All Chapters of ก่อนที่ใจจะหมดรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ประมาณ 6-7 ปีที่แล้วก่อนเวลาปัจจุบัน“ยอดขายประกันภัยของเราสูงขึ้นกว่าปีก่อนเป็นเท่าตัว ผมประทับใจมากครับคุณนิพา”ไตรรัตน์ผู้บริหารหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชมเมื่อเห็นตัวเลขรายได้ของบริษัทเติบโตขึ้นอย่างน่าพอใจ“ต้องยกความดีความชอบให้เด็กใหม่ของเราค่ะคุณไตร”นิพา หัวหน้าฝ่ายขายและดูแลลูกค้าตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง เธอภูมิใจในเด็กปั้นคนนี้มากที่สุด จะว่าปั้นก็ไม่ได้สิ ต้องพูดว่าเด็กมันมีของ เก่งโดยไม่ต้องสอน ทั้งน่ารักนิสัยดีแล้วยังทำงานเก่ง แบบนี้โชคดีเห็นๆ“เด็กใหม่?”ไตรรัตน์เลิกคิ้วขึ้นถามอย่างสนใจ เขารู้ว่าต้นปีที่ผ่านมามีการรับพนักงานใหม่เข้ามาทำงานประมาณสองสามคน มีทั้งคนที่มีประสบการณ์และเด็กจบใหม่แล้วเด็กใหม่ที่นิพาหมายถึงคือคนไหนกัน“น้องมินตราค่ะ” นิพาภูมิใจนำเสนอชื่อลูกน้องในทีมของตัวเองให้เจ้าของบริษัทได้รู้ ว่าคนที่สร้างผลงานได้สุดแสนประทับใจคือใคร“มินตรา ใช่เด็กที่พึ่งเรียนจบหรือเปล่าครับ”“ใช่ค่ะคุณไตร น้องมินทั้งสวยทั้งเก่ง ทั้งที่ไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานมาก่อนเลยนะคะ แต่กลับทำงานได้คล่องแคล่ว เชียร์ขายก็เก่ง ขยันสุด ๆ นิพาให้น้องมินช่วยอะไรน้องก็ยินดีช่วย ไม่มีอิดออดเลย

พนักงานจากบริษัทรับจ้างขนย้ายผลัดกันเดินเข้าเดินออกบ้านเดี่ยวหลังใหญ่โตที่อยู่ในโครงการหมู่บ้านของแบรนด์ชั้นนำ ทุกคนต่างพากันเร่งรีบเพราะรู้สึกถูกกดดันจากเจ้าของบ้านที่กำลังยืนกอดอกทำหน้าขรึมคล้ายจะไม่พอใจที่ต้องมีคนแปลกหน้าเดินเข้าออกบ้านของตัวเอง“พวกคุณจะรีบทำงานผมก็ไม่ว่านะครับ แต่รบกวนช่วยดูแลของชิ้นอื่นที่ไม่ได้เอาไปด้วย บางชิ้นราคาไม่ใช่ถูกๆ นะครับ ผมไม่อยากให้มันเป็นรอยหรือพัง”น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ได้ใส่อารมณ์ใด ๆ ในขณะที่พูดออกมา ทว่า ทุกคำพูดของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ต้องการจะบอกว่าเขาไม่พอใจเป็นอย่างมากและไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ไตรรัตน์ วิสุทธ์ภิบูลย์เจริญ หรือ ไตร อายุ 35 ปี เขาเป็นเจ้าของบริษัทวิสุทธ์ภิบูลย์เจริญประกันภัย นอกจากบริษัทประกันภัยแล้วเขายังมีธุรกิจรักษาความปลอดภัยให้สำนักงานและคอนโดมิเนียมอีกหลายแห่ง จะคอนโดเล็กหรือใหญ่ หรือจะเป็นออฟฟิศเปิดใหม่เขาก็รับหมด พูดง่าย ๆ ว่าใครมาจ้างบริษัทของเขาก็พร้อมรับงานและดูแลลูกค้าประดุจพระเจ้าทันทีไตรรัตน์เป็นคนที่จริงจังในการทำงานมาก ๆ เขาจริงจังกับทุกเรื่องและทำออกมาได้ดี ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยัง

พัสดุถึงผู้รับคุณมินตรา วิสุทธ์ภิบูลย์เจริญ บ้านเลขที่...มินตราหยุดมองกล่องพัสดุกล่องใหญ่ที่วางอยู่หน้าประตูบ้าน สายตาของเธอเรียบเฉยต่อสิ่งที่ถูกส่งมาให้ เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจกับของสิ่งนั้นแม้แต่น้อยเพราะเธอไม่ได้เป็นคนสั่งด้วยตัวเอง และก็รู้ว่ากล่องพัสดุกล่องนี้ใครเป็นคนส่งมา“แม่มิน ๆ ตังเมขอรดน้ำต้นนี้ได้ไหมคะ” เสียงสดใสของลูกสาวดังขึ้นทำให้มินตราละสายตาจากกล่องพัสดุแล้วหันไปหาตังเม เห็นยัยตัวเล็กเดินถือบัวรดน้ำเข้ามาหาก็อดเอ็นดูไม่ได้ ตังเมชอบมากเรื่องรดน้ำต้นไม้กับช่วยคุณแม่ตัดดอกกุหลาบไปจัดแจกัน“ได้ค่ะ แต่ตังเมต้อง...”“ใส่บูทก่อน ตังเมใส่แล้วค่ะแม่มิน คิก ๆ” เด็กรู้ทันรีบพูดออกมาก่อนที่คุณแม่ของตัวเองจะพูดจบ“เก่งมากค่ะ” ลูกรู้เรื่องก็ต้องชมหน่อย ตังเมเป็นเด็กความจำดีมินตราสอนอะไรก็จำได้หมด อย่างเรื่องรดน้ำต้นไม้มินตราก็ไม่เคยห้ามลูกเพราะเด็กอายุ 4 ขวบ อยู่ในวัยกำลังอยากรู้อยากลองและเธอก็พร้อมสนับสนุนตังเมเต็มที่คอยดูอยู่ใกล้ ๆ และที่ให้สวมรองเท้าบูทเพราะกลัวลูกรักจะลื่นล้ม พอบอกให้ใส่ทุกครั้งที่จะเดินเข้าสวนหย่อมหน้าบ้านตังเมก็เริ่มจำได้ว่าถ้าเธอจะรดน้ำต้นไม้ก็ต้อ

“นิพาถามจริง ๆ นะคะ คุณไตรรักตังเมไหม” จะมองว่าละลาบละล้วงเจ้านายก็ได้นิพาไม่กลัว เธอมีความหวังดีและอยากเห็นเจ้านายตัวเองมีชีวิตครอบครัวที่มีความสุขบ้าง“ผมเป็นพ่อนะครับ เรื่องแบบนี้ต้องถามด้วยเหรอ”เขายอมรับว่าไม่ได้ตั้งใจทำให้เด็กคนนี้เกิดมา เป็นความคิดที่ทุเรศแต่มันก็คือความจริง และเขายอมรับความจริงว่าพลาดทำให้มินตราท้อง เธอไม่ได้ผิดที่ปล่อยตัวเองตั้งครรภ์ตอนนั้นเราสองคนคบ ๆ กันอยู่เธอมอบหัวใจและร่างกายให้กับเขา หากจะท้องก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเพราะเธอรักเขาและฝันถึงการสร้างครอบครัว แต่...มันผิดที่เขาเองที่ไม่บอกให้เธอรู้ว่าเขาไม่พร้อมที่จะมีลูก“เอ้า ก็ต้องถามสิคะ มันหนึ่งปีแล้วนะคะที่คุณไตรไม่ไปหาตังเมกับมินเลย” เรื่องภายในครอบครัวของเจ้านายนิพาไม่ได้อยากจะยุ่งถ้าไม่จำเป็น และครั้งนี้เธอมองว่าพอจะพูดเรื่องนี้ได้เพราะไตรรัตน์ไม่ได้กำลังเครียดกับงานก็ถ้าเห็นว่าคิ้วขมวดติดกันเธอจะไม่กล้าพูดเด็ดขาด เธอรักเจ้านายนะแต่ก็รักอนาคตตัวเองมากกว่า“ก็แค่ไม่ได้ไปหาเองครับ”“หูย พูดแบบนั้นไม่ได้นะคะคุณไตร การไปหาลูก ไปอยู่กับลูก นั่นคือสิ่งมีค่ามากกว่าสิ่งของที่คุณไตรให้นิพาส่งไปให้น้องมิ

“แต่เอิร์นต้องแวะมาช่วยมินที่บูธด้วยนะ” มินตราทำหน้าอ้อนใส่เพื่อนรักของตัวเอง เธอดูบูธคนเดียวได้แต่ถ้าหากได้กำลังใจจากเพื่อนคนนี้ด้วยก็จะมีความสุขมากยิ่งขึ้น“แน่นอนจ้า แต่ว่าเอิร์นคงอยู่ช่วยได้แค่วันสองวันนะมินเพราะสัปดาห์นั้นคุณหมอนัดจ้ะ” อารีรัตน์ไม่ปฏิเสธเพื่อนรักของเธออยู่แล้วและยังเสียดายที่อยู่ช่วยตลอดทั้งสัปดาห์ที่จัดงานไม่ได้“พาเจ้าถั่วน้อยไปให้คุณหมอตรวจใช่ไหมจ๊ะ” ไม่พูดเปล่าแต่แอบส่งยิ้มไปให้อีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในท้องของอารีรัตน์ และใช่แล้วค่ะ ตอนนี้เพื่อนรักของมินตรากำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง อันนาหลานรักกำลังจะมีน้องแล้วค่ะ“ใช่จ้ะ หวังว่าครั้งนี้เบบี๋จะไม่อายคุณหมออีกนะ พี่โอบลุ้นมากเลยมิน คุยกับลูกในท้องทุกวันว่าให้โชว์ให้ป๊าดูหน่อย ตื่นเต้นอยากรู้เพศของลูก” พูดไปก็ขำไปเพราะอารีรัตน์เอ็นดูสามีมาก เห่อลูกได้ทุกวัน นั่งทายกับอันนาว่าจะได้น้องสาวหรือน้องชาย“อันนาอยากได้น้องสาวหรือน้องชายล่ะ” มินตราถามออกไปและขอเดาคำตอบเอาไว้ในใจว่าอันนาต้องอยากได้น้องสาวแน่ ๆ เพราะจะได้เล่นตุ๊กตาด้วยกันได้“น้องสาวจ้ะ แน่นอนที่สุด” เห็นไหมละว่ามินตราเดาผิดที่ไหน อันนาเธอก็เห็นมาตั้งแต่เกิ