The Shadow and The Spotlight - CELESTIAL VOL 01 のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

The First Encounter ​Nang tuluyang sumara ang mabigat na kurtina ng MOA Theater, tila doon lang nakahinga nang malalim ang limang miyembro ng CELESTIAL. Ang huling hiyawan ng libo-libong Stellars ay nananatiling umaalingawngaw sa kanilang pandinig—isang matamis na dagundong na nagbibigay ng panginginig sa kanilang dibdib. Ngunit habang naglalakad sila sa mahabang tunnel patungong parking area, ang masiglang enerhiya ng arena ay unt-unting pinapalitan ng isang malamig at nakabibinging katahimikan.​"Ang kamay ko... hindi ko na yata maramdaman. Parang naging bahagi na ng buto ko 'yung marker," reklamo ni Neptune habang pilit na ibinibuka-sara ang kanyang mahahaba at balingkinitang daliri. Ang kanyang balat, na kanina ay kumikinang sa ilalim ng spotlight, ay bahagyang namumula na ngayon dahil sa init at pagod.​"Sinabi ko sa 'yo, ireserba mo ang energy mo. Masyado kang maraming 'heart' na idinrowing sa albums," biro ni Archer. Bagaman bakas ang pagod sa kanyang mukha, ang kanyang porse

New MissionHaven's POV Ang sikat ng araw sa labas ng Camp Aguinaldo ay nakatirik na, ang init ay tila sumisingaw mula sa aspalto ng parada. Ngunit sa loob ng opisina ni General Basil Fuentebella, nananatiling malamig, pormal, at balot ng awtoridad ang paligid. Ang amoy ng pinaghalong matapang na kape at lumang leather na upuan ay nangingibabaw, habang ang tanging tunog na maririnig ay ang mahinang pag-ikot ng electric fan sa sulok at ang mahinang pagpalo ng mga dahon sa labas ng bintana.​Sa harap ng malaking mesang mahogany na puno ng mga dokumento at maliliit na bandila ng Pilipinas, nakatayo si Haven Diamond Fortaleza. Kahit wala pang limang oras ang tulog niya matapos ang madugong operasyon kagabi, nananatiling tuwid ang kanyang tindig—ang tinatawag na military posture na tila naging bahagi na ng kanyang DNA. Ang kanyang mga matang hugis Phoenix ay walang bakas ng pagkapagod; sa halip, ang mga ito ay matalas, tila laging nakahanda sa susunod na hudyat ng giyera.​"Captain Fortal

Music and Heartbeat Ang Music Room ng mansyon ay ang tanging lugar kung saan nararamdaman ng CELESTIAL na sila ay kontrolado ang kanilang mundo. Napalilibutan ng mga sound-proof na dingding na gawa sa mamahaling acoustic foam, mga gitara na nakasabit sa bawat sulok na tila mga tropeyo ng tagumpay, at ang malaking grand piano sa gitna na kumikinang sa ilalim ng chandelier. Dito sila madalas magtago mula sa gulo ng showbiz, sa ingay ng media, at sa bigat ng kanilang mga responsibilidad. Ngunit ngayong hapon, ang tensyong dala ng trahedya sa highway ay nahaluan ng bagong uri ng ingay—ang walang katapusang asaran nina Neptune at Rigel na pilit nilang ginagamit para lunurin ang pighati.​“Seryoso, Sirius? Isang mabilis na twist lang ng braso, gapang ka na agad sa mat? Para kang basang sisiw na hindi makagalaw!” Humagalpak ng tawa si Neptune habang nakasalampak sa isang malaking navy blue bean bag, hawak ang kanyang tiyan na tila ba iyon ang pinakamakatawang bagay na nakita niya sa buong t

HeartbeatPagkapasok na pagkapasok sa mansyon, hindi na nagawang magpalit ng damit ni Haven. Agad siyang pinatawag ni Mr. Sergio Montemayor sa kanyang pribadong library. Ang aura sa loob ng silid ay seryoso at mabigat—amoy ng lumang leather mula sa libu-libong libro, hinaluan ng matapang na aroma ng kape at ang tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa hangin.​"Haven, report," bungad ni Sergio habang nakasandal sa kanyang mahogany desk, ang kanyang mga kamay ay magkakrus sa tapat ng dibdib.​"Tatlong suspek, Mr. Sergio. Propesyunal ang kilos, mabilis, at sanay sa gulo, pero mabilis silang nakuha ng back-up team ko," diretsahang ulat ni Haven. Ang kanyang tindig ay nananatiling matuwid, walang bakas ng pagkapagod sa kanyang mukha sa kabila ng pisikal na bakbakan kanina. "Pero may naging problema. Sa gitna ng transportasyon patungo sa presinto, nagkaroon ng gulo. Sinubukang manlaban ng isa kaya napatay ito ng mga pulis. Ang dalawang natitira ay hindi ko na hinayaang makarating sa presinto

The Shadow in the MonitorHaven’s POVNaka-upo ako sa harap ng hanay ng mga high-definition monitors sa loob ng security room, ang tanging silid sa mansyong ito na itinuturing kong teritoryo. Ang asul na liwanag mula sa mga screen ay tumatama sa aking mukha, nagbibigay ng malamig na aura sa paligid. Ang bawat sulok ng mansyon—mula sa laser-protected perimeter fence hanggang sa pinakamadilim na pasilyo ng basement—ay sakop ng aking paningin.​Sa tabi ko, ang aking encrypted tablet ay patuloy na nag-i-scan para sa anumang unauthorized signals o digital intrusions. Trabaho ito. Propesyunal. Sa mundong kinagisnan ko, ang bawat maling galaw, bawat segundong pagkurap, ay katumbas ng kamatayan. Walang puwang para sa distraction. Walang puwang para sa pakiramdam.Ngunit ang katahimikan ng control room ay biglang nabasag ng mahinang dagundong ng bass at drums na nanggagaling sa Monitor 4—ang Music Room.​"Anong ginagawa nila?" bulong ko sa sarili habang inaayos ang volume slider. Ang dapat na