All Chapters of ก่อนที่ใจจะหมดรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่จะไม่หย่ากับมินและจะไม่ทิ้งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก” ไตรรัตน์พูดย้ำเรื่องหย่าอีกครั้ง มันไม่เคยอยู่ในความคิดของเขา“เพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณแม่ใช่ไหมคะ” เขาเคยพูดไว้มินตราจำได้ วันที่เธอพาลูกเดินออกจากบ้านหลังนั้น เธอพูดเรื่องหย่าแต่เขายืนยันที่จะไม่หย่าเพราะสัญญากับมารดาเอาไว้“...” ไตรรัตน์ไม่ตอบออกมาเป็นคำพูด เขาทำเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วเลื่อนสายตาจากสบตาเป็นมองที่จานแพนเค้กแทน จานที่ว่างเปล่าราวกับว่ามันไม่เคยมีแพนเค้กอยู่ในนั้นมาก่อน ซึ่งความจริงแล้วไตรรัตน์ทานเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษให้เหล่ามดได้ลองชิม“มินเคยพูดไปแล้วนะคะเรื่องนั้น พี่ไตรไม่จำเป็นต้องกลัวว่าคุณแม่จะโกรธถ้าพี่ไตรไม่สามารถทำตามสัญญาได้ เรื่องแบบนี้มินคิดว่าท่านเข้าใจเรานะคะ ถ้าคนไม่รักและชีวิตคู่มันไปต่อไม่ได้ ฝืนไปก็ไม่มีประโยชน์ มินเชื่อว่าคุณแม่คงไม่อยากให้เราทนอยู่อย่างไม่มีความสุขหรอกค่ะ”มินตรารู้ดีว่าไตรรัตน์รักและเคารพแม่ของเขามากกว่าสิ่งใด เพราะเขาโตมากับแม่แค่สองคน ไม่มีพ่อ ไม่มีพี่น้อง ถูกเลี้ยงให้เติบโตมาโดยมารดาเพียงคนเดียวและมินตราชื่นชมท่านมากที่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ทั้งเก่งและอดทน ท่านผ่า

“มินยังไม่เชื่อใจพี่ไตรเท่าไหร่ ขอโทษนะคะที่ต้องพูดตรง ๆ” มินตราเอ่ยออกมาในที่สุดหลังจากที่เธอใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอยอมให้ไตรรัตน์เป็นคนขับรถพาเธอมารับลูกที่โรงเรียนเพราะเข้าใจว่าเขาอยากเจอตังเมความเป็นพ่อลูกกันมันไม่มีทางตัดกันขาดและตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาไตรรัตน์ก็ไม่เคยปัดความรับผิดชอบที่ควรมีต่อลูก แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเพียงพอ เขารู้แก่ใจว่าตังเมต้องการพ่อ ต้องการเจอพ่อ อยากคุยกับพ่อแต่ก็ยังนิ่งดูดาย ไม่ยอมมาเจอลูกเลย“พี่เข้าใจ และขอบคุณนะที่มินยอมคุยกับพี่” เป็นความรู้สึกขอบคุณจากใจจริงที่เธอยังยอมคุยกับเขาดี ๆ ไม่บึ้งตึงใส่กันแม้ว่าเขาสมควรโดนก็ตามมินตราเป็นแบบนี้เสมอเป็นมาตั้งแต่ตอนแรกที่เราเริ่มคบกัน เธอเป็นคนใจดี น่ารัก แค่ได้อยู่ใกล้ แค่มีเธอนั่งอยู่ข้าง ๆ ความสดใส ความเอาใจใส่ของมินตราก็สามารถทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้ทั้งที่เธอแค่นั่งใกล้ ๆ และเพราะแค่มีเธอเขาก็อบอุ่นหัวใจโดยที่ตัวเขาเองในตอนนั้นก็ไม่เคยรู้ว่ามันเรียกว่า ความสบายทางใจไตรรัตน์ได้รับจนชิน ได้รับจนไม่รู้ว่าเขาควรตอบแทนเธอบ้าง ควรแสดงให้เธอได้เห็นบ้างว่าเขารับรู้นะและเขารู้สึกดีมากที่มีเธอ เขายอมรับว่าเ

“พ่อไตรไม่โกรธตังเมแล้วเหรอคะ” หลังจากโดนพ่อกอดจนแทบหายใจไม่ออกแล้วยังถูกพ่ออุ้มเดินเที่ยวไปทั่วตลาดอีก ลูกสาวที่ยังติดภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายว่าพ่อดุชักเริ่มสงสัย ว่าทำไมวันนี้ตังเมถึงไม่เห็นพ่อของตัวเองทำหน้าเครียดเลย วันนี้พ่อไตรของตังเมยิ้มทั้งวันและยังใจดีมาก ๆ ด้วย“พ่อไม่โกรธครับ และจะไม่ทำให้ตังเมกลัวอีกแล้วด้วย พ่อสัญญา” ตักไอศครีมรสวานิลาป้อนให้ลูกสาว คอยเช็ดมุมปากที่เลอะอย่างทะนุถนอม“เวลาที่สัญญาพ่อไตรต้องทำแบบนี้ด้วยนะคะ” ตังเมชูนิ้วก้อยข้างขวาของตัวเองขึ้นมา เพื่อทำให้พ่อดูว่าการทำสัญญาที่ถูกต้องจะต้องทำยังไง“โอเคครับ” ไตรรัตน์เข้าใจได้ไม่ยากและรีบพานิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวที่นิ้วก้อยน้อย ๆ ของลูกสาว ทำเกี่ยวก้อยสัญญากันว่าเขาจะไม่มีวันทำให้ลูกเสียใจอีก“พี่สัญญา” ละจากนิ้วก้อยของตังเมก็หันมาหาแม่ของลูก ทว่า มินตรากลับขมวดคิ้วเข้าให้กันอย่างไม่เข้าใจและไม่ยอมยกนิ้วก้อยของตัวเองขึ้นมาเกี่ยวตอบ“อะไรคะ”“เกี่ยวก้อยสัญญาไง พี่ทำสัญญากับลูกแล้วว่าพี่จะไม่ทำให้ลูกเสียใจอีก และพี่จะทำสัญญากับเมียของพี่ด้วย”“...!” หนึ่งวันพันเหตุการณ์ หนึ่งวันพันอารมณ์มันไม่เกินจริง เขาคือไ

“ก็ห่วงนั่นแหละค่ะ ถ้าพี่ไตรเป็นคนอื่นที่มินไม่รู้จัก มินก็คงไม่ห่วงหรอก” เขายังเป็นสามีของเธออยู่และความเป็นห่วงมันมีให้เขาอยู่แล้ว มีอยู่ทุกวันนั่นแหละเพียงแค่มินตราไม่แสดงออกไป ชิ๊ ใครจะไปแสดงออกให้คนใจร้ายอย่างเขาเห็นกันแหละ เขาเองก็ไม่ห่วงใยเธอเหมือนกัน“แล้วพี่ไตรเจ็บมากไหมคะ”“ก็เจ็บครับ” เขาก็มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งนะ แน่นอนว่าล้มหัวกระแทกบันไดมันต้องเจ็บอยู่แล้ว ถ้าตอบไปว่าไม่เจ็บ มินตราก็คงไม่เชื่ออยู่ดี“เจ็บมากเลยเหรอคะ” น้ำเสียงเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง ทำเอาคนแสดงออกไม่เก่งอย่างไตรรัตน์หัวใจพองโต ‘เมียเป็นห่วงเลยนะ’“ครับ เจ็บจนเบลอเลย”วินาทีนี้ไตรรัตน์อยากทำตัวอ่อนแอมาก เขาพึ่งรู้ว่าการที่ได้เห็นมินตราเป็นห่วงจนไม่เก็บสีหน้าเหมือนตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก การได้รักและได้เป็นคนสำคัญสำหรับใครสักคน มันดีอย่างนี่สินะ เขาได้รับจากมินตราและเขาต้องตอบแทนเธอด้วยความรักเช่นกัน รักให้มากกว่าที่เธอรักเขา“พี่ต้องอยู่โรงพยาบาลคนเดียว อยู่ในห้องฉุกเฉินที่อีกเตียงมีผู้ป่วยหนักกว่าพี่ เขาเจออุบัติเหตุร้ายแรงมาทีมแพทย์ช่วยกันอย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่สามารถรั้งคนนั้นไว้ได้และเขาก

“พ่อไตร ๆ ตังเมวาดรูปพ่อไตรค่ะ” เสียงสดใสของลูกสาวทำให้ทั้งมินตาและไตรรัตน์หยุดมือที่กำลังช่วยกันจัดวางแยมตัวมัมบนโต๊ะเพื่อเตรียมพร้อมขายให้ผู้คนที่เข้ามาเดินในงานพฤกษศาสตร์“วาดให้พ่อเหรอคะ” ไตรรัตน์นั่งยองลงเพื่อให้ความสูงอยู่ใกล้ ๆ ระดับเดียวกันกับตังเม จับของคาดผมสีชมพูให้ลูกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าโบบนศีรษะเอียงมาข้างหน้ามากเกินไป วันนี้ลูกสาวของเขาน่ารักมาก แต่งตัวสีชมพูเป็นชุดแม่ลูกกับมินตรา ‘สวยทั้งแม่ทั้งลูกเลย’“ค่ะ ตังเมเหลือระบายอีกตรงนี้ค่ะ” ใช้มือจิ้มไปที่รองเท้าในภาพเป็นส่วนที่ยังไม่ได้ลงสี“ว้าว เหมือนพ่อจริงด้วย” มองภาพที่ลูกสาวตั้งใจวาดและระบายสีให้เขาก็อดอิ่มฟูที่หัวใจไม่ได้ รู้สึกได้รับความรักและความเอ็นดูจากลูกมาก หัวใจของไตรรัตน์พองโตจนต้องระบายออกทางรอยยิ้มกว้าง“ลูกสาวของพ่อวาดรูปเก่งที่สุดเลยครับ” จะเหมือนตัวจริงหรือไม่นั่นไม่ใช่ส่วนสำคัญเพราะสิ่งที่สำคัญคือจิตใจที่บริสุทธิ์ของลูกสาวต่างหาก ตังเมตั้งใจวาดรูปนี้ให้เขาจากหัวใจของลูก เพราะฉะนั้น ต่อให้ในรูปนี้จะออกมาเป็นแบบไหนสำหรับไตรรัตน์ก็คือสวยทั้งนั้นและมีคุณค่าทางจิตใจต่อเขามาก“พ่อไตรชอบไหมคะ” ได้ยินพ่อชมยิ่งม