คืนรักคุณหมอลูกหนึ่ง의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

@ สองวันผ่านไป“คุณแม่ขา เมื่อไหร่หนูจะได้กลับบ้านสักที” พาขวัญเอ่ยถามคุณแม่เสียงใส ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มงอแง อยากจะกลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งบ่ายวันนี้ดูทีท่าพาขวัญจะยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ“พาขวัญหายปวดหัวแล้วเหรอคะ” หมอแพรววาเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นปนเอ็นดู กับท่าทางเบื่อหน่ายที่ดูน่ารักในสายตาเธอ“ใช่ค่ะ ตอนนี้พาขวัญเบื่อมาก”“ต้องรออาจารย์หมอของแม่ เข้ามาตรวจอาการดูอีกทีนะคะ” หมอแพรววาอธิบายให้พาขวัญฟังอย่างใจเย็นและมีเหตุผล จนกระทั่งหนูน้อยเข้าใจและสงบลง และเปลี่ยนความสนใจกลับไปเอ่ยถามหาบิดาตนเอง“คุณพ่อไปไหนคะ?” “ประชุมจ้ะ” หมอแพรววาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ถูกใจไม่น้อยที่หยางติดประชุม ซึ่งเวลานี้เธออยากให้ชายหนุ่มติดประชุมยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ เหตุเกิดจากอาการเบื่อขี้หน้าและเบื่อหน่าย และเธอก็อยากออกจากโรงพยาบาลไม่ต่างอะไรจากพาขวัญเลยสักนิด“คุณพ่อไม่ได้ทิ้งหนูไปใช่ไหม” หนูน้อยพาขวัญเอ่ยถามมารดาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ดวงตาประกายความหวาดกลัว“ไม่ทิ้งหรอก มีลูกสาวน่ารักแบบนี้ ใครจะทิ้งลงล่ะคะ” หมอแพรววาเดินเข้าไปโอบกอดลูกสาว ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอบอุ่น หวังให้ลูกสาวเบาใจแ

“อย่าเสียงดัง เดี๋ยวลูกตื่น” ใบหน้าเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน กระซิบปากแม่ของลูกเบาหวิว หวังแกล้งให้เธอนั้นเขินอาย แต่! ทุกอย่างกลับพลิกผันไปหมด เมื่อหญิงสาว โวยวาย ขึ้นมาแทน“ไอ้คุณหยาง ปล่อยเลยนะ” หมอแพรววาโวยวายขึ้น พยายามผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัว แต่! ยิ่งผลักเสมือนยิ่งถูกรัดแน่น และด้วยวิชาเอาตัวรอดที่เคยร่ำเรียนมา ทำให้หมอแพรววาตัดสินใจเตะเข้าที่กล่องดวงใจของหยางอย่างแรง“โอ๊ย!” แรงกระแทก ทำให้หยางร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บและจุก ปล่อยหมอแพรววาให้หลุดออกจากพันธนาการ กลับมายืนกุมเป้ากางเกงตนเอง พลันใช้สายตาคาดโทษมองใบหน้าสวยที่ยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ“สมน้ำหน้า” ครั้งนี้ร่างบางจัดการหยางได้ ทำให้หญิงสาวอารมณ์ดี และเป็นจังหวะเดียวกับกริ่งหน้าประตูรั้วดังขึ้นพอดี จึงทำให้เธอรีบวิ่งออกไปดูด้วยท่าทางอารมณ์ดี“ฝากไว้ก่อนเถอะ ดื้อกว่าลูกอีก” นัยน์ตาคมทอดมองแผ่นหลังบางที่วิ่งออกไปหน้าบ้าน กัดฟันกรอดข่มอารมณ์เจ็บตนเองและคาดโทษแม่ของลูกในคราเดียวหมอแพรววาเดินกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ดรัณฝากให้กับหยาง ดวงตากลมยังคงกวาดมองกระเป๋าใบใหญ่ด้วยสีหน้าปลงตก พลันเอ่ยถามห

หลังจากประชุมเสร็จหยางรีบเดินออกจากห้องประชุมทันที เนื่องจากชายหนุ่มได้รับข้อความจากแม่ของลูก แจ้งให้เขาไปรับพาขวัญด้วยตนเอง เนื่องจากตนติดเคสอุบัติเหตุฉุกเฉินหนัก แต่! ยิ่งชายหนุ่มรีบมากเท่าไร ทุกอย่างกลับช้าลงกว่าเดิม เมื่อดารินนักธุรกิจหญิงข้ามาคุยด้วยไม่หยุด โดยเฉพาะรีบเดินตามหยางออกจากห้องประชุมมายันชั้นล่างของโรงพยาบาล “คุณหยาง เดี๋ยวสิคะ” เสียงหวานเอ่ยทักท้วงหยาง พยายามให้ชายหนุ่มหยุดคุยกับตนเอง หวังให้เขาได้เห็นความสวยและมีเสน่ห์ของตนเองบ้าง “มีอะไร” หยางตอบกลับเสียงเข้ม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย พลันยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาเรือนหรูของตนเองเป็นเนือง ๆ “แหม! อย่าใช้น้ำเสียงเย็นชาแบบนี้สิคะ” “ต้องการอะไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาคมเริ่มจับผิดผู้หญิงตรงหน้า เสมือนเธอเป็นผู้ก่อการร้ายก็ไม่ปาน “คือดารินจะชวนคุณหยางไปทานข้าวค่ะ เผื่อเราสองคนจะคุยเรื่องธุรกิจเพิ่มเติม” “ไม่ว่าง” หยางปฏิเสธเสียงแข็ง สีหน้าท่าทางเบื่อหน่าย ตั้งท่าจะเดินออกจากโรงพยาบาล เพื่อไปยังลานจอดรถ “โธ่! ทำไม คุณหยางหักหาญน้ำใจดารินแบบนี้ล่ะคะ ดาร

เสียงประตูถูกไขกุญแจเข้ามาจากด้านนอก แพรววาที่นั่งอยู่โซฟาหน้าทีวี หันไปมองตามต้นเสียง กลับพบว่าเป็นหยางที่เดินเข้ามาในบ้าน มุ่งตรงเดินไปหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว แพรววาเหลือบตามองนาฬิกาติดผนัง บ่งบอกว่าหยางใช้เวลาออกไปข้างนอกไม่นานนัก จึงเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ “ทำไม? คุณกลับมาเร็ว” หยางทิ้งตัวลงนั่งข้างแม่ของลูก กวาดสายตาสำรวจใบหน้าหมอแพรววา เสมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างซ่อนอยู่ เอ่ยบอกความรู้สึกในใจตนเองที่กำลังเอ่อล้นออกมาเป็นคำพูด “คิดถึง” อื้อ! ใช้มือรั้งใบหน้าและท้ายทอยหมอแพรววาเข้าหาตนเอง พลันประกบปากมอบจูบอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกคิดถึง โหยหา และรักอยู่ในความรู้สึก มือเล็กทุบแผ่นอกแกร่ง ให้หยางนั้นถอนจูบ พลันยกมือห้ามปรามหยางที่กำลังจู่โจมเธออีกครา “เดี๋ยวนะ! คิดถึงอะไรของคุณ นี่ฉันแพรววานะ ไม่ใช่ว่าที่คู่หมั้นของคุณ” กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดปลายลิ้น ทำให้หมอแพรววาต้องรีบเตือนสติชายหนุ่มขึ้น เพราะเกรงว่าการกระทำเช่นนี้เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ “คุณคือแพรววา” แม้ตอนนี้สติของเขาไม่เต็มร้อย แต่เขารับรู้การกระ

“เมื่อสี่ปีก่อน ผมถูกไล่ยิง จนประสบอุบัติเหตุรถยนต์ ความจำเสื่อม” หยางตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ที่ตนเองพบเจอให้หมอแพรววาฟังทั้งหมด เหตุการณ์ที่ทำให้เขาทอดทิ้งเธอและลูกไป “หา” หมอแพรววาอุทานด้วยความตกใจ กับสิ่งที่หยางเปิดปากเล่าออกมาด้วยตนเอง โดยที่เธอไม่ได้รับรู้จากบุคคลอื่น “ผมตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้เลย รู้แค่ว่าตัวเองถูกอากงส่งมารักษาตัวที่จีนเท่านั้น” ณ ตอนนั้นเขากลับรู้สึกเดียวดาย เสมือนหัวใจพังทลายกับบางเรื่องโดยที่ตนเองก็คิดไม่ออก จนเขานั้นกลายเป็นคนแข็งกระด้างและเย็นชา ไม่ชอบเข้าสังคม จนกระทั่ง! ได้กลับมาเจอเธออีกครั้ง ความรู้สึกแข็งกระด้างค่อย ๆ กลับมาดีขึ้น “คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ?” หมอแพรววาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หยางเล่าออกมา ทุกอย่างล้วนเกินจริงไปหมด “ผมพูดความจริง ช่วงนั้นผมกำลังจะเริ่มทำธุรกิจบางอย่าง ก็เลยถูกลอบทำร้าย” จากที่ฟังอากงเล่ามาคงเป็นเรื่องนี้ไม่ผิดเพี้ยน จนกระทั่ง! ล่าสุดที่เขาถูกยิงและกลับมาพบกับแพรววาอีกครั้ง “........” หมอแพรววายังคงเงียบ ฟังหยางเล่าสิ่งที่ตนเองเคยเจอมา คิดทบทวนกับตัวเองโดยใช้ใจสัมผัสว่าสิ