Semua Bab มารดาผู้เปลี่ยนแปลงดวงชะตาของนางร้าย : Bab 31 - Bab 40

“ดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าท่านพ่อนั้นสนใจในตัวของนางมาก หากข้าขับไล่นางออกไป ท่านพ่อก็คงจะเป็นทุกข์ เพียงแต่ว่าข้ามิอยากเห็นผู้หญิงคนไหนมาทดแทนในตำแหน่งท่านแม่ของข้าเจ้าค่ะ”จางเฟยฉีเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา“แสดงว่าเจ้าคงจะมิอยากให้ข้าแต่งงานใหม่เลยกระมัง เช่นนั้นเจ้าจะให้นางอยู่ในตำแหน่งอะไรระหว่างเจ้ากับนางดี แต่มิว่าเจ้าจะให้นางอยู่ในตำแหน่งอะไร พ่อก็ขอบอกให้เจ้าได้รับรู้เอาไว้ตามตรงว่าพ่อมิสามารถขับไล่นางให้ออกไปไกลตาได้ อีกทั้งยังมิอาจให้นางแยกห่างกายได้ มิเช่นนั้นหัวใจพ่อจักทรมาน”“ท่านพ่อกล่าวออกมาเช่นนี้ หมายความว่าท่านพ่อรักนางไปแล้วอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”ยิ่งถามคำถามนี้ออกมา จางเฟยฉีก็ยิ่งร้องไห้โฮออกมาด้วยความทุกข์หนัก นางกลัวจริงๆ ว่านางจะสูญเสียคนที่นางรักนอกจากมารดาไปอีกคนแล้ว“พ่อมิรู้หัวใจตัวเองหรอกว่าในตอนนี้พ่อนั้นรักนางหรือไม่ แต่สำหรับเจ้าพ่อบอกได้คำเดียวว่าพ่อรักเจ้ามากนะอาฉี และจะรักไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมด้วย เจ้ามิต้องกลัวว่าจะมีใครมาแย่งความรักที่พ่อมีต่อเจ้าไปได้หรอกนะ อีกทั้งจะไม่มีใครแย่งพ่อไปจากเจ้าได้เลย ความรักที่ดีคือการได้เห็นคนที่เรารักมี

หยวนเข่อซิงใช้ชีวิตกับจางเฟยฉีและท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงไปในแต่ละวันด้วยความสุขสงบและความเรียบง่าย ราวกับว่าทุกคนได้เป็นคนในครอบครัวเดียวกันไปโดยปริยาย เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นทุกคนก็ต้องพากันเดินทางเข้าเมืองหลวง เพื่อไปร่วมถวายพระพรต่อฉีอ๋องและพระชายาหลิงเหมยซูตามทำเนียบเชิญแล้ว หยวนเข่อซิงจึงรับผิดชอบจัดเตรียมข้าวของที่ต้องใช้ในการเดินทางให้ทั้งสองคนพ่อลูกนั้นด้วยตอนนี้นางกับจางเฟยฉีมีความสนิทสนมกันมากขึ้น จนจางเฟยฉีถึงกับเอ่ยปากชวนหยวนเข่อซิงให้ไปนอนค้างกับนางที่ในกระโจมที่พักแล้ว อีกทั้งจางเฟยฉียังได้ไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับผู้เป็นบิดาด้วยก่อนท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงจะพยักหน้าลงกล่าวคำอนุญาตออกมาด้วยสีหน้าที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออกเท่าใดนักสุดท้ายแล้วเขาก็มิอาจที่ข่มตาให้หลับลงได้ดังเช่นทุกวัน ถึงขั้นแอบลอบเข้าไปในกระโจมของบุตรสาวอุ้มเอาหยวนเข่อซิงกลับเข้าไปนอนกอดด้านในกระโจมของตนอีกจนได้ สร้างความหัวเสียให้เกิดขึ้นกับเด็กน้อยเป็นอย่างมาก เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าพี่สาวแสนสวยไม่ได้นอนอยู่ข้างกายของนางเสียแล้ว ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงจึงถูกเด็กน้อยดุไปตามระเบียบ

เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมาเยือน ขบวนการเดินทางก็ได้เริ่มต้นออกเดินทางกันตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่ คราวนี้ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงมีความรัดกุมเป็นอย่างยิ่ง เขาได้จ้างผู้คุ้มกันขบวนมาเพิ่มจากทหารประจำการของเขาอยู่อีกมากมายหลายคน อีกทั้งยังได้นั่งรถม้าคันเดียวกันกับหยวนเข่อซิงและจางเฟยฉีด้วย จนขบวนเดินทางสามารถเดินทางมาถึงยังเมืองหลวงได้โดยสวัสดิภาพหยวนเข่อซิงถูกพาตัวเข้ามาพักในจวนท่านแม่ทัพหลังใหญ่ในทันใด เพียงก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาถึง ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงก็ได้พานางไปแนะนำตัวกับมารดาของเขา อีกทั้งยังได้บอกให้มารดาของเขารับทราบเอาไว้ว่าหลังเสร็จสิ้นจากงานเลี้ยงถวายพระพรในวังหลวงแล้ว เขาจะแต่งงานกันกับนางในทันที ซึ่งมารดาของท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเองก็เป็นแม่ของว่าที่สามีที่จิตใจดีเป็นอย่างยิ่ง นอกจากจะมิได้ขัดขวางในความรักครั้งนี้ของผู้เป็นบุตรชายแล้ว ยังกล่าวถ้อยคำอวยพรออกมาให้ทั้งคู่อีกด้วยเหลือระยะเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นในการที่หยวนเข่อซิงจะต้องเดินทางเข้าไปในวังหลวงพร้อมกันกับจางเฟยฉีและท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียง มารดาของเขาจึงได้นำเสื้อผ้าและเครื่องประดับมากมายหลายอย่าง

“เช่นนั้นแล้วพวกเราก็กลับกันเถิด”ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเงียบขรึมอีกทั้งยังมีท่าทีนิ่งสงบลงไปอย่างถนัดตา เขาอุ้มเอาจางเฟยฉีขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมเดินจูงมือหยวนเข่อซิงให้เดินตามไปติดๆแต่ไม่รู้ว่าเขาได้บีบมือนางหนักเกินไปแล้วหรือไม่ หยวนเข่อซิงจึงรู้สึกเจ็บมือขึ้นมาเอาเช่นนี้“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ข้าเจ็บเจ้าค่ะ”หยวนเข่อซิงติงขึ้นเสียงเบา“เจ็บแล้วไยเจ้าจึงต้องจ้องมองผู้อื่นราวกับจะกลืนกินเช่นนั้นด้วย”น้ำเสียงที่ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเปล่งออกมานั้นราวกับจะฆ่าคนให้ตายไปเลยทีเดียว หลังจากส่งบุตรสาวกลับเข้าจวนและให้หมอมาตรวจร่างกายของบุตรสาวแล้ว เขาจึงกึ่งลากกึ่งจูงหยวนเข่อซิงให้กลับเข้ามายังเรือนพักส่วนตัวโดยเร็วพลัน“ท่านแม่ทัพเป็นอันใดไปอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”หยวนเข่อซิงขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้ที่จะออกจากจวนไปเขายังดูอารมณ์ดีมีความสุขอยู่แท้ๆ แต่ทว่าในตอนนี้เองสภาพอารมณ์เขากลับเปลี่ยนแปลงไปคนละทิศละทางเลยทีเดียว“เหตุใดเจ้าจึงชอบจ้องมองดูผู้ชายคนอื่นนัก เจ้าชอบชินอ๋องแคว้นเอวี๋ยนอะไรนั่นหรืออย่างไร ขอบอกให้รู้เอาไว้ว่าข้าไม่ชอบ ไม่พอใจ และไม่ปรารถนา

สกุณาขับขานบทเพลงอ่อนหวาน ดอกไม้ผลิบาน พระอาทิตย์เริ่มสาดแสงเข้ามาข้างในห้องนอนหยวนเข่อซิงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมกับพบว่านางได้มานอนอยู่ในอ้อมกอดของท่านแม่ทัพร่างโตนี่เสียแล้ว“ตื่นแล้วอย่างนั้นหรือฮูหยินของข้า เรามาทักทายกันในช่วงยามเช้าสักหน่อยอีกทีดีหรือไม่ เจ้าม้าศึกของข้ามันพร้อมในการออกรบแล้ว”ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงว่าพลางนำร่างเล็กของหยวนเข่อซิงขึ้นมานอนทาบทับบนร่างกายใหญ่โตตัวเองเอาไว้“มิไหวหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ ในตอนนี้เองข้าบอบช้ำเสียจนเป็นไข้ไปแล้วเจ้าค่ะ”หยวนเข่อซิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร“เจ้าเป็นไข้อย่างนั้นหรอกหรือ โถ่ ฮูหยินของข้าช่างน่าสงสารเสียจริง เช่นนั้นพวกเราลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาอาบน้ำอุ่นกันเสียก่อนเถิด เจ้าเองก็จะได้ทำความสะอาดเนื้อตัวพอให้สดชื่นขึ้นมาบ้าง”หลังกล่าวจบคนร่างเปลือยหน้าไม่อายผู้นี้ก็ได้อุ้มเอาร่างเล็กของหยวนเข่อซิงออกไปแช่น้ำอุ่นด้วยกัน พร้อมลงมืออาบน้ำให้กับภรรยาด้วยความทะนุถนอมปนไปด้วยความมารยาสาไถยขอให้นางได้ปรนนิบัติเขากลับคืนไปบ้าง จนในตอนนี้เองเจ้าแก่นกายขนาดมหึมาของเขาก็ได้มาปรากฏอยู่ตรงใบหน้างามของหยวนเข