All Chapters of เพทายจะร้ายหรือจะรัก: Chapter 31 - Chapter 40

Ep.31 ความจริงฟาดหน้า (หายโง่หรือยัง)“เดินไม่ไหวแล้ว ขาไม่มีแรงเดิน แต่ขามีแรงทำอย่างอื่นนะ”“เข้าไปส่งข้างในหน่อยสิ รู้สึกร้อน ๆ อะ เผื่อเรา… จะอาบน้ำด้วยกัน”มันคือเสียงของแพท ที่ชัดเจนพอๆ กับความจริงที่ซัดหน้าเขาเต็มแรง เสียงหัวเราะอ้อนๆ ของแพทดังลอยออกมาจากโทรศัพท์ แล้วคลิปบ้าบอพวกนี้มาอยู่ที่อัญชันได้อย่างไร เพทายตัวชา ร่างเหมือนถูกตรึงด้วยความจริงที่เขาไม่อยากรับรู้เขาจำได้… คืนนั้นแพทเมามาก เธอไม่มีสติพอที่จะเดินกลับห้องพักคนเดียว แต่ในคลิปกับความจริงมันกลับสวนทางกัน ทุกอย่างมันเหมือนกับว่าเขาเต็มใจใครเป็นคนถ่ายคลิปนี้ เพราะมันเหมือนเป็นการจงใจสร้างสถานการณ์ให้อัญชันเข้าใจเขาผิด เขาไม่ได้อะไรอะไรกับแพททั้งนั้น ไม่เคยคิดสักนิดเดียวที่เขาดูเหนื่อยเพราะต้องทำให้แพทสงบสติอารมณ์ ที่เสื้อผ้าเขาดูหลุดลุ่ย เพราะแพทพยายามรุ่มร่ามจะดึงเนกไทออกและจะถอดเสื้อผ้าของเขา แต่มันไม่มีทางสำเร็จอยู่แล้วเพราะเขาแรงมากกว่า มีสติมากกว่า สาบานให้ตายว่าถ้าแพทแก้ผ้าตรงหน้าเขาก็เอาไม่ลง แต่พูดไปใครจะเชื่อ รู้ความจริงเอาตอนนี้ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้วมือหนากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูด ลมหายใจหอบแรงเหม

Ep.33 ลาจากกันโดยสมบูรณ์ อัญชันนั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่ในรถ ขวัญและปรางยังคงไม่หลุดจากการกอบกุมของธามและตุลย์ด้านนอกรถ ขวัญและปรางยังคงถูกธามกับตุลย์จับมือไขว้หลังไว้ แม้แรงจะไม่ถึงกับเจ็บ แต่ท่าทีแบบนั้นก็ทำให้ทั้งสองไม่พอใจเอาเรื่อง“บักหน้าขาว ปล่อยข่อยบัดเดี๋ยวนี้” (ไอ้หน้าขาว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ) ขวัญตะโกนลั่น น้ำเสียงไม่คิดจะถนอมน้ำใจใครทั้งนั้น“นั่นสิ ปล่อยได้แล้ว” ปรางเสริมทันที เธอเริ่มเมื่อยแขนและหมดความอดทนเต็มที“ปล่อยเหรอ มีอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ” ธามเอียงคอมอง ก่อนจะพูดเสียงเรียบเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว ประโยคนั้นทำให้ตุลย์หันขวับมามองเพื่อนทันที แววตาแปลกใจ ธามไม่เคยพูดจาแบบนี้กับผู้หญิงมาก่อน เพื่อนเขาไม่ได้เป็นคนแบบนี้ ไม่เคยเอ่ยถามถึงข้อแลกเปลี่ยน ประโยคแบบนี้มันฟังดูแปลกๆ ชอบกล“บ่มี มีแต่ตีน สิเอาบ่” (ไม่มี มีแต่ตีนจะเอาไหมล่ะ) ขวัญสวนกลับทันควัน“พูดไรวะ” ธามขมวดคิ้ว“มีแต่ตีนจะเอาไหม”“หึ จะเตะผมว่างั้น”“เออ จะเตะฟาดคอยีราฟให้คอหักไปเลย”“เอาดิ แต่ระวังหวอออก”“กรี๊ด ไอ้ ไอ้ ไอ้ไข่เห็ดเข็มทอง”“นี่เธอ”“ปล่อย เอ๊ะ หรือว่า… อยากซูนคิงข่อยติ กะฮู้โตอยู่ดอกว่าข่อย

Ep.35 เฝ้ามองระหว่างทางกลับขึ้นดอย ไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น รถโยกไปมาตามหลุมบ่อจนร่างของอัญชันเอนไปเอนมาเล็กน้อยเธอแอบชำเลืองมองไปยังคนขับอยู่เป็นระยะ เพราะเขาดูไม่ค่อยชำนาญเส้นทางเท่าไรนัก รถกระแทกทุกหลุมอย่างไม่เว้นแม้แต่จุดเดียว ราวกับคนที่ยังไม่คุ้นเคยกับถนนสายนี้ดีพอส่วนผู้ชายที่นั่งข้างเธอ ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้าแทบตลอดเวลา มือจับพวงมาลัยแน่น นั่งหลังตรง ไม่พูด ไม่หันมา ไม่แสดงอาการใดๆ เว้นก็แต่ในจังหวะที่อัญชันเผลอ เขาจึงแอบเหลือบตามองเธอเพียงครู่เดียว แล้วรีบละสายตากลับไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอัญชันรู้ตัวดีว่าเธอเผลอมองเขาบ่อยกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เพราะสงสัย ไม่ใช่เพราะระแวง แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ถูก ผู้ชายคนนี้ดูเงียบขรึม ประหยัดคำ และปิดบังตัวเองราวกับไม่อยากให้ใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงภายใต้หมวกและผ้าพันคอที่ปิดใบหน้าเอาไว้นั้นมันแอบซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่อัญชันไม่มีวันได้เห็น รอยยิ้มที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่เธอหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างจนในที่สุดรถก็มาหยุดตรงลานดินหน้าทางเข้าหมู่บ้าน อัญชันมองถนนดินแคบๆ ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียง

Ep.37 ความห่วงใยจากคนแปลกหน้าพลั่ก!!!เสียงนั้นดังขึ้นด้านหลังของทิว ฝีเท้าหนักกระแทกหลังของทิวเต็มแรง “พี่เพ็ท ชะ ช่วยอัญด้วยค่ะ” อัญชันจำได้ดีว่าเป็นเขา หมวกโม่งที่เขาชอบใส่ ผ้าพันคอที่พันจนปิดใบหน้าแบบนั้นไม่มีใครทำเหมือนเขา ความแปลกทำให้เธอจนจำเขาได้ดี“มึงมานี่”เขาจำเป็นต้องลากไอ้ชั่วคนนี้ออกมาจากกระท่อมของอัญชันก่อน เพราะไม่อยากให้ภาพเหล่านั้นติดตาเธอทิวโดนลากเข้าป่าไปในจุด ๆ หนึ่งที่ลับตาและเงียบสงบ เขาซ้อมทิวจนเจ็บปางตาย และใช้สายตามองทิวอย่างเลือดเย็น ในขนาดที่ทิวระบมไปทั้งตัวเพ็ทดึงมีดแหลมคมที่เหน็บอยู่จากข้างขา เขาปักมันลงบนนิ้วทั้งห้านิ้วอย่างไม่ลังเล มือนี้ใช่ไหมที่ประคองใบหน้าของอัญชัน“อ๊ากกก กูยอมแล้ว อย่าทำกู”“กูเตือนมึงแล้ว” เขาพูดคำเดิมคำเดียวกันกับเมื่อช่วงค่ำที่ผ่านมา ใช่ เขาเตือนแล้วแต่ทิวไม่ลดละความชั่วเอง เรื่องอะไรที่เขาจะต้องออมมือ“กะ กูจะไม่ทำอีก”“ได้”เขามัดมือของทิวได้ด้านหลัง จากนั้นก็ลากตัวทิวที่ไร้เรี่ยวแรงมายังจุดๆ หนึ่ง“อย่า…”พรึบ!เพ็ทโยนตัวทิวลงไป มันไม่ใช่หน้าผาสูง มันเป็นเพียงพื้นดินเนินต่ำ ทิวกลิ้งตัวลงกระแทกกับต้นไม้และหนามแหลมคม ไม่ถึ

Ep.39 สำนึกผิดคืนข้ามปีบนดอยหนาวเย็นกว่าทุกคืนที่ผ่านมา เสียงหัวเราะของเด็กๆ จากลานกลางหมู่บ้านดังแว่วมาตามสายลม พลุหลากสีถูกจุดขึ้นกลางฟ้า แตกกระจายเป็นแสงสว่างงดงามเหนือภูเขาสูงรอบด้านอัญชันยืนมองท้องฟ้าอยู่เงียบๆ แสงสีสะท้อนเข้าดวงตาคู่สวยแต่หัวใจกลับสับสน เธออยู่ใกล้เขาเหลือเกิน แต่ในขณะเดียว กันระยะห่างระหว่างหัวใจกลับไกลกันเธอเลือกถอย เลือกเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้กับตัวเอง ไม่อยากให้มันย้อนกลับไปทำร้ายซ้ำอีก เพทายยืนมองฟ้าเดียวกัน พลุสีทองสะท้อนเข้าดวงตาที่เต็มไปด้วยความโหยหา เขาอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อมมือ แต่กลับรู้สึกไกลจนเจ็บลึกไปถึงหัวใจ คนหนึ่งอยากหนีจากอดีต อีกคนกลับอยากวิ่งย้อนกลับไปแก้ไขมันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เพทายหลับตาลงท่ามกลางเสียงพลุ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องคำอธิษฐาน ไม่เคยเชื่อว่าดวงดาวจะฟังเสียงของใคร แต่ในค่ำคืนนี้สิ่งที่เขาอยากจะขอ… ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่อำนาจ ไม่ใช่ความสำเร็จใด ๆ เขาขอแค่ผู้หญิงคนเดิมกลับมาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้งคำสัญญาถูกเอ่ยขึ้นในใจอย่างหนักแน่น เขาสัญญากับดวงดาว กับท้องฟ้าและกับตัวเองว่าหากได้โอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่ทำให้อัญชันต้องบอบช้ำอีกแม้แต่น้