บทนำ

ปลายกันยา กรรณกรณ์ ลูกสาวของภากร และนพนภา ที่ให้อิสระกับลูกสาวในการใช้ชีวิตและการเรียน จนเมื่อเรียนจบแล้วและเข้ามาเริ่มฝึกงานในด้านธุรกิจอิเล็กทรอนิกส์ ในเกื้อการุณกรุ๊ป ชีวิตที่เหมือนเจ้าหญิงก็เปลี่ยนไปเมื่อพบกับเจ้านายที่ประสาทแดกวันละสามเวลาอย่าง ‘กอบกุล เกื้อการุณ’

กอบกุล เกื้อการุณ หนุ่มนักธุรกิจรุ่นใหม่เอวไว เมื่อพบกับลูกสาวเพื่อนแม่ ที่เป็นเด็กฝากคนที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่เขาก็ไม่ชอบใจเพราะส่วนใหญ่เป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ และแม่อยากให้สานสัมพันธ์ไปจนแต่งงาน ในตอนแรกเริ่มก็ตั้งแง่ พอได้แอ้มก็ตั้งใจจะแหย่ท่าเดียว

เมื่อได้แล้วก็ดันอีก สุดท้ายตกหลุมพรางรักเด็กฝากเข้าเต็มเปา จึงได้ตามหึง ตามหวง และตามไปทวงงานทุกเวลา

และเด็กฝากวันนั้นจึงกลายเป็นเมียผมวันนี้’

..........................................................................................................................................................................................................................

กอบกุลเพิ่งวางสายแม่บังเกิดเกล้าก็ต้องหัวเสีย เมื่อรู้ว่าอีกสามวันจะมีพนักงานใหม่ที่เป็นลูกเพื่อนแม่มาฝึกงานกับเขาในตำแหน่งเลขาอีกแล้ว ซึ่งเขาโละตำแหน่งนี้ไปนานแล้ว เหลือเพียงผู้ช่วยเท่านั้น เพราะตำแหน่งนี้แม่เขาชอบหมายตาให้บรรดาลูกท่านหลานเธอเข้ามา สุดท้ายจากที่จะช่วยแบ่งเบางาน กลับสร้างงานให้เขาเหนื่อยกว่าเก่า

“เป็นอะไรหน้าบูดเป็นตูดหมา” อคิน สิทธิภาคย์ เพื่อนหนุ่มที่พ่วงด้วยผู้ช่วยส่วนตัว และหุ้นส่วนเดินเข้ามาหย่อนก้นบนโต๊ะของเขาแล้วก็โยนกองเอกสารที่ต้องเซ็นให้ปึกใหญ่

“แม่หาเรื่องให้อีกแล้วว่ะ”

เสียงไม่สบอารมณ์นั้นทำให้อคินขมวดคิ้ว ‘จะมีเรื่องอะไรให้เสือหนุ่มกอบกุลเครียดเท่ากับมีเมียอีก’ เพราะตั้งปณิธานอันแรงกล้าเอาไว้ว่า จะไม่มีเมียเพราะไม่อยากเป็นคนกลัวเมีย และมนุษย์เมียน่ากลัวที่สุด

เขาสองคนคือหนุ่มโสดที่สุดในกลุ่ม ที่หลงเหลืออยู่เป็นดาวค้างฟ้าบริหารบั้นเอวกับสาว ๆ แบบชั่วคราวไปก่อน และไม่มีแพลนจะแต่งงานมีลูก แม้ว่าจะอายุเข้าเลขสามปีนี้

“แม่มึงหาเมียให้ว่างั้น”

“ไม่เชิง แต่ว่าส่งลูกเพื่อนแม่มาฝึกงานตำแหน่งเลขา ที่ฉันโละทิ้งไปหลายปีแล้วมาให้ แกคิดว่าแม่ให้เป็นแค่เลขาเหรอ แถมยังจบใหม่ไฟแรงเสียด้วย” กอบกุลรู้สึกปวดขมับตุบ ๆ เพราะเด็กจบใหม่สดซิงนี่แหละทำให้เขาทำงานมีปัญหา เพราะไม่เคยผ่านงานมาเลย

“ไม่ชอบซิงเหรอเพื่อน”

“ถ้าเป็นคนนอนบนเตียงซิง ๆ อ่ะดีสิ แต่ถ้าเป็นคนทำงานแบบนี้ไม่ต้องหัดยันจับมือเขียนเหรอวะ” กอบกุลเบื่อพวกไม่เป็นงาน แม้แต่เรื่องบนเตียงเขาก็ชอบผู้หญิงที่มีประสบการณ์มันเร้าใจดี

“คิดมาก น้องเขาอาจจะเก่งก็ได้ ถ้ามึงไม่เอาเดี๋ยวกูเอาเอง เอกสารกูเยอะฉิบหาย” อคินพูดไปอย่างนั้น ที่จริงก็อยากหาเลขามาช่วยอีกที เพราะเขาช่วยมันคนเดียวก็ไม่ทันอยู่แล้ว เพราะนอกจากผู้ช่วย หุ้นส่วน ยังพ่วงตำแหน่งเลขาและติดตามงานให้มันอีก ใช้เขาเหมือนทาส!

“เออ...อีกสามวันมาแล้วมารับตัวไปด้วย”

เมื่อได้เพื่อนช่วยจัดการเขาก็สบายใจขึ้นหน่อย อย่างน้อยเอาไปห่าง ๆ ตัวก็ดีจะได้ไม่วุ่นวายกับเขา บอกเลยว่าเขาชอบความเป็นส่วนตัวไม่ชอบให้ใครมาล้ำเขต ขนาดเพื่อนของเขายังมีห้องส่วนตัวเลย

ปลายกันยาที่ย้ายออกมาอยู่คอนโดขนาดกลาง ที่ราคาแรงพอใช้ได้ เพราะคุณพ่อซีเรียสเรื่องความปลอดภัย ดังนั้นเธอจึงได้ใช้ชีวิตส่วนตัวได้เต็มที่ เพราะเธอสนใจเกี่ยวกับธุรกิจด้านอิเล็กทรอนิกส์ จึงเรียนสายนี้มาโดยตรง และอยากรู้เรื่องงานด้านนี้จึงขอร้องให้คุณแม่ช่วยหาที่ฝึกงานให้สักสี่เดือน ก่อนที่เธอจะไปเรียนต่อโทที่ต่างประเทศ เผื่อเธอจะคิดอะไรดี ๆ และนำมาต่อยอดธุรกิจที่บ้านได้ แม้ว่าที่บ้านจะมีธุรกิจอสังหา กับโลจิสติกส์ แต่ว่าการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาช่วยย่อมทำให้งานก้าวล้ำนำหน้าคู่แข่งกว่า

เธอจึงได้มาฝึกงานที่เกื้อการุณกรุ๊ป ที่เธอก็ไม่เคยมาเหยียบเลย แต่ว่าดูจากข่าวและข้อมูลผ่านเว็บไซต์พบว่าเป็นบริษัทชั้นนำที่ทำกำไรต่อปีไม่น้อยเลย นั่นเธอจึงอยากเข้ามาศึกษาว่าเดี๋ยวนี้เขาพัฒนากันไปถึงไหนแล้ว

แปดโมงเช้าวันพุธ รถบีเอ็มดับบิวรุ่น i8 Roadster สีขาวมุกแล่นมาจอดที่ลานจอดรถหน้าตึกเกื้อการุณกรุ๊ป แต่ทว่าเธอหาที่จอดไม่ได้จึงได้เสียบเข้ากับที่จอดรถที่ว่างหนึ่งที่โดยไม่รู้ว่าที่ตรงนี้เว้นว่างไว้สำหรับผู้บริหารสูงสูด คือ ‘กอบกุล’ ซีอีโอของเกื้อการุณกรุ๊ป ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าห้ามจอด นอกเสียจากคุณหญิงจันทร์จวง เกื้อการุณ หรือคุณแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น

“เห้อ...นับว่ายังมีบุญที่มีที่จอดรถ” วันนี้คุณพ่อให้ยืมรถมาใช้ เพราะกลัวว่าลูกสาวจะไปเบียดเสียดบนรถไฟฟ้า ด้วยหวงกลัวจะมีคนไปลวนลาม จนอายุเข้ายี่สิบสองปีก็ยังโสด จนคุณแม่ให้ไปมีแฟนบ้างก็ได้ ไม่ต้องเชื่อคุณพ่อมาก