Semua Bab มารดาผู้เปลี่ยนแปลงดวงชะตาของนางร้าย : Bab 11 - Bab 20

“ฮือ ๆ ๆ ฮูหยินเจ้าคะ ได้โปรดฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมาเถิดเจ้าค่ะ”เสียงร้องห่มร้องไห้อันชวนน่าเวทนานั้นได้ปลุกให้หยวนเข่อซิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ แต่ทว่าภาพของคนเบื้องหน้าที่ปรากฎให้เธอได้เห็นนั้นกลับทำให้หยวนเข่อซิงรู้สึกตกใจมากเสียจนผงะไปด้านหลัง“เฮ้ย เธอเป็นใครกันน่ะ แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร อาโม่วล่ะ อาโม่วหายไปไหนเสียแล้ว”หยวนเข่อซิงพูดพร้อมกวาดสายตามองหาติงฉางโม่วไปโดยรอบ แต่ทว่าเมื่อเธอกวาดสายตามองไปโดยรอบแล้ว หยวนเข่อซิงก็ต้องรู้สึกตกใจจนแทบสิ้นสติ เมื่อภาพบรรยากาศที่เธอได้พบเจออยู่ในตอนนี้นั้นต่างรายล้อมไปด้วยกระโจมใหญ่น้อย ราวกับว่าที่นี่เป็นค่ายทหารที่เธอเคยเห็นในหนังจีนย้อนยุคไม่มีผิด“อาโม่วที่ใดกันเล่าเจ้าคะฮูหยิน ข้าคือไจ่ไจ๋สาวใช้ข้างกายของฮูหยินต่างหาก ในตอนนี้เองข้าว่าพวกเรากลับกระโจมที่พักกันจะดีกว่านะเจ้าคะ ฮูหยินอย่าได้เสียเวลามาดื่มสุราย้อมใจ เฝ้ารอคอยที่จะพบเจอกับท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่อีกต่อไปเลยเจ้าค่ะ ข้าได้สอบถามเหล่าทหารยามมาแล้ว พวกเขาบอกว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพออกไปลาดตระเวนอยู่ คงจะไม่กลับเข้าค่ายมาโดยง่ายดายเป็นแน่เจ้าค่ะ” ไม่พูดเปล่าสาวใ

หลังจากที่นอนขบคิดมาตลอดทั้งคืน หยวนเข่อซิงก็ตัดสินใจเอาไว้ว่า เธอจะออกไปใช้ชีวิตแต่เพียงผู้เดียวลำพังยังโลกภายนอก เรื่องอะไรที่เธอจะต้องมารับบทเป็นฮูหยินจำเป็นของท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงตัวประกอบที่เฝ้าแอบหลงรักนางเอกในนิยายเรื่องนี้อย่างหัวปักหัวปรำด้วย ส่วนเรื่องที่จางเฟยฉีบุตรสาวของเขาต้องมีจุดจบที่น่าอนาถจนครอบครัวทางฝั่งมารดาของนางและครอบครัวทางฝั่งท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงต้องมีจุดจบไม่ดีในตอนท้ายนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับหยวนเข่อซิงเลยแม้แต่น้อย ฉะนั้นแล้วหยวนเข่อซิงในร่างของฟางเข่อซิงเองที่เป็นเพียงตัวประกอบมีบทอยู่ในนิยายเรื่องนี้เพียงไม่กี่บทเท่านั้น ก็ไม่สมควรอินกับเนื้อหาของนิยายเรื่องนี้มากเกินไปจนมิอาจหาทางหนีทีไล่เอาไว้ให้กับตนเองมิใช่หรอกหรือจริงอยู่ที่ว่าความคิดของหยวนเข่อซิงครานี้มันช่างดูเห็นแก่ตัวนัก แต่ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงอะไรนั่นเขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว อีกทั้งเด็กน้อยจางเฟยฉีอะไรนั่นก็ยังไม่ชอบฟางเข่อซิงด้วย แล้วทำไมหยวนเข่อซิงจะต้องมาทนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับพวกเขากันด้วยล่ะอย่างน้อยๆ ฟางเข่อซิงก็ยังมีบ้านที่พ่อแม่บุญธรรมทิ้งไว้ให้อยู่หนึ่งหลังในหมู่บ้า

หยวนเข่อซิงเฝ้ารอการกลับมาของไจ่ไจ๋อยู่อย่างใจจดใจจ่อ รออีกเพียงไม่นานเกินรอ สาวใช้ตัวอ้วน ผิวคล้ำ ฟันเหยิน ตาเหล่หนึ่งข้างก็ได้เดินหอบข้าวของเข้ามาข้างในกระโจมที่พัก“เป็นอย่างไรบ้างไจ่ไจ๋ เจ้าทำสำเร็จหรือเปล่า?หยวนเข่อซิงกล่าวถามสาวใช้พร้อมกวาดสายตามองดูไปโดยรอบ“ข้าทำสำเร็จแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน”ไจ่ไจ๋พูดขึ้นน้ำเสียงดีใจ พร้อมวางข้าวของที่ตนหามาด้วยลงตรงหน้าของหยวนเข่อซิง“เอ่อ นี่มันมากเกินไปแล้วหรือเปล่าน่ะ?”หยวนเข่อซิงพูดพร้อมเบิกตาโตขึ้นมาอีกนิด“เดิมทีเหล่าแม่ครัวก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่หรอกเจ้าค่ะฮูหยิน แต่ทว่าข้าเองก็ได้ทำตามคำแนะนำที่ฮูหยินบอกจนพวกนางยอมแบ่งวัตถุดิบมาให้เจ้าค่ะ ส่วนเรื่องเย็บปักเสื้อผ้าแลกกับพวกเข็มและด้าย ข้าก็หามาได้ราวๆ สิบตัวเจ้าค่ะ”ไจ่ไจ๋พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ“หะ อะไรนะ สิบตัวเลยอย่างนั้นหรือ?”หยวนเข่อซิงครางขึ้นด้วยความเหน็ดเหนื่อยใจ เป็นความผิดของเธอเองแท้ๆ ที่ในคราแรกไม่ได้บอกกับไจ่ไจ๋ไปว่าต้องรับเสื้อผ้ามาไม่เกินกี่ชิ้น นี่ไจ่ไจ๋คงกลัวว่าเธอจะได้เข็มกับด้ายมาน้อยกระมัง จึงได้ป่าวประกาศออกไปว่าเธอเย็บปักให้เปล่าๆ ไม่คิดเงินเช่นนั้น แต่ก็ช่างมัน

หยวนเข่อซิงใช้เวลาเย็บซ่อมแซมชุดไปหลายชั่วโมงด้วยกัน จนกระทั่งนางสามารถซ่อมแซมเสื้อผ้าเหล่านั้นได้จนหมด จึงให้ไจ่ไจ๋นำเสื้อผ้าไปส่งมอบให้กับพวกทหารต่อและครั้งหน้าหากพวกเขาต้องการให้นางช่วยเย็บปักซ่อมแซมเสื้อผ้าให้อีก หยวนเข่อซิงจะคิดราคาพิเศษกับพวกเขาเริ่มต้นที่ตัวละห้าอีแปะเท่านั้น ก่อนที่ดวงตะวันจะตกดินไปมากกว่านี้หยวนเข่อซิงจึงสอบถามไจ่ไจ๋ออกไปว่า นางจะต้องไปอาบน้ำที่ใด เพียงได้ยินไจ่ไจ๋บอกมาว่า “อุ๊ยตายแล้ว ข้าต้องขออภัยต่อฮูหยินด้วยนะเจ้าคะ ที่วันนี้ข้ามัวแต่ยุ่งทำงานจนลืมไปตักน้ำมาให้กับฮูหยินอาบ” ไจ่ไจ๋พูดพร้อมก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิด“ไม่เป็นไร ตอนนี้ยังพอมีเวลา พวกเราไปช่วยกันตักน้ำจะดีกว่า”หยวนเข่อซิงพูดพร้อมก้าวขาเดินนำหน้าไจ่ไจ๋ไป“ช้าก่อนเจ้าค่ะฮูหยิน หน้าที่ตักน้ำเป็นหน้าที่ของบ่าวรับใช้อย่างข้านะเจ้าคะ ฮูหยินเป็นนาย ไฉนไยต้องมาทำงานของพวกบ่าวไพร่ด้วยเล้าเจ้าคะ”ไจ่ไจ๋ขมวดติ้วถามขึ้นด้วยความสงสัย“ก็ตอนนี้มันใกล้จะพลบค่ำแล้วนี่นา สองแรงอย่างไรก็ย่อมต้องดีกว่าแรงเดียว เจ้าก็คิดเสียว่าข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าก็แล้วกัน อีกทั้งข้ายังจะได้สำรวจเส้นทางไปลำธารด

“เดี๋ยวก่อน พอแล้ว สั่งคนให้เลิกโบยตีสาวใช้ของข้าที แล้วเหล่าแม่ครัวอะไรนั่นมาเกี่ยวข้องอะไรด้วย ทำไมพวกนางถึงต้องถูกโบยตีกันด้วยล่ะ”หยวนเข่อซิงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย“เจ้ายอมไปทำอาหารให้กับม้าของข้าแล้วเช่นนั้นรึ?” เขากอดอกเลิกคิ้วถามหยวนเข่อซิงด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาทเป็นอย่างยิ่ง“ยอมแล้ว และที่ข้ายอมเพราะข้าเห็นแก่ชีวิตของผู้อื่นสำคัญมากกว่าความไม่เป็นเหตุเป็นผลที่ท่านแม่ทัพพูดออกมาหรอกนะ”หยวนเข่อซิงพูดขึ้นอย่างพยายามควบคุมสติอารมณ์ของตนเองเอาไว้อย่างเต็มที่ อีกทั้งนางยังต้องสวมบทบาทเป็นคนยุคนี้ให้แนบเนียนขึ้นมาอีกด้วย เพราะหากท่านแม่ทัพผู้นี้ล่วงรู้ว่านางเป็นคนจากยุคปัจจุบันมาสวมอยู่ในร่างนี้แทนแล้วเขาอาจจะฆ่านางทิ้งก็เป็นได้“ก็เหล่าแม่ครัวนั่นกล่าวอ้างว่าอาหารและขนมหวานก่อนหน้านี้เป็นฝีมือของพวกนาง แต่แท้ที่จริงแล้วไม่ใช่ ตัวข้าไม่ชอบคนพูดโกหกยิ่ง จึงได้สั่งลงโทษพวกนางไปตามกฎของทหาร”เขาตอบกลับมาน้ำเสียงเรียบ พร้อมร้องตะโกนออกไปว่า “ทหารหยุดโบยสาวใช้ผู้นี้ได้”หลังจากนั้นไจ่ไจ๋จึงได้เข้ามาร้องไห้กอดขาของหยวนเข่อซิงเอาไว้ด้วยท่าทีอันน่าเวทนา“เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้ไป