คืนรักคุณหมอลูกหนึ่ง

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังขนาดใหญ่ใจกลางกรุง ที่ถูกเทกโอเวอร์จากนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง โดยที่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะเข้ามาบริหารงานในโรงพยาบาล ทำได้เพียงตรวจงานและประชุมผ่านอินเทอร์เน็ตเท่านั้น จนกระทั่ง! “ไม่! ออกไปให้พ้น” เสียงเข้มปนดุดันเอ่ยปากไล่คณะหมอและพยาบาลที่กำลังพากันกรูเข้าไปทำการรักษาบาดแผลจากการถูกยิงของประธานหนุ่มอย่างเร่งรีบ “เออคือ ผมคิดว่าคุณหยางควรต้องรีบผ่าตัดเอากระสุนออกนะครับ” อาจารย์หมอประจำโรงพยาบาลที่ถูกตามตัวกลับเข้ามาโรงพยาบาล กลับมีสีหน้าเลิ่กลั่ก เพียงแค่ถูกปฏิเสธการรักษาอย่างไร้เยื่อใย “แต่รอบนี้กระสุนฝังในนะครับ เราไม่สามารถทำแผลเองได้” ดรัณเลขาคนสนิทช่วยเกลี้ยกล่อมเจ้านายหนุ่มอีกทาง “กูไม่ไว้ใจใคร” น้ำเสียงเย็นยะเยือก นัยน์ตาว่างเปล่า ตอบกลับเลขาคนสนิท ใบหน้าของประธานหนุ่มยังคงเรียบเฉยไม่ได้บ่งบอกอาการเจ็บปวดใด ๆ ออกมา แม้ว่าเลือดสีแดงสดยังคงไหลซึมออกมาไม่หยุด “แต่ที่นี่โรงพยาบาลของเจ้านายนะครับ” เจ้านายจะระแวงเช่นนี้ไปตลอดชีวิตไม่ได้ เพราะนี่คือโรงพยาบาลที่เจ้านายเป็นเจ้าของ คงไม่มีใครคิดจะทำร้ายได้ง่าย

ครืด ครืด ช่วงดึกของวัน ในขณะที่แพรววาและพาขวัญหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่ม เสียงมือถือของหมอแพรววากลับดังขึ้นไม่หยุดทำให้หมอสาวต้องรีบควานหามือถือ เพื่อกดรับสายอย่างรวดเร็ว เนื่องจากกลัวว่าเสียงมือถือจะไปรบกวนการนอนหลับของลูกสาว (ค่ะ พยาบาลวิเวียน) หมอแพรววากดรับสายและตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ไม่มีแม้แต่อาการหงุดหงิดให้เห็น เมื่อถูกรบกวนเวลานอน เนื่องจากวิชาชีพของเธอมักจะถูกปลุกด้วยเคสด่วนอยู่เสมอ (คุณหมอแพรววา แย่แล้วค่ะ) น้ำเสียงร้อนรนของพยาบาลวิเวียนดังขึ้นทันที เมื่อคุณหมอสาวกดรับสาย (เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ) หมอแพรววาเอ่ยถามอย่างใจเย็น พยายามให้พยาบาลวิเวียนตั้งสติและบอกเรื่องเร่งรีบกับตน (คุณหยาง ท่านไม่ยอมให้อาจารย์หมอตรวจอาการค่ะ) (ทำไม? ผู้ชายคนนี้เรื่องมากจังคะ) เสียงหวานหลุดพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อคนไข้ที่ดื้อรั้น ยังคงดื้อรั้นอยู่ (ตอนนี้อาจารย์หมอ ต้องการให้คุณหมอแพรววาเดินทางมาโรงพยาบาลค่ะ) (ตอนนี้เหรอคะ) คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเป็นปม พลันเหลือบสายตามองไปยังลูกสาวที่หลับสนิทอยู่ (ใช่ค่

ภายในห้องพักที่เงียบสงัด เย็นยะเยือกราวกับห้องแช่แข็ง เพียงเพราะใบหน้าเรียบเฉยของหยางดุดันและแผ่รังสีอำมหิตรอบตัว จนดรัณที่ยืนอยู่ไม่ไกลกลับรู้สึกร้อนหนาวโดยไม่ทราบสาเหตุ จนกระทั่ง! “ดรัณ นายออกไปก่อน” หยางเอ่ยปากไล่ดรัณให้ออกจากห้องพัก เพราะเขาอยากอยู่เพียงลำพัง อยากใช้ความคิดเพื่อทบทวนความคิดและความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้ “ครับ” ดรัณถอนหายใจพรืดยาวด้วยความโล่งใจ รีบเดินออกจากห้องพักเจ้านายหนุ่มทันที ขืนอยู่ต่อมีหวังถูกเจ้านายใช้สายตาเชือดเฉือนสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเป็นแน่ ภายในห้องพักวีไอพีเงียบสงัดได้ไม่นาน กลับต้องวุ่นวายอีกครั้ง เมื่อเสียงแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นหน้าห้องพัก พร้อมกับเสียงเอ่ยปากห้ามของดรัณที่พยายามกีดกันไม่ให้หญิงสาวคนนั้นเข้ามา “เข้าไม่ได้นะครับ นายสั่งห้ามเอาไว้” “ทำไมจะเข้าไม่ได้” “เจ้านายสั่งเอาไว้ครับ นายยังไม่ต้องการพบใคร” ดรัณยังคงค้านหัวชนฝา หากปล่อยให้จินนี่ หลานสาวตระกูลหมิงเข้าไปตอนนี้ หัวของเขาคงหลุดออกจากบ่าเป็นแน่ “แต่ฉันต้องการเข้าไปเยี่ยมเฮียหยาง

หลังจากหมอแพรววาตั้งสติได้ หมอสาวนั่งเคลียร์เอกการสารเป็นเวลานานหลายชั่วโมง ก่อนที่เธอนั้นจะเดินตัวปลิวออกจากโรงพยาบาลในช่วงเวลาเลิกงานหมอแพรววามุ่งตรงขับรถมารับลูกสาวที่หน้าโรงเรียนอนุบาลดั่งเช่นทุกวัน แต่! ครั้งนี้กลับแปลกไปเมื่อคุณแม่ยังสาวมารับเร็วกว่าเวลาปกติ “คุณแม่ พาขวัญคิดถึง” เสียงใสของหนูน้อยพาขวัญดังขึ้น เพียงแค่เห็นมารดายืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนพลันวิ่งมาหามารดาด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส รอยยิ้มที่ทำให้คุณแม่ลูกหนึ่งหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง “อ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรคะ” หมอแพรววาย่อตัวลงในระดับเดียวกับพาขวัญ สวมกอดลูกสาวด้วยความคิดถึงและไม่ลืมที่จะเอ่ยถามลูกสาว เมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนเสมือนต้องการอะไรบางอย่าง “ไอศกรีมได้ไหมคะ” หนูน้อยพาขวัญส่งสายตาปริบ ๆ ให้กับคุณแม่ยังสาว ดวงตาประกายอ้อนวอน หวังให้มารดาเห็นใจ “อื้ม! ได้สิคะ” หมอแพรววาไม่สามารถใจแข็งได้ เพียงแค่เห็นท่าทางน่ารักของลูกสาวที่กำลังรอลุ้นคำตอบจากเธอ “เย่” หนูน้อยพาขวัญเฮลั่นด้วยความดีใจ พลันโน้มหน้าไปหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่ @ ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส คุณหมอแพรววาขับรถไปจอดยังลานจอดรถบุคลากรทางการแพทย์โดยเฉพาะ หมอสาวก้าวลงจากรถยนต์และบังเอิญเจอเข้ากับหมอไลลาเพื่อนสนิทของตนเอง “อรุณสวัสดิ์ ไลลา” หมอแพรววาเอ่ยทักทายหมอไลลาดั่งคนอารมณ์ดี ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ชวนให้หมอไลลาแปลกใจจนต้องเอ่ยปากถาม “เกิดเรื่องดี ๆ อะไรขึ้นเหรอ? ทำไมวันนี้แกดูอารมณ์ดี” “ชีวิตฉันตอนนี้ กลับมาสงบสุขแล้ว” ชีวิตภายในโรงพยาบาลอันแสนสงบกลับมาอีกครั้ง เมื่อเธอจัดการหยางให้ออกไปจากชีวิต “อย่าบอกว่า เรื่องคุณหยาง” หมอไลลาคาดเดาไม่ยาก เรื่องที่ทำให้หมอแพรววากลุ้มใจในชีวิตคงมีไม่กี่เรื่อง “ใช่นะสิ ฉันเซ็นอนุมัติให้เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว เช้าวันนี้ชีวิตของฉันก็เลยสดใส” “งั้นไปร้านกาแฟ ยายอโรชากัน” หมอไลลาทำได้เพียงส่ายศีรษะเบา ๆ แววตารู้สึกเอ็นดูเพื่อนสนิทตนเอง “ไปสิ วันนี้ฉันเลี้ยงกาแฟเอง” หมอแพรววาเดินไปคล้องแขนหมอไลลา เดินเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกัน พลันเมาท์แชร์เรื่องราวที่เคยเจอมา “เลิศ!” หมอไลลายิ้มกว้าง เพียงแค่หมอแพรววาตกปากรับคำจะเลี้ยงกาแฟเธอ และ ดูเหมือนวัน