Alle Kapitel von เคยรักฉันบ้างไหม: Kapitel 11 – Kapitel 20

กวินรีบไปเอายามาให้กันตดนย์ เขากินเข้าไปก็ยังรู้สึกปวดอีก" ปวดมากไหมครับ เป็นเพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้ ผมก็กินคนอื่นก็กินไม่เห็นจะปวด มาปวดบอสคนเดียว นี่บอสจะโชคดีเกินไปแล้วนะครับเนี่ย"" ปวดท้องเนี่ยนะโชคดี โอ้ย ฉันปวดเพราะเป็นโรคกะเพาะกินเผ็ดไม่ได้ ผัดกระเพรานั่นโคตรเผ็ดเลย"" อ้าวกินเผ็ดไม่ได้แล้วทำไมไม่บอกหล่ะครับแล้วยังฝืนกินอีก อ๋อ ต่อหน้าสาวต้องเก็บอาการ อุ้ย"เห็นสายตาดุที่กันตดนย์มองมากวินก็รู้ตัวว่าพูดมากไป จึงรีบหุบปากออกไปจากห้อง" บอสครับเดี๋ยวผมไปทำงานก่อนนะครับ มีอะไรก็เรียกผมนะครับ"สักพักเสียงเคาะประตูพร้อมประตูเปิดเข้ามา กันตดนย์นอนขดหลับตาอยู่ที่โซฟาคิดว่าเป็นกวิน" ไปเอายามาให้ฉันอีก ยังไม่หายปวดเลย"" คุณปวดท้องเหรอคะ"กันตดนย์รีบลืมตาขึ้นมา เห็นมินตรายืนมองอยู่ก็รีบลุกขึ้น" ปวดมากไหม เป็นเพราะกินเผ็ดเมื่อกี้รึเปล่า อาหารร้านป้าเผ็ดและรสจัด ถ้าไม่บอกว่าไม่เอารสจัดป้าเขาก็จะทำเผ็ดแบบนี้แหละค่ะ"" ผม โอ้ย"" ปวดมากไหมคะไปหาหมอดีไหม"" คุณพาผมไปหน่อยสิ"" ได้ค่ะ แล้วพี่กวินหล่ะคะไปไหนแล้ว"" ผมอยากให้คุณพาไป"" ค่ะฉันรู้แล้ว ฉันอยากให้พี่กวินช่วยขับรถให้"โรงพยาบาล มิ

" ผมเรียนสถาปัตย์แล้วไปต่อโทบริหาร ที่คุณไม่เคยเห็นผมเพราะคนมันเยอะไงเลยไม่เห็น อีกอย่างถึงต่อให้ผมไปยืนอยู่ตรงหน้าคุณคุณก็ไม่มองผมหรอก เพราะสายตาของคุณมองแต่แฟนของคุณ"กันตดนย์ทำหน้าเศร้า ตอนนั้นเขาดัดฟันใส่แว่นตาตัวผอมๆ จะบอกว่าขี้เหร่ก็ไม่ผิด ไม่มีสาวที่ไหนมอง มีดีแค่รวย เขาเคยไปแอบมองเธอที่คณะบริหารบ่อยๆ มีครั้งหนึ่งเธอเดินผ่านหน้าเขา ใกล้กันจนเสื้อผ้าเฉียดสัมผัส แต่เธอก็ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาเพราะรีบวิ่งไปหาแฟนของเธอที่ชื่ออาทิตย์กระทั่งเขาไปต่อโทที่เมืองนอกเขาถึงได้ชุบตัวเผยร่างทองอันหล่อเหลาจนสาวกรี๊ด" แล้วก่อนหน้าคุณไม่มีแฟนเหรอ"" ไม่มี ผมไม่เคยให้คำว่าแฟนกับใครผมเก็บไว้ใช้กับคุณแค่คนเดียว"มินตราหน้าเห่อร้อนขึ้นมา เขาจูบแก้มเธอ" ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณไม่เคยมีแฟน"" ผมสาบานว่าไม่มีจริงๆ แต่เรื่องเซ็กซ์ผมยอมรับว่าตอนอยู่เมืองนอกผมนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แค่วันไนท์แต่ไม่บ่อยนะ แค่เฉพาะตอนที่อยากมากๆก็เท่านั้น"เห็นสีหน้าของมินตราที่ไม่อยากจะเชื่อเขาก็กอดเธอ" เชื่อผมเถอะนะผมไม่โกหกคุณ""ช่างเถอะเรื่องที่ผ่านมามันเป็นอดีตไปแล้วฉันกลัวว่าคุณมีแฟนอยู่แล้ว แล้วจะกลายเป็นมือที่สาม

" แผนงานโครงการค่ะ"" อืมเอาวางไว้ก่อน ฉันอยากได้กาแฟร้อนๆสักแก้วไปชงมาให้ฉันหน่อย"" เดี๋ยวฉันไปชงให้เองค่ะให้มินคอยอธิบายแผนงานให้คุณฟังดีกว่า"ติรัญญากำลังจะหมุนตัวออกไปก็ถูกร้องห้าม" ไม่ต้อง ฉันยังไม่อยากดูอยากฟังอะไรทั้งนั้น คุณอยู่ที่นี่แหละให้เธอไป"ติรัญญามองหน้ามินตรา" คุณทานหวานไหมค่ะ"" ไม่หวาน ไม่ต้องใส่น้ำตาล"" ค่ะ แล้วคุณหญิงจะรับด้วยไหมคะฉันจะได้ชงมาทีเดียว"" ไม่"มินตราเดินออกไปสักพักก็กลับมาพร้อมกาแฟ" ได้แล้วค่ะ"นิลาวัลย์ยกขึ้นดื่มแล้ววางกระแทกแก้ว" แหวะขมปี๋เลย รสชาติห่วยมากไปชงมาใหม่"" ก็คุณบอกไม่ใส่น้ำตาลนี่คะรสชาติมันก็เป็นแบบนี้แหละ"" ไปชงมาใหม่ไม่งั้นฉันจะไม่ดูแผนงานนี้"มินตรากลับออกไปอีกรอบแล้วกลับมาใหม่นิลาวัลย์ยกดื่มพุ่งพรวดออกจากปาก กะจะให้ถูกหน้ามินตราแต่มินตรารู้ทันจึงหลบพ้น" ทำไมมันหวานแบบนี้ นี่เธอจงใจแกล้งฉันใช่ไหม ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใส่น้ำตาลทำไมฟังภาษาคนไม่เข้าใจห๊ะ"" ถ้าไม่ใส่น้ำตาลก็จะเหมือนแก้วแรกที่คุณว่าขม พอใส่น้ำตาลคุณก็ว่าหวาน ตกลงคุณจะให้ชงแบบไหนกันแน่คะ ฉันชงไม่ถูกใจคุณหรอกค่ะ เพราะฉันไม่ได้สมัครงานมาชงกาแฟ ไม่งั้นคุณไปชงเองเถอะ"

วันหยุดมัทนากับรุ้งลดาชวนมินตราออกไปเที่ยวห้างตามประสา กันตดนย์อยากตามไปด้วยแต่เธอห้ามไว้ เขาทำหน้าเศร้าเธอจึงบอกว่าเดี๋ยวกลับมาจะชดเชยให้ เธอกับเพื่อนพากันดูหนังกินข้าวเดินช็อปปิ้งสนุกสนานตามประสา ยังได้พวงกุญแจคู่รักเป็นตุ๊กตาชายหญิงแต่งตัวเหมือนกันมาคู่หนึ่ง เธอจะเอาที่เป็นตัวผู้ชายห้อยกระเป๋าส่วนอันที่เป็นผู้หญิงจะให้กันตดนย์ มัทนาชวนเข้าไปร้านรองเท้าเธอไม่อยากได้จึงนั่งรออยู่ที่โซฟา ให้มัทนากับรุ้งลดาไปเลือกกันสองคนลลินดามาเดินเล่นกับนิลาวัลย์ผ่านร้านรองเท้าก็หยุดมองเข้าไปในร้าน" นั่นผู้หญิงคนนั้นที่อยู่กับพี่ดนย์นี่ เห็นในรูปว่าสวยแล้วตัวจริงสวยยิ่งกว่าอีก"ลลินดามองมินตราอย่างชื่นชม พอหันไปมองข้างเห็นนิลาวัลย์หน้าบึ้งก็รีบพูดใหม่ทันที" เอ่อ จะว่าไปก็งั้นๆแหละ ฉันว่าสู้พี่นุ้งนิ้งไม่ได้เลย ยิ่งฐานะทางสังคมครอบครัวเทียบพี่นุ้งนิ้งไม่ติด ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็แค่ของเล่นเดี๋ยวพี่ดนย์เบื่อก็ทิ้ง เชื่อฉันสิ"" แล้วเมื่อไหร่เขาจะเบื่อหล่ะ"" ก็คงสักพักหล่ะมั้ง คุณแม่ให้คนไปสืบมาพี่ดนย์กับผู้หญิงคนนั้นคบกันได้สามสี่เดือนเอง เนี่ยฉันว่าคงใกล้เบื่อแล้วแหละ"" จริงเหรอ"" จริงสิ พี่ดนย์

" ไม่จะเก่งแค่ไหนสวยแค่ไหนแต่กำพืดจนๆฉันก็ไม่ชอบ ลองให้เธอแต่งเข้ามาสิได้พาพ่อแม่พี่น้องฐาติโกโหติกามารุมแทะเกาะกินบ้านเรา ฉันไม่มีทางให้เกิดเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด"" เขาเป็นคนนะคะไม่ใช่ปลวก"" นั่นแหละพวกจนๆพอรู้ว่าลูกสาวได้แต่งกับคนรวยมันก็จะตีปีกราวได้ขึ้นสวรรค์ ทีนี้งานการไม่ทำรอให้ลูกสาวมันโกยเงินของเราไปให้มันกินใช้"" แบบที่คุณเคยทำหน่ะเหรอ"อรรณพพึ่งเดินบันไดลงมาได้ยินทุกคำดูถูกของกัญญารัตน์" คุณ"" เมื่อก่อนคุณก็เป็นลูกแม่ค้าจนๆคนนึง คุณลืมไปหมดแล้วเหรอ เป็นผมที่ไปกินข้าวแกงที่ร้านคุณแล้วติดใจเลยตามจีบคุณจนได้แต่งงานกัน พอหลังแต่งงานพ่อแม่คุณก็เลิกขายข้างแกงอยู่บ้านเฉยๆรอคุณส่งเงินไปให้ใช้ทุกเดือน แม้แต่ทุกวันนี้ก็ด้วย ไอ้ที่คุณพูดมาคุณกลัวคนอื่นจะเป็นเหมือนคุณนี่เอง"กัญญารัตน์ถึงกับพูดไม่ออก" หนูขึ้นไปนอนก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยแต่เช้า"ลลินดารีบลุกจากที่นั่งเดินขึ้นบันไดไป" ผมเตือนคุณว่าเรื่องของหนุ่มสาวคุณอย่าเข้าไปยุ่ง ลูกก็มีชีวิตของเขาเอง เขาจะรักใครเอาใครมันก็เรื่องของเขา ผู้หญิงคนนั้นที่คุณอยากได้เป็นสะใภ้นักหนาเธอก็แค่โชคดีที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง นอกจากรวยแล้