คืนรักคุณหมอลูกหนึ่ง의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

39 챕터

งั้นก็ลาออกไปสิ

หลังประชุมเสร็จหมอแพรววาเดินออกจากห้องประชุมทันที โดยไม่มีการสนทนากับบุคลากรทางการแพทย์คนอื่น เนื่องจากสภาพอารมณ์ตอนนี้กลับสวิงขึ้นลงด้วยความหงุดหงิดและต้นเหตุคงหนีไม่พ้นเจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่ “ฉันคงต้องหาวัดทำบุญสินะ” สองขาเรียวเดินตามทางเดินไปเรื่อย ๆ บ่นอุบอิบอยู่เพียงลำพัง จนเธอสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งสวมสูทสีดำยืนดักหน้าเธอเสมือนมีธุระจะคุยด้วย “รบกวนท่านประธานช่วยหลีกทางหน่อยค่ะ” หมอแพรววากัดฟันเอ่ยประโยคสุภาพออกมาอย่างจำใจ พยายามเบี่ยงตัวเดินหนี แต่! กลับถูกหยางปิดทุกทาง “ไม่ชอบผมขนาดนั้นเลยเหรอ” น้ำเสียงและใบหน้าเรียบเฉยเอ่ยถามคุณหมอแพรววาด้วยความอยากรู้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหมอสาวคนนี้แสดงท่าทีไม่ชอบขี้หน้าและไม่อยากเข้าใกล้เขาเต็มประดา “ถ้าท่านกล้าถามตามตรงแบบนี้ ฉันก็ขอตอบว่า มากค่ะ” ในเมื่อหยางกล้าถามตามตรง เธอก็กล้าตอบว่า ใช่! โดยไม่ต้องประดิษฐ์คำแต่อย่างใด “หึ! งั้นก็ลาออกไปสิ” คำตอบของหมอแพรววาสร้างความพอใจให้กับหยางไม่น้อย ชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะตอบตามความรู้สึกเช่นนี้ จนพลันหงุดหงิดเอ่ยบอกเชิญให้เธอออกจากโรงพยาบาล
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

สองห่อ

ภายในห้องครัวของบ้านขนาดกลาง สมบัติชิ้นสุดท้ายที่บิดาและมารดาของหมอแพรววามอบให้ บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย อาจจะไม่ได้ใหญ่โตเหมือนบ้านคนอื่น แต่! ทุกพื้นที่กลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่โอบล้อม “คุณแม่ขา อร่อยมากเลยค่ะ” เสียงใสของพาขวัญดังขึ้น ระหว่างที่ช่วยคุณแม่ยังสาวเข้าครัวในช่วงเย็นของวันและชิมฝีมือ “ปากหวานจริง” หมอแพววาที่กำลังปรุงอาหารหันไปเอ่ยแซวลูกสาวด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มหวาน “อร่อยจริง ๆ ค่ะ เดี๋ยวพาขวัญช่วยจัดโต๊ะนะคะ” หนูน้อยพาขวัญตอบกลับอย่างเอาใจ แต่! ดูเหมือนครั้งนี้หนูน้อยพาขวัญจะเอาใจเป็นพิเศษ จนคุณแม่คนสวยต้องหรี่ตามองจับผิดลูกสาว “ลูกสาวแม่เก่งจัง” “เก่งเหมือนคุณแม่ค่ะ” รอยยิ้มกว้าง น้ำเสียงสดใส ดวงตาประกายทอดมองมารดาตนเอง เสมือนเธอเป็นต้นแบบและแรงบันดาลใจ “พูดแบบนี้ พาขวัญไปทำอะไรผิดมารึเปล่าคะ” ยิ่งพูดดูเหมือนลูกสาวของเธอจะมีพิรุธ จนคุณแม่ยังสาวต้องคาดคั้นเอาคำตอบ “ไม่มีค่ะ พาขวัญบริสุทธิ์ใจ” ดวงตากลมโตกลอกตาไปมา ร้อนรน จนคุณแม่คนสวยจับพิรุธได้ แต่! เพราะไม่อยากคาดคั้นเอาคำตอบ จึงปล่อยผ่
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

โทษทีค่ะ พอดีฉันรู้สึกแบบนั้น

ช่วงเช้าของโรงพยาบาลที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมาย เข้ามาใช้บริการและมาตามนัดคุณหมอ และ ทุกหน้าที่ของเหล่าบุคลากรการแพทย์ล้นมือจนแทบไม่สามารถขยับไปไหนได้ ดรัณที่เดินมาตามหมอแพรววากลับต้องยืนดูอยู่ห่าง ๆ สักพัก ก่อนที่เลขาหนุ่มจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก เดินเข้าไปแจ้งคำสั่งของประธานบริษัทที่รออยู่ในห้องทำงาน “คุณหมอแพรววา ท่านประธานเรียกพบครับ” ดรัณบอกกล่าวกับคุณหมอแพรววาด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่! คำตอบที่ได้รับจากหมอแพรววากลับทำให้ดรัณผงะถอยหลังเล็กน้อย ไม่คิดว่าคุณหมอที่มีนิสัยอ่อนโยนจะกล้าพูดเช่นนี้กับเจ้านายของเขา “รบกวนช่วยบอกท่านประธานรอไปก่อนนะคะ ฉันติดเคสคนไข้” “แต่ว่า” ดรัณอึดอัดใจเล็กน้อย หากต้องเดินกลับไปเพียงลำพัง ไร้คุณหมอสาวที่เจ้านายให้เดินลงมาตาม “ถ้าด่วนมาก ให้ท่านประธานมาพบฉันที่นี่ค่ะ” หมอแพรววาละความสนใจจากคนไข้ตรงหน้า หันมาสบตากับดรัณ พลันเอ่ยบอกด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว “ครับ” เพราะว่าคุณหมอสาวยุ่งมาก จึงไม่อยากกวนใจอีกต่อไป จึงทำได้เพียงโค้งศีรษะเล็กน้อยและเดินกลับไปห้องทำ
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

รอลุง

@ โรงเรียนอนุบาล ช่วงพักเที่ยงของวัน เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กน้อยดังขึ้นไปทุกหย่อมหญ้า สำหรับหยางหากเป็นแต่ก่อนคงนึกรำคาญใจน่าดู แต่! วันนี้เขากลับอยากมาที่นี่โดยไม่ทราบสาเหตุ นัยน์ตาคมกวาดสายตามองหาร่างเล็กที่คุ้นเคย หากหนูน้อยคนนั้นหันหลังเขาก็ยังจำได้ไม่มีผิดพลาดหยางใช้เวลามองหาได้ไม่นาน น้ำเสียงสดใสของหนูน้อยกลับดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม โดยที่สองขาวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็ว “สวัสดีค่ะคุณลุง มาแล้วเหรอคะ” “คราวหลังไม่วิ่งเร็วแบบนี้นะครับ หกล้มขึ้นมาเจ็บน่าดู” เพียงแค่เห็นขาสั้น ๆ รีบวิ่งเข้ามาหาตนเอง กลับต้องรีบย่อตัวลงรับร่างเล็กที่กำลังวิ่งเข้ามาถึงพอดีด้วยหัวใจแกร่งร้อนรน เกรงหนูน้อยพาขวัญจะได้รับอันตราย “โอเคค่ะ ครั้งนี้พาขวัญคิดถึงคุณลุง ก็เลยรีบมาหา” เสียงใสและแววตาประกายออดอ้อน เสมือนรู้จักและผูกพันกันมานานพูดจ้อความรู้สึกตนเอง “วันนี้ทานอาหารกลางวันกับอะไรครับ” หัวใจแกร่งกลับฟูฟ่องเพียงแค่ได้ยินคำพูดของเด็กอายุสามขวบ เสมือนน้ำรดหัวใจที่แห้งกร้านให้กลับมาชุ่มฉ่ำอีกครา “ยังไม่ได้ทานค่ะ รอคุณลุง” หน
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

ผมแค่ถูกชะตากับลูกสาวคุณ

ช่วงเย็นหลังเลิกงานโรงพยาบาล หมอแพรววารีบขับรถมารับลูกสาวที่โรงเรียนอนุบาลทันที ด้วยความคิดถึงหมอแพรววายืนรอลูกสาวหน้าโรงเรียนอยู่สักพัก จนกระทั่ง! หมอสาวได้พบกับครูประจำชั้นของพาขวัญที่เดินออกมาพอดี“สวัสดีค่ะ คุณแม่น้องพาขวัญ” ครูสาวสวยเอ่ยทักทายหมอแพรววาอย่างเป็นกันเอง โดยคุณแม่ยังสาวตอบรับด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม พลันเอ่ยถามหาลูกสาวตนเอง“สวัสดีค่ะคุณครู พาขวัญล่ะคะ”“กำลังจะเดินออกมาค่ะ”“ดื้อรึเปล่าคะ” หมอแพรววาเอ่ยถามคุณครูประจำชั้นของลูกสาว พลันอยากทราบว่าพาขวัญนั้นดื้อหรือเปล่าเวลาอยู่ที่โรงเรียน“ช่วงนี้น้องเป็นเด็กน่ารักค่ะ อ้อ คุณแม่คะ? วันนี้น้องมีคุณลุงมาหาด้วยนะคะ”“คุณลุง?” หมอแพรววาทวนคำพูดของครูประจำชั้น ด้วยความสงสัย เนื่องจากเธอและพาขวัญไม่มีญาติพี่น้องคนอื่นเหลืออยู่“ใช่ค่ะ คุณครูเห็นน้องห่อข้าวมาสองกล่อง” ครูสาวตอบกลับด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มบางแต่! หมอแพรววากลับมึนงง และใช้ความคิดตนเอง ทบทวนในสิ่งที่ครูสาวพูด แต่ยิ่งคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร“แต่น้องไม่มีญาติที่ไหนแล้วนะคะ” “ท่านเป็นผู้ถือหุ้นคนใหม่ค่ะ ท่านบอกว่ารู้จักกับหนูพาขวัญ”
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

เธอคือใครกันแน่?

หลังจากที่หมอแพรววาเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยท่าทางฉุนเฉียว ดรัณจึงรีบเดินเข้าไปภายในห้องทำงานทันที และ! สิ่งที่เขาเห็นคือเจ้านายหนุ่มกำลังนวดขมับตนเองอย่างใจเย็น “เจ้านายเป็นอะไรครับ” ดรัณเอ่ยถามด้วยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะครั้งนี้ดูเหมือนว่าเจ้านายจะไม่สามารถกักเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ได้ จนเผลอแสดงออกมาให้เห็น “ขอยาแก้ปวด” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลันหลับตาลงเสมือนต้องการปกปิดความเจ็บปวด “ปวดหัวอีกแล้วเหรอครับ” “อือ รีบไปเอายามา” “ครับ” ดรัณรีบเดินไปหยิบยาประจำตัวของหยางที่มักจะทานเป็นประจำ เดินกลับเข้ามาพร้อมกับน้ำเปล่า หยางหยิบยาทานพร้อมดื่มน้ำด้วยความรวดเร็ว พลันทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ดั่งคนหมดแรง หลับตาลงระงับความเจ็บปวดที่กำลังปะทุ “ดีขึ้นไหมครับ” ดรัณเอ่ยถามเจ้านายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง อาการเช่นนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก “อือ” อาการปวดเริ่มทุเลาลง แต่หยางยังคงนั่งหลับตาเช่นนั้น หลับตาเสมือนต้องการให้ภาพในสมองฉายชัดขึ้น “ช่วงนี้มีเรื่องเครียดเหรอครับ” “ภาพทับซ้อนแต่เห็นไม่ชัด”
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

จะไปตามพ่อของพาขวัญเอง

ดรัณรายงานความคืบหน้าเรื่องราวที่เจ้านายหนุ่มให้ตาม แต่ด้วยข้อมูลอันน้อยนิดที่เจ้านายจำได้ กลับทำให้การสืบหาล้มเหลวไม่เป็นท่า “ข้อมูลแทบจะเป็นศูนย์เลยครับ ไม่มีวี่แวว แม้แต่นิดเดียว” “ตอบได้แค่นี้?” หยางถามกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดุดัน ไม่ได้พอใจกับคำตอบที่ได้รับจากเลขาคนสนิทแม้แต่น้อย “รู้เพียงแค่ช่วงนั้นเธอกำลังเรียนอยู่ แต่ตอนนี้คงเรียนจบแล้วครับ” หากคาดเดาเวลา ช่วงนั้นเจ้านายของเขาคงคบกับนักศึกษามหา’ลัยหนึ่ง แต่ขาดการติดต่อกันไปนานหลายปี “ไปทำงานต่อเถอะ” หากจะโทษว่าเป็นความผิด ก็คงเป็นความผิดของเขาที่คงแอบซ่อนเธอเอาไว้จนไม่สามารถสืบทราบข้อมูลได้ ภายในห้องตรวจที่มีคนไข้ต่อคิวยาว จนกระทั่ง หมอแพรววาตรวจคนไข้ทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย พยาบาลวิเวียนจึงเดินเข้ามาบอกกับคุณหมอสาวด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดู “คนไข้หมดพอดีเลยค่ะคุณหมอ” “โอ๊ย! เมื่อยมาก” หมอแพรววาชูมือขึ้นเหนือศีรษะทั้งสองข้าง บิดตัวไปมา เพื่อระบายความเมื่อยล้า “มีอะไรเรียกวิเวียนได้ตลอดเวลาเลยนะคะ” “รับทราบค่ะ” หมอแพรว
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

คุณคิดจะทำอะไร

เพียงแค่ประตูลิฟต์ถูกเปิดออก หมอแพรววาจึงรีบสาวเท้าเดินออกจากลิฟต์ด้วยความเร่งรีบ มุ่งตรงผ่านโต๊ะเลขาไปยังประตูห้องทำงานเจ้าของโรงพยาบาล แต่! กลับถูกดรัณยืนดักทางเอาไว้เสียก่อน “คุณหมอแพรววา เข้าไม่ได้นะครับ เจ้านายกำลังประชุมกับสาขาต่างประเทศอยู่” “ฉันรอไม่ได้” เธอรอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือชีวิตของลูกสาวเธอ หมอสาวผลักร่างสูงของดรัณให้พ้นทาง ร่างบางกระชากประตูเปิดเข้าไปด้วยความร้อนรน “เฮ้อ! เดี๋ยวครับ” เพียงแค่หมอสาวก้าวเข้าไปในห้องทำงาน เธอจึงรีบเอ่ยปากขอร้องหยางทันทีโดยไม่อิดออด “คุณหยาง ช่วยพาขวัญด้วย ช่วยลูกฉันด้วย” “เกิดอะไรขึ้น” หยางที่กำลังนั่งประชุมเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน ยันตัวลุกจากเก้าอี้ทำงานตรงไปหาแพรววาทันทีเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าสวยเปื้อนไปด้วยน้ำตา ดวงตากลมโตแดงก่ำปูดบวมจากการร้องไห้อย่างหนัก ยิ่งทำให้หยางตกใจไม่น้อย “พาขวัญ ตกบันได ช่วยไปให้เลือดลูกฉันที” “เลือดผมเนี่ยนะ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความมึนงงปนสงสัย ทำไม? แพรววาต้องการเลือดเขาขนาดนั้น ทั้งที่โรงพยาบาล
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

ลูกสาวฉัน

ภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีที่หยางให้เลขาจัดเตรียมเอาไว้สำหรับพาขวัญ ร่างเล็กนอนหลับใหลอยู่บนเตียง โดยมีคุณแม่ยังสาวและหยางคุณพ่อป้ายแดงนั่งเฝ้าไม่ห่าง “คุณไม่ต้องมาเฝ้าลูกฉันหรอก” หมอแพรววาเอ่ยปากไล่หยางทันที ที่พาขวัญถูกย้ายตัวเข้ามาพักฟื้นที่ห้องพักผู้ป่วย “ลูกคุณคนเดียวเหรอ” หยางถามกลับด้วยน้ำเสียงและใบหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มยังคงรู้สึกโกรธหมอแพรววาอย่างที่ไม่เคยโกรธใครมาก่อน “ใช่” หมอแพรววาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พาขวัญคือลูกสาวของเธอคนเดียว เพราะเธอเลี้ยงดูพาขวัญเพียงลำพังมาโดยตลอด “ให้พูดอีกรอบ อย่าให้ผมโมโห” “ลูกสาวฉัน ฉันเลี้ยงเขามาเพียงลำพัง” “ทำไมคุณยังดื้อ” หยางส่ายศีรษะเบา ๆ เอือมระอากับความดื้อรั้นของแพรววาที่ยังคงเอ่ยปากไล่เขาไม่หยุด “เอ๊ะ! นี่คุณ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ” หมอแพรววาแว้ดเสียงแหลมใส่หยาง อย่างลืมตัว ลืมไปเสียสนิทว่าลูกสาวของตนเองนั้นยังคงหลับอยู่บนเตียง “รู้” หยางตอบเพียงประโยคสั้น ๆ หยุดต่อปากต่อคำกับหมอแพรววา เพราะตอนนี้เขากลับรู้สึกเหนื่อยที่จะเถียงกับเธอ “นี่คุณกำลังกวนตีน ฉัน
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기

ไล่ให้ตายก็ไม่ไปไหนครับ

ภายในห้องพักผู้ป่วยที่เต็มไปด้วยของเล่นเกือบเต็มพื้นที่ โดยความช่วยเหลือจากดรัณที่เป็นคนจัดการเรื่องของเล่นตามคำสั่งของเจ้านาย เพียงแค่แพรววาเห็นของเล่นทั้งหมดที่วางอยู่ในห้อง หมอสาวจึงรีบหันไปสั่งหยางให้จัดการเก็บของเล่นทั้งหมดออกไป ก่อนที่พาขวัญจะตื่นขึ้นมาเจอ “เก็บของเล่นออกไป เดี๋ยวนี้!” “ผมอยากซื้อให้ลูก” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวหมอแพรววาแต่อย่างใด อดจะเอ็นดูกับคำขู่ฟ่อเสมือนลูกแมวไม่มีผิด “พาขวัญไม่” อยากจะบอกว่าพาขวัญไม่ใช่ลูก แต่กลับต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ เพียงแค่ได้เห็นสายตาคมตำหนิติเตียนจากชายหนุ่ม “มั่นใจคำพูดของตัวเองใช่ไหม” หยางเอ่ยถามหมอสาวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ย้ำเตือนคำพูดที่เธอพ่นออกมา “วุ้ย! ไอ้บ้า” ในเมื่อไม่สามารถหนีได้ ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้เพียงหงุดหงิดใจ พลันสบถอาการหัวเสีย “แพรววา พูดเพราะ ๆ หน่อย” น้ำเสียงเย็นยะเยือกติเตียนของชายหนุ่มเสมือนผู้ใหญ่กำลังเตือนเด็ก “ฉันแค่ไม่อยากให้พาขวัญ ถูกตามใจ” หมอแพรววาถอนหายใจพรืดยาวด้วยความหนักใจ เธอไม่อยากให้หยางตามใ
last update최신 업데이트 : 2026-03-14
더 보기
이전
1234
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status