หลงเด็กฝาก

เธอนั้นไม่ใช่ไม่อยากมี แต่ว่าเธอเป็นคนคบคนยาก หากไม่ถูกใจอย่าว่าแต่ทัก แค่ยิ้มให้ยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เธอเอากระเป๋าสีขาวแบรนด์เนมราคาแค่ห้าหลักกลาง ๆ สะพายขึ้นพร้อมกับหยิบเครื่องมือการทำงานแล้วก็ขึ้นไปยังชั้น 40 คือชั้นบนสุดโดยไม่ซักถามผู้ใด เพราะว่าคุณป้าจันทร์จวนกรอกหูเธอจนเธอเก็บไปฝันแล้วป้ายด้านหน้าบอกชื่อที่เธอก็ท่องจำมาขึ้นใจแล้วเช่นกัน ว่าตรงกับที่บอกไว้จึงผลักประตูเข้าไป นั่งรอบนโซฟาตามที่คุณป้าจันทร์จวงบอกทุกอย่าง เมื่อเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ พบว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะเป็นเวลาเข้างาน เธอมาถึงก่อนเวลาก็จัดการข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับการทำงานให้พร้อม เพื่อจะรอรับแรงปะทะเมื่อไม่รู้ว่าเจ้านายของเธอจะเป็นคนเช่นไรแปดโมงครึ่งหน้าลานจอดรถเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อรปภ. ไปห้องน้ำครู่หนึ่งกลับมาเห็นรถของใครไม่รู้มาจอดแทนที่ท่านประธาน ความซวยจึงเกิดขึ้นทันที เมื่อท่านประธานที่มาทำงานตรงเวลาไม่ขาดไม่เกิน แต่กลับไม่มีที่จอดรถ“รถใคร!” เสียงเย็นยะเยือกถามรปภ.วัยกลางคนที่ยืนตัวสั่นงันงกไม่รู้ว่ารถใคร จึงเอ่ยเสียงสั่นออกไปอย่างหวาดกลัว“เอ่อ...ไม่ทราบครับ ผมไปเข้าห้องน้ำมาถึงก็มีรถมาจอดแล้ว”เจ้า

เวลาสิบโมงปลายกันยาเดินเข้าประชุมพร้อมกับอคิน โดยมีสายตาของกอบกุลส่งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทั้งคู่นั่งเคียงข้างแล้วกระซิบกันไปมาอธิบายความหมายโน้นนี่นั่น จนเขาอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อสามวันก่อน แล้วเลือกจะเงียบเสียแล้วสอนงานเด็กฝากคนนี้เสียเอง‘ท่าทางเก่งกาจเสียด้วย’ เขาแอบชื่นชมอยู่ในที“เอาล่ะ เริ่มประชุมกันเลย” เขาไม่อยากให้เวลาเลยไปมากจึงให้เริ่มประชุมตามวาระการประชุม และคอยชำเลืองมองอีกฝ่ายที่ใช้ไอแพดพิมพ์งานตามเร็ว ๆ ในการจดสรุปประชุม ท่าทางของเธอนั้นดูมืออาชีพมาก ๆ คงจะเข้าไปช่วยที่บ้านบ่อยสินะแต่เรียนจบแล้วเลือกมาฝึกงานกับเขาเช่นนี้ ก็เหมือนส่งเหยื่อเข้าปากเสือน่ะสิ เขาแทบไม่สนใจหัวข้อประชุมด้วยซ้ำ ฟังเพียงผ่าน ๆ แล้วดูสรุปก็เข้าใจ เพราะทำเป็นประจำทุกสัปดาห์จนหลับตาก็รู้แล้วว่าพูดเรื่องนี้คืออะไร ฟังแค่ผลก็พอการประชุมดูจะยืดเยื้อเลยเวลาอาหารกลางวัน เขาจึงตัดสินใจเบรกประชุมเพื่อให้ทุกคนไปทานข้าวกันก่อน“พักทานข้าวก่อนค่อยมาต่อตอนบ่าย”เสียงของท่านประธานทำให้ทุกคนหันรีหันขวางเหมือนว่าสิ่งที่ได้ยินหูฟาดไป ปกติลากยาวยันบ่ายสามก็เคยมาแล้ว จนวันนั้นไม่ได้งานทั้งยังต้องทนหิว

“เลิกกวนประสาทฉันได้แล้ว ที่นี่เข้าออกต้องใช้คีย์การ์ด ฉันไม่ว่างลงมาส่งคุณหรอกนะ” เธอพยายามอดกลั้นอย่างถึงที่สุด เพราะอย่างน้อยแม่เธอก็ฝากให้ฝึกงานในบริษัทเขา“งั้นผมค้างด้วยสักคืน”“เฮ้ย...ได้ไงเล่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ปลายกันยาขยับตัวหนีทันที เขาเหมือนโรคจิตชอบกล มีความผิดปกติทางจิตหรือเปล่า หรือเธอควรเรียกรปภ.ดี“เป็นเลยก็ได้นะอยากเป็น” กอบกุลสาบานได้ว่าไม่เคยรุกแรงขนาดนี้เลย ปลายกันยาเป็นคนแรกที่ทำให้เขาเสียศูนย์ตั้งแต่แรกเจอ“ฉันเรียกจะรปภ.” เธอตัดสินใจโทรหานิติ แต่ว่า...“ผมแค่หิวน้ำอยากมากินน้ำห้องคุณแล้วก็จะกลับ” เขาแย่งโทรศัพท์ไปถือแล้วกดวางสาย โทรหาเบอร์ตัวเองแล้วบันทึกอย่างรวดเร็วโดยที่เธอแย่งโทรศัพท์กลับคืนมาไม่ได้ และเมื่อถึงชั้นที่เป็นห้องของเธอ จึงต้องออกจากลิฟต์แล้วสุดท้ายก็หนีอีตาประธานโรคจิตนี่ไม่พ้นต้องให้เข้าห้องไปด้วยอยู่ดี“น้ำในตู้เย็นหยิบเอง” เธอวางกุญแจรถในที่วางแล้วก็เดินเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดเครื่องสำอางเพราะวันนี้รู้สึกเหนื่อยใจมากพอแล้ว ไม่อยากจะเสวนาต่อ แต่คนที่เดินตามหลังมาจงใจจะตามเธอเข้าห้อง“หยุดเลยนะถ้าอยากกินน้ำไม่อยากกินบาทา” เธอยกเท้าท

“กลับบ้านคุณไปเลยนะ เพนต์เฮ้าส์ของคุณก็หรู จะมาอยู่ห้องเล็ก ๆ ของฉันทำไมกัน”“อุ้ย!...สืบประวัติมาหมดแล้วด้วย สนใจผมอยู่ก็บอกเถอะ”‘ไอ้คนน่าไม่อาย ไอ้คนหลงตัวเอง ไอ้ผู้ชายประสาทแดก’ เธอก่นหน้าเขาด้วยสายตา เพราะไม่อยากจะเอ่ยอะไรออกมา เหมือนตัวเองจะแพ้ทางเขาหมด ไม่ว่าจะพูดอะไร“เงียบแบบนี้ยอมรับใช่ม๊า...! บอกผมมาเถอะไม่ล้อคุณหรอก” เขายัดเยียดความหน้าด้านของตัวเองเข้าไปเยอะ ๆ เธอจะได้จดจำเขามากขึ้น แล้วก็คิดถึงแต่เขา“แม่คุณก็ขายคุณไปทั่ว ตามงานสังคม” เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างถือตัว และไม่ยอมรับง่าย ๆ หรอกว่าตอนแรกก็เหมือนจะสนใจเล็ก ๆ ว่าผู้ชายอายุ 30 ปี คนนี้ยังไม่มีใครจริง ๆ เหรอ แต่ก็แค่แปลกใจ ไม่ได้สนใจมากสักหน่อย“ว้า...ถ้าอย่างนั้นคุณคงต้องรีบหน่อยแล้วล่ะ ผมให้คุณคิวแรกเลยนะ ถ้านานกว่านี้ผมว่าคุณคงต่อแถวยาวหน่อย” เขายัดเยียดบัตรคิวให้เธอ ทั้งที่เธอไม่ร้องขอเลยสักนิด‘ให้ตายสิ ฉันคุยกับคนบ้าอยู่หรือเปล่า’“อ่าวช็อต...ช็อตอีกแล้ว อย่านิ่งสิ เดี๋ยวผมก็รู้หมดว่าคุณสนใจ คุณต้องทำเนียน ๆ ว่าไม่ชอบผมแบบนั้นถึงจะถูก”โว้ยยย....ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!!ปลายกันยาลุกขึ้นเดินไปเอาคีย์การ์ดสำหรับลงลิฟต์ยั

“ไม่เห็นต้องอายผมเลย จูบกันบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชินกันเอง”เธอขึงตาใส่เขา ยังจะมาชวนจูบบ่อย ๆ อีกเหรอในเมื่อเราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องกัน“บ้า...ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ”“ใครบอกว่าคุณเป็นกันล่ะ ผมยังไม่ได้พูดเลยนะ คิดไปเองอีกแล้ว วันนี้ผมนั่งทำงานห้องไอ้คิน คุณก็ทำงานไปเถอะ” วันนี้อยากเปลี่ยนบรรยากาศมาเฝ้าเด็กฝากน่ารักน่าเอ็นดูคนนี้เสียแล้ว พอได้จูบแรกของเธอไปชักหวงแหนเสียแล้วสินั่งได้ไม่นานนัก เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ตั้งเฉพาะของคุณหญิงจันทร์จวงก็ดังขึ้น แล้วนั่นทำให้เขากดรับอย่างอารมณ์ดี“สวัสดีครับแม่” เขากรอกเสียงแสนมีความสุขลงไป ทำให้คนเป็นแม่หมั่นไส้“เป็นยังไงมีความสุขเชียว” จันทร์จวงเดาว่าน่าจะชอบเด็กฝากคนนี้ของเธอเข้าแล้วกระมัง ปกติโทรไปเวลางานทีไรเสียงเครียดเหมือนไม่ได้เข้าห้องน้ำมาหลายวัน“ผมมีความสุขบ้างไม่ได้เหรอครับแม่” ลูกชายคนดีย้อนกลับทำให้ปลายสายค้อนกะหลับกะเหลือก“น้องทำงานเป็นยังไงบ้าง” คราวนี้เสียงมารดาตื่นเต้นเป็นพิเศษ อยากรู้ว่าเจ้าลูกชายกับหนูปลายกันยาจะไปถึงไหนกันแล้ว“ก็ดีครับ ปากหวานมากเลยครับ” ไม่พูดเปล่าทั้งยังมองไปยังหญิงสาวที่กำลังมองเขาลุ้น ๆ อยู่และนั่นท