All Chapters of SACRILEGE OF DESIRE: The Sinner and Sovereign : Chapter 11 - Chapter 20

Something dangerous. My hands were cold, pero ang mukha ko ay parang nag-iinit. Parang may apoy na kumakalat sa loob ng dibdib ko habang nakatayo ako sa harap niya. The night around us was quiet, almost too quiet, and the soft wind moved through the trees near the convent gate. I could hear my own breathing, uneven and nervous. I wanted to tell him to leave. Gusto kong sabihin na umalis na siya at tigilan na niya ako. I wanted to scream and remind both of us that this was wrong. Pero kahit anong pilit ko, my voice refused to cooperate. Para bang may nakabara sa lalamunan ko. Cameron saw it. Kitang-kita niya ang gulo sa mga mata ko.He looked at me with a quiet intensity that made my knees feel weak. “Alya,” he said. The way he said my name felt too gentle for someone who was slowly breaking every wall I tried to build. He took a step forward, closing the small distance between us. Now there was no space left. I could feel the warmth coming from his body, and the faint scent

Sa bandang dulo ng bakuran, malapit sa lumang swing na halos kalawangin na, may isang maliit na batang babae na nakaupo sa lupa. Nakayuko siya, at kahit malayo ako ay kitang-kita ko ang paggalaw ng kanyang balikat. She was crying. Hindi siya nakikisali sa ibang bata na naglalaro. Habang ang iba ay tumatakbo at nagtatawanan, siya lang ang tahimik na nakaupo roon, parang ayaw niyang mapansin. My chest tightened. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng awa sa kanya. Lumayo ako sa bintana at naglakad palabas ng pinto ng orphanage. Dumaan ako sa mga batang naglalaro sa bakuran. May ilan na sumigaw ng “Ate!” at hinila ang kamay ko, pero ngumiti lang ako at nagpaalam. “Sandali lang ha,” sabi ko sa kanila. Habang papalapit ako sa batang babae, mas lalo kong naririnig ang mahina niyang pag-iyak. She looked so small. Her hair was messy, at suot niya ang lumang dilaw na damit na medyo malaki para sa kanya. Nakayuko siya habang hawak ang isang sirang stuffed toy.

Hindi agad nawala ang bigat sa pagitan namin matapos niyang sabihin iyon. The air felt thick, almost suffocating, as if the quiet walls of the convent were silently watching everything unfold. Nakatingin lang ako sa kanya, trying to hold on to the last bit of control I had, but the way Cameron stood there—calm, composed, and completely certain—made it harder to breathe. His presence alone was enough to shake the foundation I had built for myself, and the more I stayed, the more I felt it slowly breaking. “You should go,” I said, forcing the words out even though they didn’t carry the strength I wanted them to have. He didn’t argue. Instead, he turned his back on me at lumakad palayo, away from the main area and into the quieter parts where no one usually passed by. The silence followed him, stretching into something more dangerous the farther he went. I remained rooted to my spot for a moment, fully aware that I still had a choice—to leave, at iwan siya doon kung saan man siya pupu

Dahan-dahang bumukas ang pinto, at sa mismong sandaling iyon, parang tumigil ang mundo ko.Nakatayo sa labas si Jade, hawak pa rin ang doorknob habang bahagyang sumisilip sa loob. Kunot ang noo niya, parang may kutob na may kakaiba sa katahimikan ng kwarto. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko, kinakabahan na baka tuluyan siyang pumasok at makita kami.“Jade—” halos matawag ko siya, pero naputol agad iyon nang may isa pang boses na sumingit.“Jade.”Napalingon siya agad. Si Sister Esther iyon.Hindi malakas ang boses niya, pero sapat para mapahinto si Jade. May kakaibang bigat ang paraan ng pagtawag niya—kalmado pero may awtoridad.“May kailangan ka ba dito?” tanong ni Sister Esther, mahinahon pero diretso.“Ah… wala po, Sister,” sagot ni Jade, pero sumilip pa rin siya saglit sa loob. “Akala ko po kasi may tao—”“I asked you to help in the kitchen, didn’t I?” putol ni Sister Esther, hindi nagbago ang tono pero ramdam ang diin.Sandaling nag-alinlangan si Jade, halatang curious pa rin,

Hindi ko agad naialis sa isip ko ang calling card.Buong araw akong abala sa feeding program—nag-aabot ng pagkain, nakikipaglaro sa mga bata, tumutulong sa paglilinis—pero kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin sa isip ko ang sinabi ni Jill. Paminsan-minsan, napapahawak ako sa bulsa ko kung saan ko inilagay ang card. Hindi ko naman balak gamitin… pero bakit hindi ko maitapon?“Alya?”Napalingon ako kay Sister Esther. Nakatayo siya sa gilid, tahimik akong pinagmamasdan.“Opo, Sister?”“You seem distracted,” sabi niya, kalmado pero mapanuri.“Pagod lang po siguro,” sagot ko agad, pilit ngumiti.She nodded. “Make sure you rest.”“Opo.”Hindi na siya nagtanong pa, pero pakiramdam ko may napansin siya. And that made me uneasy.Nang matapos ang programa, unti-unti nang umalis ang mga bata. Bumalik ang katahimikan sa paligid, pero hindi sa isip ko. Habang nagliligpit ako, hindi ko maiwasang maalala ang kagabi.Walang Cameron.Walang katok.Walang kahit anong paramdam.Napabuntong-hininga ak