้องอุ้มเจ้าน้องชายผมขึ้นมา”เธอส่ายหน้าแล้วก็ลุกขึ้น รู้อยู่