คืนรักคุณหมอลูกหนึ่ง의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 39

หลังจากแยกย้ายจากเพื่อนทั้งสอง หมอไลลาจึงขอตัวเดินกลับไปที่แผนกตนเอง โดยที่เธอนั้นยังคงนึกถึงคำพูดของแพรววาและอโรชา “เซนส์พวกแกคงพังแล้ว ฉันเนี่ยนะ กำลังมีความรัก” หมอไลลาพึมพำกับตนเองไปตลอดทางเดิน พยายามหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนสิ่งที่ถูกจับผิด จนกระทั่ง! เธอเดินเข้ามาปะทะกับแผ่นอกแกร่งของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่อย่างจัง จนเธอนั้นต้องรีบยกมือขึ้นลูบหน้าผากมนตนเองเบา ๆ “มัวแต่คิดถึงผมอยู่เหรอครับ คุณหมอไลลา” ขุนเขาเลิกหางคิ้วเอ่ยถามหมอไลลา ท่าทางกวนประสาท “นี่นายอีกแล้วเหรอ? แผลที่หัวแห้งไปแล้วนิ” หมอไลลาเหลือบตามองแผลที่ขมับของขุนเขาที่แห้งสนิท แต่ไฉนผู้ชายคนนี้ถึงได้มายืนปั้นหน้ายิ้มอยู่ตรงหน้าเธอเช่นนี้ “แต่แผลที่ใจ รอคุณหมอรักษาอยู่” ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาอยากเห็นและชอบที่หมอไลลาแสดงอาการหงุดหงิดใส่ตนเอง “อี๋! พูดอะไรของนาย นี่ฉันเย็บแผลแล้วเผลอไปโดนเส้นบ้าของนายรึเปล่า” หมอไลลาแทบยกมือขึ้นกุมขมับตนเอง พึงนึกถึงวิธีเย็บแผลของตนเองว่ามีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า “หึ! คงงั้นมั้งครับ แบบนี้คุณหมอจะรับผิดชอบยังไง” ขุนเขายก

@ คลับหรูกลางกรุง “เอาอีกแล้ว นี่คลับกูเป็นส้วมระบายอารมณ์พวกมึงรึไง มีความสุขไม่ยักเห็นหน้า” คำพูดของคีตะลอยมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปนั่งเก้าอี้ว่างตรงข้ามหยางและขุนเขาที่นั่งดื่มอยู่ก่อนแล้ว “ทำไม? ผู้หญิงเข้าใจยากวะ?” หยางเอ่ยปากพูดความคิดของตนเองให้คีตะและขุนเขาได้เข้าใจอารมณ์งุ่นง่านตนเองในเวลานี้ “ผู้หญิงเป็นเพศที่มีหลายร้อยอารมณ์อยู่ในตัว” คีตะตอบกลับด้วยสีหน้าปลงตก ซึ่งเขาเข้าใจอารมณ์และสถานการณ์ที่หยางกำลังเจอมาก่อนแล้ว “กูไม่เคยพ่ายแพ้ใคร แต่กลับต้องพ่ายแพ้ให้เมียตัวเอง น่าตลกสิ้นดี” ตลกตัวเองสิ้นดี ชีวิตไม่เคยกลัวใคร ไม่เคยต้องยอมอ่อนข้อให้ใคร กลับต้องมาอ่อนข้อให้เมียและลูก “มึงสมัครเข้าชมรมคนกลัวเมียรึยัง” คีตะเอ่ยแซวพลันเอ่ยถามด้วยใบหน้าล้อเล่น กับท่าทางปลงตกของหยางที่กำลังกลุ้มใจเรื่องอารมณ์ของเมีย “กูไม่ได้กลัว แค่ ให้เกียรติ” “เหรอ/เหรอ” ขุนเขาและคีตะอุทานขึ้นพร้อมกัน พลันส่ายศีรษะเบา ๆ เอือมระอากับคำตอบของหยางที่สวนทางกับการกระทำ “เออสิวะ! ให้กลัวเมีย กลัวหมาดีกว่า” หยางตอบกลับเสียงเข้ม ยืดอ

@ สองเดือนผ่านไป หยางนับวันรอจนกระทั่งครบกำหนดสองเดือนที่รอคอย ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปหาแม่ของลูกที่ห้องครัว พลันตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “แพรววาครับ เป็นไงบ้าง? วันนี้รู้สึกหิว รู้สึกเวียนหัว รู้สึกอ่อนเพลียบ้างรึเปล่า” “ไม่นะคะ” แพรววาตอบกลับด้วยน้ำเสียงและใบหน้ามึนงง กับคำถามที่หยางเอ่ยถามเสมือนเธอกำลังป่วยอยู่ “ล้อเล่นใช่ไหมครับ” รอยยิ้มกว้างกลับเจื่อนลงเห็นได้ชัด เมื่อแพรววายังคงปกติดีทุกอย่าง ไม่มีแม้แต่อาการแพ้ท้องให้เห็น “พูดจริงค่ะ นี่เฮียกำลังรออะไรอยู่รึเปล่า” “ปะ เปล่า” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก สีหน้าเลิ่กลั่ก เสมือนกำลังมีความลับจนกลัวเมียจับพิรุธได้ “ขอความจริงค่ะ” แพรววาย้ำคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมื่อเธอเห็นพิรุธของหยางที่ดูแปลกไป “รอลูกคนที่สอง” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เกรงจะถูกแพรววาดุเอา เมื่อเขายังคงดื้อรั้นอยากมีลูกคนที่สอง แม้ว่าหญิงสาวนั้นจะยังไม่พร้อมก็ตาม “แต่แพรววายังไม่พร้อม เคยบอกเฮียไปแล้วด้วย” “แต่เฮียพร้อมมาก อีกอย่างพาขวัญก็อยากได้น้อง” สายตาและน

@ สี่เดือนต่อมา ตีสองของวันหลังจากที่ทั้งสามคนเข้านอนพร้อมกันในช่วงสี่ทุ่ม หมอแพรววาสะกิดหยางที่นอนอยู่ข้าง ๆ เนื่องจากอาการหิวที่กำเริบจนต้องรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง “เฮีย” “ครับ” หยางตอบรับแพรววาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ลืมตาตื่นเหลือบมองนาฬิกาติดผนังที่กำลังบ่งบอกเวลา “อยากกินไอศกรีม” แพรววาตอบกลับหยางด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม หวังให้ชายหนุ่มเดินลงไปส่งตนเองที่ห้องครัวชั้นล่างของบ้าน “เวลานี้เนี่ยนะ แต่หมอให้งดน้ำตาล” หยางรีบอุทานขึ้นด้วยความตกใจ พลันเอ่ยเตือนแพรววาด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากตอนนี้หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ “หนูก็หมอ” หมอแพรววาชี้นิ้วเข้าหาตนเอง พลันบอกอาชีพที่เธอยังคงทำอยู่ตอนนี้และในอนาคตให้กับหยาง ย้ำความมั่นใจว่าสิ่งที่เธอต้องการจะกินในเวลานี้ สามารถทานได้ “หมอคนละแผนก ทนหน่อยนะ” เพราะเป็นห่วงกลัวค่าน้ำตาลจะขึ้นจนส่งผลเสียตามมาในอนาคต จึงพยายามเอ่ยปากห้ามแพรววาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เฮียไม่รักหนูแล้วเหรอ? ทำไมไม่ตามใจเหมือนแต่ก่อน” คำตอบของหยาง เมื่อถูกสามีขัดใจและติเตือน เริ

@ หกเดือนผ่านไป หยางนั่งอยู่โซฟาหน้าทีวี บนอกมีลูกน้อยวัยหกเดือนนอนแนบอก พลันหวนนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาตั้งแต่กลับมาเจอแม่ของลูกรวมไปถึงลูกคนที่สองคลอดออกมา ซึ่งทำให้เขานั้นรับรู้รสชาติของความเป็นพ่อคนมากขึ้น จนนับถือน้ำใจคนเป็นแม่ที่อดทนเพื่อลูกมาโดยตลอด“พันไมล์หลับเหรอคะ” เสียงหวานของแพรววาดังขึ้นจากด้านหลังของหยาง หลังจากที่หญิงสาวปั๊มนมเสร็จเรียบร้อย“พึ่งหลับครับ” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น มือหนายังคงลูบแผ่นหลังลูกชาย ใช่แล้ว! ลูกคนที่สองของเขาเป็นเด็กผู้ชายชื่อพันไมล์“เหนื่อยไหมคะ” แพรววาเอ่ยถามเสียงหวาน พลันเดินไปนั่งข้างสามีตนเองและซบศีรษะลงบนบ่าแกร่งเสมือนกำลังออดอ้อนชายหนุ่ม“ถ้าจะบอกว่าไม่เหนื่อยก็คงโกหก เอาเป็นว่าเหนื่อยแต่มีความสุขครับ” หากบอกว่าไม่! คงโกหก แต่ความเหนื่อยในครั้งนี้มีความสุขโอบล้อม จนสามารถยอมเหนื่อยไปทั้งชีวิตได้“ขอบคุณนะคะที่ช่วยเลี้ยงลูก” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาขอบคุณหยาง ซึ่งการกระทำของชายหนุ่มที่แพรววารับรู้และได้เห็นเกินคาดกว่าที่คิดเอาไว้“เฮียต้องขอบคุณหนูมากกว่า” แพรววาคือผู้หญิงที่เขานั้นอยากขอบคุณมากที่สุด เธอเป็นทั้งคนที่เ