The Shadow and The Spotlight - CELESTIAL VOL 01의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

Shadows of the PastSa loob ng marangyang opisina ni Ex-General Silas sa puso ng Bonifacio Global City (BGC), ang taming maririnig ay ang mahinang ugong ng airconditioning at ang dahan-dahang kalansing ng yelo sa kanyang baso ng labingwalong taong whiskey. Ang buong paligid ay nababalot ng makabago at minimalistang disenyo—mga pader na gawa sa reinforced glass at makinis na semento na tila isang modernong kuta sa gitna ng urbanong sibilisasyon. Sa gitna ng malawak na silid, isang dambuhalang monitor ang nagpapakita ng real-time thermal map ng West Philippine Sea, ang mga pula at asul na kulay nito ay tila mga ugat na nagdadala ng masamang balita sa gabi.​Nakatayo si Silas sa tapat ng bintana, ang kanyang repleksyon ay sumasalamin sa naglalakihang gusali ng lungsod na tila mga tore ng purong kapangyarihan. Sa tabi niya, si Mr. Chua ay hindi mapakali ang katawan. Pabalik-balik ang kanyang lakad sa ibabaw ng mamahaling rug, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanyang table

Survive First, Love LaterAng sikat ng araw ay marahas na pumasok sa mga siwang ng dambuhalang dahon ng anahaw na ginawang pansamantalang bubong ni Haven. Ang liwanag ay tila mga daliring gumagapang sa mukha ni Sirius, mapangahas at mainit. Para sa kanya, ang bawat umaga sa islang ito ay isang malupit na paalala na ang kamatayan ay hindi natutulog, at ang bawat segundong lumilipas ay isang biyaya na kailangang ipaglaban. Tatlong araw na silang narito, sa isang islang wala sa mapa ng karaniwang turista, malayo sa nakabubulag na mga spotlight ng Maynila, malayo sa hiyawan ng libo-libong fans, at malayo sa marangyang buhay na tila isang malabong panaginip na lang mula sa Forbes Park.​Bumangon si Sirius mula sa kanyang higaan na yari sa tuyong damo at mga sanga. Ang bawat galaw niya ay may kasamang matinding kirot; ang kanyang katawan na sanay sa malalambot na kutson ay puno ng pasa at galos mula sa pag-akyat sa mga matatalas na batuhan kahapon. Ang kanyang mga kamay, na dati ay tanging

Mask of the FallenAng huling malinaw na imahe sa isip ni Haven ay ang nakabibinging tunog ng pagpalo ng speedboat sa isang dambuhalang batuhan at ang malamig, marahas na yakap ng dagat na tila gustong lamonin ang kanyang huling hininga. Pagkatapos niyon, purong kadiliman—isang kabuuang kawalan na walang puwang para sa sakit o takot.​Dahan-dahang iminulat ni Haven ang kanyang mga mata. Ang unang sumalubong sa kanya ay ang malabong liwanag ng araw na tumatagos sa mga siwang ng dingding. Sinalubong siya ng pamilyar na amoy ng tuyong damo, usok mula sa panggatong, at ang matamis na samyo ng nilagang ugat-kahoy. Ang kisame ay yari sa pawid at kawayan, isang simpleng arkitektura na napakalayo sa mataas na teknolohiyang kinalakihan niya sa Agency. Sinubukan niyang bumangon, ngunit isang matalas na kirot sa kanyang tagiliran—tila may bumabaon na mainit na bakal—ang mabilis na nagpabalik sa kanya sa pagkakahiga.​Napasinghap siya sa tindi ng sakit. Doon niya napansin ang malinis na mga benda

Unveiled Identities Ang sikat ng araw ay nakapapaso sa balat, ngunit hindi ito ininda nina Sirius at Rigel. Nakasuklob sa kanilang ulo ang malalapad na sumbrerong anahaw na halos lumalamon na sa kanilang mga mukha. Upang masiguradong hindi sila makikilala, sadyang pinahiran ni Haven ang kanilang balat ng uling at tuyong putik—isang mabilis ngunit epektibong tactical disguise para magmukhang mga lalaking hapo sa dagat at sunog ang balat sa hirap ng manu-manong paggawa.​"Huwag kayong titingala nang diretso," mahinang utos ni Haven habang kunwari ay masigasig na nag-aayos ng mga tuyong isda sa malapit. "Gamitin niyo ang inyong peripheral vision. Parating na sila."​Mula sa abot-tanaw, isang maliit na bangka na may maingay na makina ang dahan-dahang pumatay ng tulin. Huminto ito ilang metro mula sa pampang nina Izzy. Tatlong lalaki ang nandoon—naka-sibilyan, ngunit ang mga maluluwang nilang polo shirt ay hindi sapat para itago ang bakas ng mga nakasukbit na baril sa kanilang baywang. M

Shattered HorizonsAng madaling-araw sa Isla ng San Lorenzo ay balot ng isang malamig, malapot, at tila sumasakal na hamog. Ang bawat patak ng hamog na dumadapo sa malalapad na dahon ng saging ay lumilikha ng tunog na tila mga dahan-dahang yabag ng paparating na kaaway. Sa loob ng payak na kubo, maingat ngunit mabilis na isinasara ni Haven ang kanyang narekober na tactical bag. Halos dalawang linggo na ang nakalipas simula noong madugong trahedya sa Manila Bay. Dalawang linggo na silang naglalakad sa pagitan ng buhay at kamatayan—mula sa marahas na pagbihag sa kanila sa cargo ship, hanggang sa desperadong pagtalon sa naglalagablab na dagat na nauwi sa kanilang pagkaka-shipwreck dito. Ang bawat araw ay naging isang madugong pakikibaka para sa survival, isang digmaang hindi kailanman maisusulat sa mga opisyal na pahayagan.​"Handa na ba kayong sumuong sa putikan at panganib, Mr. Montemayor?" mahinang tanong ni Haven kay Sirius, na kasalukuyang abala sa pagtali ng kanyang luma at kupas n