All Chapters of เพทายจะร้ายหรือจะรัก: Chapter 21 - Chapter 30

Ep.20 หวง? & ห่วง?สองทุ่มในวันเดียวกันรถตู้คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดในรั้วบ้านหลังใหญ่ เพทายก้าวลงมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เหมือนทั้งวันมีเรื่องให้คิดไม่หยุด ด้านหลังเขาเป็นลูกน้องสองคนที่ตามประกบไม่ห่าง หลังจากสั่งงานเพิ่มเติมและแยกย้ายกับลูกน้อง เพทายเดินเข้ามาในบ้านใหญ่ แม่บ้านจัดโต๊ะอาหารรออยู่แล้ว“ทานให้อร่อยนะคะคุณเพทาย”“ครับ” เพทายตอบสั้นๆ แต่ก็ยังรักษาน้ำเสียงให้สุภาพกับสองแม่บ้าน เพราะทั้งคู่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก“ไม่เห็นคุณอัญมาทานมื้อเย็นเลยค่ะ”“...” เพทายก้มหน้าทานอาหารต่อราวกับไม่คิดอะไร“ป้ารู้สึกเหมือนเธอจะป่วยนะคะ เพราะตอนสายๆ เดินมาขอยาลดไข้ค่ะ”“...” เพทายยังคงนิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทำเสมือนว่าไม่เกี่ยวกับเขา“งั้นป้าไม่รบกวนแล้วนะคะ”เมื่อป้านวลและป้าจันทร์เห็นถึงความเรียบนิ่งในสีหน้าและแววตาของเพทาย และดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจอะไร ทั้งสองคนจึงขอตัวและแยกย้ายทันทีเที่ยงคืนร่างสูงมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบ้านหลังเล็ก เขายืนอยู่หน้าประตูเงียบๆ มาสักพักแล้ว ช่างใจว่าจะเข้าไปด้วยเหตุผลอะไร เป็นห่วงเหรอ?เขาไล่ความคิดนั้นทันที ไม่ยอมรับเด็ดขาดแต่สุดท้ายเขาก็หาเหตุผลให้ต

Ep.22 ตัวการร้ายร้อนรนเพทายลากอัญชันเดินมาที่ลานจอดรถ แม้เธอจะสะดุดเท้าตัวเองหลายครั้ง เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ จนกระทั่งไกลพอจากสายตาคนอื่น เขาก็ผลักเธอให้ชิดประตูรถอย่างแรง“พี่เพทาย… อัญเจ็บนะคะ” เสียงของเธอสั่น แต่เพทายกลับยิ่งเดือดกว่าเดิม อัญชันเงยหน้ามองเขา ใบหน้าคมเต็มไปด้วยความโกรธ “ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้คะ อัญไม่ได้…”“คิดว่ากูดูไม่ออกเหรอ” เพทายตะคอกใส่จนร่างบางสะดุ้ง… “มึงยิ้มให้มัน ให้มันลูบหัว ให้มันแกะกุ้งให้แดก” เขายกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างคุมอารมณ์ไม่อยู่“แล้วทำไมจะทำไม่ได้คะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะ พี่เพทายอย่าลืม” อัญชันเริ่มขึ้นเสียงทั้งที่ใจยังสั่น“ไม่เป็นอะไรกัน?” เสียงของเขาเบาลง แต่ชัดเจนถึงความเจ็บปวด“หึ… มึงนี่มันโคตรไม่รู้ตัวเลยอัญชัน”“กูไม่ชอบเห็นมึงยิ้มให้คนอื่น ไม่ชอบให้ใครแตะต้องมึง กูไม่ชอบ”“ทำไมคะ”“ขึ้นรถ” เพทายไม่ตอบ แต่เขากลับตะคอกขึ้นเสียงใส่อัญชันแทน รถของอัญชันเป็นเขาที่ทำหน้าที่ขับเองภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังสม่ำเสมอ แต่กลับทำให้บรรยากาศอึดอัดหนักกว่าเดิม ภาพที่เตชินลูบหัวเธอ ยิ้มให้อัญชัน ยื่นกุ้งให้อัญชัน มันวนซ้ำๆ อยู่ในหัวจนเ

Ep.24 เพทายแพ้ใจ💦💦 พรึบ! ความต้องการที่ฝังในอกจนล้น แต่เขาตัดสินใจเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น เขาอยากอุ้มเธอไปปลอบโยนด้วยวิธีของเขา เขาก็ตัดสินใจทำทันที คนตัวสูงอุ้มแฟนเก่าร่างบางที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ในสถานะอะไรกันแน่ เป็นแฟนเก่า? หรือ เป็นคนที่เกลียดกัน?อัญชันไม่ได้ต่อต้าน เพียงแต่เธอเหนื่อยล้าเหลือเกิน เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ เหนื่อยกับการรับมืออารมณ์แปรปรวนของเขา เหนื่อยกับทุกอย่างที่ถาโถมเข้ามาตอนนี้แค่อ้อมแขนที่อบอุ่นของเขามันทำให้เธอเหมือนได้พักหายใจ เธอจึงยอมให้เขากอดแม้เธอจะยังเจ็บกับสิ่งที่เขาทำมากมายก็ตามเมื่อได้รับการปลอบโยนจากที่แฟนเก่าที่เธอยังคงรู้สึกรักมากอยู่จึงไม่อยากปฏิเสธตัวเอง การกระทำทุกอย่างของเพทายยังคงทำให้อัญชันหวั่นไหวอยู่เสมอแค่เป็นเขา… ไม่ว่าเขาจะรุนแรง ทำจะพูดจาทำร้ายใจและปรักปรำเธอสาระพัดอย่างสักแค่ไหนก็ตาม ถ้าสุดท้ายแล้วคนที่ปลอบโยนเธอเป็นคนเดียวกันที่ทำร้ายจิตใจเธอ ในเวลาแบบนี้ตอนนี้เธอยอมแล้ว ยอมทั้งใจ มันอ่อนไหวมากจนยอมอ่อนแอใส่เขาอีกครั้ง“ให้พี่... ปลอบโยนอัญอัญนะ”เพทายพูดอย่างลืมตัวและเผลอใจ ทำเอาคนฟังชะงักนิ่ง อัญชันไม

Ep.26 ของของกู“งั้นก็ต้องถามเธอก่อนหรือเปล่า ว่าเธอ... เป็นของมึงจริงไหม” ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้เกรงกลัวเพทายสักนิด เขารู้ดีว่าเพทายเป็นใคร แต่เขาเองก็พอตัวเหมือนกัน เรื่องอะไรจะต้องไปกลัวและประโยคนั้นทำให้เพทายขบกรามแน่นจนสันกรามปูด มือที่จับข้อมืออัญชันยิ่งบีบแรงขึ้นแบบที่เธอรู้สึกได้ถึงอารมณ์ของเขา อัญชันรีบเอ่ยเสียงเบา“ปล่อยค่ะ เจ็บ”เพทายหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาทีแต่ก็ยอมคลายแรงจับลงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองผู้ชายคนนั้นด้วยแววตาเยือกเย็นที่เหมือนประกาศชัดว่า ของกู“ของของกู ก็คือของกู ไม่อนุญาตให้หมาหน้าไหนมาดมกลิ่นเพื่อผสมพันธุ์”แม้จะเป็นประโยคที่แสดงความเป็นเจ้าของและเพราะความหึงหวงนั้น แต่ใจของคนฟังอย่างอัญชันรู้สึกเจ็บที่ใจไม่น้อยเลย เธอเป็นหมาเชื่องๆ ตัวหนึ่งของเขาสินะ แล้วคำว่าผสมพันธุ์ฟังแล้วมันเจ็บหน่วงสิ้นดีเขาไม่รอให้ผู้ชายคนนั้นพูดต่อ แต่กลับดึงอัญชันให้เดินตามกลับไปทางห้องเรียนทันที ทิ้งให้ผู้ชายคนนั้นยืนมองตามด้วยสายตาที่ไม่พอใจเพทายเดินกลับมาในห้องเรียนครั้งนี้ สีหน้าของเขาตึงเครียดจนสัมผัสได้ มีอาชิที่นั่งมองทุกอย่างอย่างจับผิดเพื่อน เพื่อนเขาเปลี่ยนไป หนีบ

Ep.28 ทำไมไม่หึงฉันยิ่งอัญชันแสดงท่าทีเฉยเมยแบบนั้น ก็ยิ่งทำให้อีกคนรู้สึกคลั่งมากขึ้น คลั่ง… ที่ไม่ได้หมายถึงคลั่งรัก แต่เป็น… คลั่งที่เธอทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร คลั่งที่เธอไม่แสดงอาการหึงหวงเขาแม้แต่นิดเดียว และเขาแทบคลั่งตายอยู่ตรงนั้นที่เห็นอัญชันนั่งใกล้ชิดกับเพื่อนของเขา แม้เขาจะรู้ว่าเพื่อนจงใจปั่น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทนมองไม่ได้อยู่ดี มันเหมือนยิ่งกระตุกเส้นประสาทของเพทายให้เดือดพล่านมากขึ้นผู้ชายหน้าตาชั่วๆ แบบเขา ถ้าถึงเวลาได้รักใครสักคนเขาก็แสนดีและรักจนหมดใจ แต่หากวันหนึ่งเลิกรากันไป เขาก็คงต้องร้ายสุดตีน อย่างตอนนั้นที่เขาสร้างเรื่องเผาสวนธาราพฤกษ์ เขาสั่งการเองทั้งหมดเพื่อที่จะหาข้ออ้างให้อัญชันมาอยู่กับเขา เพื่อให้เธอต้องมาทนรองรับความเจ็บปวดไปพร้อมๆ กับเขา เขาไม่อนุญาตให้เธอไปใช้ชีวิตเสวยสุขกับใครทั้งนั้น “ขอแก้วค่ะ”“...” เพทายไม่พูดอะไร แต่จ้องมองใบหน้าสวยหวานไม่วางตา อัญชันไม่ได้มองตอบ เธอแค่รินไวน์ใส่แก้วให้เขาตามหน้าที่ จากนั้นตั้งใจจะกลับไปนั่งที่เดิม ทว่า…“รินให้พวกฉันสองคนด้วยสิ” เด็กเอ็นสาวสวยคนหนึ่งพูดขึ้น แววตาเหยียดกดข่มอัญชันอย่างเห็นได้ชัด“มือก็มีครบท