MasukShare
บทที่ 10 โฉมสะคราญแห่งต้าเหอ
Tanggal publikasi:
2026-03-20 15:34:47บทที่ 10
โฉมสะคราญแห่งต้าเหอ วีถูกพากลับจวนด้วยรถม้าสีดำทะมึนที่มีโครงสร้างปกปิดแน่นหนาจนเหมือนถูกขังอยู่ในคุกเคลื่อนที่เสียมากกว่า ทุกย่างก้าวที่ม้าควบวิ่ง ภาพความทรงจำของเหตุการณ์ในลักษณะนี้ของร่างต้นก็ค่อย ๆ หลั่งไหลออกมามากขึ้น แต่น่าแปลก โจวม่านที่เป็นคนรับใช้ประจำกายตั้งแต่เด็กควรจะมารับและนั่งรถม้ากลับมาพร้อมกันสิ ถ้าโจวม่านไม่อยู่ตรงนี้ ก็แปลได้แค่ความหมายเดียว คือเขาถูกจับไปลงโทษอีกแล้ว วีตบกบาลดังแปะ “หวังลี่หยางเอ๊ย หวังลี่หยาง นายไปทำอะไรเดือดร้อนคนอื่นเขาอีกแล้ว“ ‘หวังลี่หยาง‘ บุตรชายคนที่สี่ของแม่ทัพหวังเซียนกับภรรยาเอก ขุนนางยศศักดิ์โหวรุ่นที่สามของตระกูล เขาได้ชื่ออันมีความหมายว่า มหาสมุทรอันงดงาม เนื่องจากส่อแววงามมาตั้งแต่เกิด ยิ่งโตความงามก็ยิ่งเฉิดฉาย ดั่งรวบรวมความงดงามของแม่น้ำทั่วทั้งต้าเหอรวมกันเป็นมหาสมุทรอันมิอาจประมาณความกว้างใหญ่ได้บัดนี้ หวังลี่หยางย่างก้าวเข้าสู่วัยพร้อมออกเรือนก็ยิ่งงดงามล่มบ้านล่มเมือง บรรดากวีเอกจิตกรเอกต่างก็เขียนกลอนวาดภาพพรรณนาความงามของเขาจนชื่อเสียงยิ่งเลื่องลือไปไกลถึงต่างแคว้น
ความงามของเขานั้นทำให้ผู้คนทั่วทั้งต้าเหอหลงใหล โชคมากมายก็มักจะหล่นทับมาที่เขาโดยที่ไม่ต้องพยายามจากความรักใคร่เอ็นดู ทว่า โชคเหล่านั้นใช้ไม่ได้กับในจวนของคนงามเอง เพียงแค่เยื้องกรายเข้าประตูจวน บรรยากาศหนักอึ้งก็เข้าครอบงำจนบ่าทั้งสองข้างของวีเกร็งขึง แต่ความกดดันใดก็มิอาจแปรเปลี่ยนความตั้งใจของเขาได้ คำพูดแรกหลังก้าวลงจากรถม้าของคุณชายสี่คือ “โจวม่านอยู่ไหน?” “ลานลงโทษขอรับ” พ่อบ้านผู้มาต้อนรับค้อมศีรษะตอบอย่างไม่ปิดบัง นิสัยตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมนับเป็นสิ่งเดียวในบ้านสกุลหวังที่หวังลี่หยางชื่นชอบ เนื่องจากตระกูลหวังเป็นตระกูลทหารออกรบออกศึกมาช้านาน ทายาททุกสมัยจึงเป็นคนโผงผางและเกลียดการเสแสร้งยิ่งนัก เหล่าข้ารับใช้ในจวนเองจึงต้องวางตัวให้ซื่อตรงเช่นเดียวกับเจ้านาย วีจ้ำเท้าตรงไปยังลานลงโทษโดยทันที ในใจก็ก่นด่าว่าทำไมเขาถึงต้องตามแก้ปัญหาของคนอื่นด้วย ทว่า ความทรงจำของร่างต้นที่เขาระลึกได้นั้น ตั้งแต่แรกเริ่มยันปัจจุบัน ไม่ว่าเมื่อใดข้างกายเขาก็ต้องมีคนใช้ผู้ภักดีผู้นี้คอยอยู่เคียงข้างเสมอ ข่าวร้ายคือ ตระกูลทหารอย่างตระกูลหวังนั้นเคร่งครัดในกฎของบ้าน และลงโทษอย่างโหดร้ายโดยไม่มีข้อยกเว้น ตอนนี้โจวม่านเองก็คงจะ… “แม่งเอ๊ย!” วีสบถอย่างจนปัญญา ขนาดคนนอกอย่างเขายังตัดใจเมินเฉยไม่ลง หากหาวิธีกลับโลกเดิมได้แล้วคืนร่างให้หวังลี่หยางแล้วหวังลี่หยางต้องมาพบว่าคนสนิทที่รู้ใจที่สุดในชีวิตจากไปในระหว่างที่เขาไม่อยู่ล่ะก็… จิตวิญญาณแห่งนักอ่านโชเน็นจัมป์สั่งให้วีไปผดุงมิตรภาพลูกผู้ชายโดยด่วน! ลานหินขรุขระตากแดดระอุทั้งวันจนมีไอร้อนลอยขึ้นมา ตรงกลางลานนั้นมีร่างโชกเลือดถูกมัดไว้กับเสาต้นยักษ์ “โจวม่าน!” วีรีบรุดไปแก้มัดแล้วพาร่างไร้สติของคนใช้ประจำกายลงจากแท่นลงทัณฑ์ คนสนิทโดนเฆี่ยนจนหลังไม่เหลือหนังดี ตัวก็ร้อนจี๋จากการโดนผึ่งแดดเป็นเวลานาน โทสะปะทุขึ้นในอก วีหันไปมองข้ารับใช้ประจำตัวหวังฮูหยินผู้ยืนควบคุมการลงทัณฑ์ด้วยสายตาอาฆาต “โจวม่านไม่ใช่ทาสที่เกิดในจวนด้วยซ้ำ พวกเจ้าทำถึงขนาดนี้ได้อย่างไร?!” “ทาสที่ถูกตระกูลหวังซื้อมา สัญญาทาสอยู่ในมือตระกูลหวัง ตระกูลหวังย่อมมีสิทธิ์ขาดในชีวิตของเขาไม่ต่างจากทาสที่เกิดในจวน” ผู้ที่ตอบวีกลับไม่ใช่ข้ารับใช้ประจำตัวมารดา แต่เป็นหญิงสาวผู้มีใบหน้าสะสวย ข้างกายของนางยังมีชายหนุ่มกับเด็กสาวที่สวมเกราะเบาด้วยเพิ่งเสร็จสิ้นจากการฝึกต่อสู้ “พี่หญิงใหญ่ พี่รอง น้องหญิงหก พวกเจ้าก็เห็นโจวม่านมาตั้งแต่ยังเด็ก เหตุใดจึงไม่ช่วยห้าม?” “ห้าม? เหตุใดต้องห้ามด้วย ทาสที่ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ” น้องหญิงหกยิ้มหยัน “คนทำผิดคือข้า เหตุใดต้องไปลงโทษโจวม่านด้วย?!” “เจ้าเป็นเกอที่ยังไม่ออกเรือน จะให้มีแผลเป็นติดตัวเป็นตำหนิไม่ได้ ทว่า กฎบ้านย่อมต้องทำตาม เจ้านายกระทำผิดแต่รับโทษไม่ได้ เช่นนั้นก็ให้บ่าวเป็นผู้รับทัณฑ์แทน” พี่รองตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึก ไฟโทสะในอกแทบจะระเบิด พี่หญิงใหญ่และพี่รองคือพี่น้องร่วมมารดาของหวังลี่หยาง เป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่ควรจะรักและช่วยกันปกป้อง แต่ในความทรงจำของร่างต้นพวกเขากลับทำตรงกันข้าม ทั้งสองใช้อำนาจของผู้ที่เกิดมาก่อนบังคับควบคุมหวังลี่หยางจนเหมือนไม่ได้มีชีวิตเป็นของตนเอง ทายาทตระกูลหวังทุกคนล้วนเป็นนักรบ ขนาดน้องหกที่เป็นสตรียังได้รับอนุญาตให้ฝึกฝนการต่อสู้ แต่ชายอย่างหวังลี่หยางกลับถูกขังอยู่แต่ในเรือน ต้องแอบฝึกฝนกับโจวม่านอยู่ในห้องคับแคบกันสองคน “ได้ยินมาว่าคราวนี้พี่สี่แกล้งเป็นบ้าจนได้ออกจากจวนสมใจอยาก เจ้านี่ช่างชอบทำตัวโดดเด่นเรียกร้องความสนใจเสียจริง” คำพูดของน้องห้าที่ตามมาสมทบเพื่อซ้ำเติมโดยเฉพาะ ทำเอาวีฉุนกึกจนร้อนไปทั้งหัว “ข้ามิได้เป็นบ้า เป็นพวกเจ้าที่จะส่งข้าไปหาหญิงร่างทรงให้ได้…” อารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุดถูกแทนที่ด้วยความตกใจ พัดที่ไม่รู้มาอยู่ในมือของวีตั้งแต่เมื่อไรยกขึ้นปัดลูกธนูที่ยิงตรงมากลางหน้าผากอย่างแม่นยำ หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำ ลมหายใจหยุดชะงักอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตกใจ “หึ พัดเจ้าเสียแล้ว ไม่เหลืออะไรใช้ปิดใบหน้างดงามที่ดีแต่ดึงดูดความวุ่นวายของเจ้าแล้ว จากนี้อย่าได้คิดจะออกจากจวนอีกเลย” เสียงดังมาจากบนหลังคา เป็นพี่สามที่กำลังถือคันธนูไว้ในมือ วีก้มมองพัดที่ถูกหัวธนูเฉือนจนขาดแหว่งเชี่ยไรเนี่ย! นี่มันกะจะฆ่ากันเลยนี่หว่า ตกใจสัส ๆ! บ้านนี้มันอะไรกัน เป็นพี่น้องไม่ใช่หรือไง? หวังลี่หยาง นี่นายต้องใช้ชีวิตยังไงถึงยังรอดมาได้จนโตเนี่ย ในหัวของวีเต็มไปด้วยเสียงก่นด่าสาปส่งของตัวเขาเอง ใจที่กลับมาสู่อารมณ์โกรธอีกครั้งพรั่งพร้อมจะรำดาบออกไปรบราฆ่าฟันสร้างศึกสายเลือดแล้ว พี่สาม น้องห้า และน้องหก สามคนนี้คือบุตรธิดาที่เกิดจากอนุภรรยา คนพวกนี้เห็นเขาที่เป็นบุตรในภรรยาเอกแต่กลับถูกทอดทิ้งก็ได้ใจ คอยดูถูกดูแคลนและหาเรื่องกลั่นแกล้งหวังลี่หยางอยู่ไม่ขาด แต่แม้คนเหล่านี้จะเลวร้ายมากแค่ไหน แม้วีจะโกรธมากเพียงใด ลึก ๆ ในใจเขากลับไม่ได้รู้สึกเกลียดคนพวกนี้เลย...
Bab terbaru
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 109 ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ)
บทที่ 109ดวงใจอยู่ในต้าเหอ (ตอนจบ) ดาบทมิฬอาบโลหิตจนชุ่มโชก ทว่าความมุ่งมั่นของผู้ใช้ลับให้คมดาบยังไม่ทื่อ ทุกการตวัดฟันคือการปลิดชีพ ทหารแคว้นหย่งร่วงกราวราวกับใบไม้ แต่ก็ยังไม่เท่าทหารแคว้นชิงเหอ แคว้นแห่งการค้าอันสงบสุขไร้การศึกมานานฝีมือเป็นรองแคว้นหย่งที่ชนะสงครามมาหลายสนามอย่างชัดเจน ถึงกระนั้น เงามรณะก็ยังค้ำจุนพวกเขาอยู่ เป็นดั่งพายุทมิฬที่ไม่เคยล้มและพัดเอาความตายไปสู่กองทัพแคว้นหย่ง ปลุกขวัญกำลังใจทหารแคว้นชิงเหอ แม่ทัพเย่หว่านอวี่มิได้ค้ำจุนเพียงผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เขายืนหยัดต่อสู้อย่างกล้าหาญในศึกที่จะแพ้ไม่ได้ เนื่องจากมีคนรอเขาอยู่ที่อีกฟากฝั่งของขอบฟ้า ซูเยว่หยาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาฝืนตัวเองให้กลับมานั่งตัวตรง ผ่อนลมหายใจแสนอึดอัดให้กลับมาเป็นจังหวะปกติ ดวงตาเฉียบแหลมปรือขึ้นเล็กน้อยก็หลับลงไปใหม่ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งรอบด้านก็มีแต่สีเขียว เขาเห็นสีเขียวจนจะอาเจียนออกมาเป็นคลอโรฟิลด์อยู่แล้ว สีเขียวเหล่านั้นนำมาซึ่งพลังชีวิตเอ่อท้นท่วมร่าง ในช่วงแรกนั้นพลังชีวิตเหล่านี้เข้ามาเติมเต็มร่างกลวงเปล่าจนทำให้รู้สึกดี แต่หลังจากนั้นพลังชีวิตพวกนี้ก็ไหลบ่าเข้ามาในร่างอ
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 108 งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง
บทที่ 108งานแต่งที่เอิกเกริกที่สุดในเมืองหลวง งานรื่นเริงนอกพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดที่เมืองหลวงต้าเหอต้องจารึก นอกจากจะเป็นการแสดงถึงความฟุ่มเฟือยจากกำลังเงินของแคว้นแห่งการค้าแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงว่าต้าเหอมิได้หวาดกลัวสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น สาขาใหญ่แห่งสำนักหอสดับอักษรสร้างเสร็จสิ้นและขั้นการกลั่นกรองร่างกายของซูเยว่หยาจบลง นั่นคือฤกษ์ยามมงคลที่เสียงสวรรค์แห่งต้าเหอกำหนดขึ้นโดยไม่สนซินแส ใช่แล้ว นี่เป็นงานของหรวนอิน ก็ต้องจัดแบบหรวนอิน! ขบวนเจ้าสาวแห่อย่างเอิกเกริกออกจากเรือนสกุลหรวน นางรำนางสังคีตที่สนิทสนมกับเจ้าสาวต่างก็มาร่วมร่ายรำบรรเลงดนตรีประกบขบวนดั่งรถแห่ เจ้าบ่าวผู้หล่อเหลาขี่ม้าสีขาวปลอดโดยมีเจ้าสาวรูปงามนั่งซ้อนอยู่ด้านหน้า ในอ้อมแขนของเจ้าสาวอุ้มผีผาบรรเลงเพลงแสนไพเราะเคล้าคลอไปกับบรรยากาศ ที่แปลกที่สุดคือบิดาฝ่ายเจ้าสาวที่ควรจะยืนส่งลูกอยู่ในเรือนกลับอยู่บนรถม้านำหัวขบวน โปรยเงินแจกทานด้วยใบหน้าอิ่มสุข สาขาใหม่ของสำนักหอสดับอักษรเปิดชั้นล่างให้ประชานทั่วไปสามารถเข้าร่วมงานได้ แน่นอนว่าเจ้าสาวระดับทายาทเศรษฐีตระกูลหรวนย่อมต้องมีเงินจ่ายเลี้ยงคนทั้งเมืองหลวง แม้เม
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 107 กลั่นกรองร่างกาย
บทที่ 107กลั่นกรองร่างกาย คนป่วยผู้ฝืนสังขารร้องไห้จนเป็นลมในอ้อมอกของฮองเฮา เป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดของซูเยว่หยาในขณะนี้ และยังทำให้เขาไม่ได้บอกลาเย่หว่านอวี่อีกต่างหาก บัดนี้ แม่ทัพเย่ต้องเตรียมทัพและวางแผนการรบสำหรับศึกสงคราม ไม่มีเวลาว่างมาดูเกอที่ติดอยู่ในอ่างแช่น้ำ ใช่แล้ว หลังจากซูเยว่หยาตื่นขึ้นมาเขาก็อยู่ที่ตำหนักหนิงซีแล้ว ไม่ใช่แค่เขา สหายทั้งสามและหมอเทวดากับเยี่ยเหยาก็อยู่ด้วย หลังจากตรวจชีพจรและใช้วิชาแพทย์ที่แยบยลจนคนธรรมดามองไม่ออกแล้ว หมอเทวดาอี้ถวนก็ได้ข้อสรุปว่า “รักษาไม่ได้” “หา? ท่านเป็นหมอเทวดานะ จะรักษาไม่ได้ได้อย่างไรกัน?!” “ใจเย็น หรวนอิน ฟังที่หมอเทวดาจะพูดให้จบก่อน” เยี่ยเหยารีบห้ามหรวนอินที่แทบจะพุ่งไปเขย่าตัวหมอเทวดาที่หาตัวยากเย็นแสนเข็ญอยู่รอมร่อ คุณชายสงบลงได้ หมอเทวดาจึงพูดต่อ “ร่างกายที่มีมาแต่กำเนิด ไม่ใช่สิ่งที่จะแก้ไขได้ด้วยยา สมุนไพร หรือการฝังเข็ม หากจะรักษาให้หายมีแต่จะต้องเปลี่ยนร่างใหม่” “เปลี่ยนร่างใหม่?!” เจียงซีเฉินร้องตามด้วยความตกใจ ”หมายถึงย้ายวิญญาณสู่ร่างอื่นอย่างนั้นรึ?“ เจียงลี่หยางถามด้วยความเคร่งเครียด นี่แทบจะแปลได้ว่า
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 106 สมปรารถนา
บทที่ 106สมปรารถนา เสียงฮือฮาดังกระหึ่มอีกครั้ง ครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยการก่นด่าคู่รักที่เห็นแก่ตัวไร้ใจทำเพื่อชาติ เสนาบดีซูก็โมโหจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว มีเพียงคนบนบัลลังก์ที่เผยรอยยิ้มหลังจากนิ่งเงียบรับฟังมานาน “ดี ฉู่กงกง เอาพระราชโองการมา” “พ่ะย่ะค่ะ” ฉู่กงกงเข้าหลังฉากกั้นหลังบัลลังก์หยิบม้วนกระดาษหุ้มผ้าสีทองออกมากาง “แม่ทัพเย่หว่านอวี่ซื่อสัตย์กล้าหาญ รับใช้บ้านเมืองและฮ่องเต้ด้วยความภักดี มีผลงานใหญ่หลวงในการปราบกบฏกู้หลิน ฮ่องเต้มีพระประสงค์พระราชทานให้แม่ทัพเย่หว่านอวี่กับบุตรชายคนรองในภรรยาเอกของเสนาบดีซูเหลียงฉุน ซูเยว่หยา แต่งงานเป็นสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว และมอบยศเก้ามิ่งให้กับซูเยว่หยาจากคุณงามความดีในศึกปราบกบฏกู้หลิน” การก่นด่ากลายเป็นการร้องด้วยความตกใจ ขุนนางเกินครึ่งหยิบป้ายประจำตำแหน่งขึ้นมาร้องท้วง แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของซูเยว่หยาเลยสักนิด “การปราบกบฏครั้งนั้นมีเพียงท่านที่ไม่ได้เลื่อนยศ ไม่ได้รับมอบทรัพย์สิน พระราชโองการที่หยิบมาจากที่เก็บไม่ได้เพิ่งเขียนขึ้นอึดใจก่อน แม่ทัพเย่ ท่านมีอะไรจะพูดให้ข้าฟังหรือไม่?” เย่หว่านอวี่ยกยิ้มเศร้าสร้อย “เ
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 105 คำสารภาพ
บทที่ 105คำสารภาพ ซูเยว่หยารู้ดี นี่คือโอกาสสุดท้ายในชีวิตของเขาแล้ว กำลังรบของต้าเหออ่อนด้อยกว่าต้าหย่งมาก อีกทั้งแคว้นหย่งยังได้ขวัญกำลังใจจากการเพิ่งยึดดินแดนไปได้ถึงสองครั้งติด หากสามารถรวมต้าเหอที่เป็นดั่งศูนย์กลางการค้า มีเม็ดเงินหมุนเวียนตลอดเวลาเป็นส่วนหนึ่งได้ แคว้นหย่งก็จะทั้งยิ่งใหญ่และร่ำรวย กลายเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครสามารถล้มลงได้ ทางออกที่ดีที่สุดของต้าเหอในตอนนี้จึงเป็นการสงบศึก ทำทุกวิถีทางให้ต้าหย่งถอนทัพออกไป หากฮ่องเต้ไม่อนุญาตให้เขาพูด ขุนนางพวกนั้นคงจับเขามัดยัดใส่รถม้าส่งตัวให้แคว้นหย่งสังเวยเพื่อชาติโดยไม่ต้องหารือแล้ว “ฝ่าบาท พระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้วว่าสารสงบศึกนี้เป็นกับดัก กระหม่อมนั้นร่างกายอ่อนแอ แค่ออกจากที่กำบัง ต้องลมฝนนานหน่อยก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด การเดินทางข้ามแคว้นสำหรับกระหม่อมคือทางตายที่ไม่มีทางรอดไปได้ อย่างไรก็ต้องป่วยตายในสักวันหนึ่ง หากตายในแผ่นดินแคว้นหย่งทางนั้นก็สามารถอ้างว่าเป็นเพราะอาการป่วยของกระหม่อมได้ แต่หากตายในแผ่นดินแคว้นชิงเหอของเรา ทางแคว้นหย่งก็จะอ้างว่าเราจงใจสังหารว่าที่ฮองเฮา ทำลายการเชื่อมสัมพันธ์ เป็นข้ออ้างชั้นดีให้ต้
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 104 แต่งงานสงบศึก
บทที่ 104แต่งงานสงบศึก ท้องพระโรงวุ่นวายไปด้วยเสียงถกเถียงของเหล่าขุนนาง แต่วันนี้พวกเขาไม่ได้โต้แย้งกันเอง กลับกัน ขุนนางทั้งหลายต่างก็กำลังเร่งหารือถึงเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นกะทันหันอย่างเคร่งเครียด “ทูลฝ่าบาท เรือจู่โจมของแคว้นหย่งแล่นมาปิดทางเข้าน่านน้ำของต้าเหอเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ “หอสังเกตการณ์รายงานว่าเห็นเรือหอคอยลอยคอยท่าอยู่ไกล ๆ บนนั้นเต็มไปด้วยพลธนูและเครื่องดีดหินพ่ะย่ะค่ะ“ “ชายแดนเมืองสู่ที่ติดกับแคว้นหย่งถูกตีแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!“ รายงานความคืบหน้าถึงสถานการณ์และกำลังของศัตรูถูกส่งขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่ละเรื่องยิ่งทำให้เหล่าขุนนางระส่ำระส่าย เหงื่อออกจนต้องเช็ดมือกับเสื้อผ้าจนชุดขุนนางที่รักษาอย่างดีชุ่มไปหมด ซื่อไห่ฮ่องเต้ตั้งใจฟังทุกรายงานโดยยังคงความสงบเยือกเย็นไว้ ”แคว้นหย่งเพิ่งรบชนะแคว้นตวนและชนเผ่าซาหนี่ว์ มู่เฉินฮ่องเต้กำลังอยู่ในช่วงเรืองอำนาจ กองทัพบกของแคว้นหย่งมีมากกว่าต้าเหอที่สงบไร้ภัยคุกคามมาอย่างยาวนานกว่าแสนนาย ตอนนี้ถึงขนาดฝึกฝนกองทัพเรือขึ้นมาเพื่อยึดน่านน้ำจากเจ้าแห่งสายน้ำอย่างต้าเหอ แสดงตนว่าไม่เกรงกลัวผู้ใดทั้งนั้น” เฉินอ๋องผู้ไร้ซึ่งรอยยิ้มประดับใบห
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 85 Emergency!
บทที่ 85Emergency! ชาวทะลุมิติงัดทุกกลเม็ดก้นหีบแอบหนีออกจากจวนของตนในยามวิกาล แต่ละคนกำกระดาษเขียนคำว่า ‘Emergency!’ แน่นดั่งเป็นบัตรผ่านทางเข้าสู่ร้านผ้าจื่อเหลียน “พวกคุณมาทำไรที่บ้านผมอีกเนี่ย?” บอสได้แต่เกาหัวอย่างมึนงง แต่ผู้บุกรุกยามวิกาลทั้งสี่กลับเมินเขา “ไอ้วี เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 84 ขอแต่งงาน
บทที่ 84ขอแต่งงาน สงครามและการปราบกบฏยุติลง ต้าเหอกลับสู่ความสงบอีกครั้ง ท่าเรือทุกท่ากลับมาเปิดทำการให้เรือโดยสารและเรือขนส่งสินค้าเดินทางเข้ามาในแคว้นได้ดังเดิม เรือสำเภาขนาดใหญ่สลักอักษร ‘หรวน‘ แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าซึ่งมีคนโบกมือรออยู่ ทว่า คำทักทายแรกที่ผู้เฝ้ารอได้รับกลับเป็นการทักทายด้วยกร
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 38 ดวลสุรา และ เฝ้าไข้
บทที่ 38ดวลสุรา และ เฝ้าไข้ “คุณชายหรวนอิน จะเอาอย่างไรต่อกันดี? จอมยุทธ์ไป๋ฝากท่านไว้กับข้า เช่นนั้นให้ข้าไปส่งท่านกลับบ้านดีหรือไม่?” ใช่แล้ว เขาทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว มีแต่จะต้องกลับ ‘บ้าน’ พฤกษ์ลากขาเดินไปขึ้นเรืออย่างหมดอาลัยตายอยาก เยี่ยเหยาตามขึ้นไป หยิบไม้พายขึ้นมาวักน้ำพายเรือไปอย่างช้
สี่สหายทะลุมิติกลายเป็นสี่เกอแห่งต้าเหอ บทที่ 11 ความทุกข์ของหวังลี่หยาง
บทที่ 11 ความทุกข์ของหวังลี่หยาง วีเพิ่งจะสังเกต พี่น้องทั้งห้าล้วนพูดเหยียดหยามและทำหน้ารังเกียจเย็นชา ทว่าแววตาของพวกเขากลับไม่ได้เป็นไปในทางเดียวกัน ไฟโทสะในใจถูกแทนที่ด้วยความสงสัย ในตอนนั้นเอง พี่หญิงใหญ่ก็เดินเข้ามา “พูดกับเจ้าให้เข้าหัวมันยากเย็นเสียยิ่งกว่าสอนนกสอนกา บอกกี่ครั้งก็ไม่เค
Anda juga akan menyukai
ทะลุมิติมาเป็นคู่อริของอ๋องตัวร้าย
One of สายหมอก2.7K Dibacaคาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน
ริตต้า6193.1K Dibacaหมอกพรางรัก (Missing Love)
ณคีริน1.9K Dibacaข้ามเวลามาคว้ารักโลกคู่ขนาน
Light Pandora2.0K Dibacaตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor)
PR Star Ploy447 Dibacaคิมหันต์ของผม
มกรา / M@kara/u-mauma536 DibacaNot your one night ฉันไม่ใช่คู่นอนของคุณ
ใจร้าว322 DibacaMy Ghost ผีในห้องนั้นของผม
Black Rose in the forest474 Dibaca
