มารดาผู้เปลี่ยนแปลงดวงชะตาของนางร้าย

มารดาผู้เปลี่ยนแปลงดวงชะตาของนางร้าย

last updateZuletzt aktualisiert : 08.04.2026
Von:  อ้ายเฟยLaufend
Sprache: Thai
goodnovel12goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
40Kapitel
1.5KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

นางเอกเก่ง

ทำอาหาร

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

Badboy

เกิดใหม่

พ่อลูกเสียใจภายหลัง

ข้ามไปในนิยาย

เมาหลับไปหนึ่งตื่น ดันฟื้นขึ้นมาในนิยายเรื่องหนึ่ง อีกทั้งยังมี ลูกติดที่เป็นเพียงตัวละครนางร้ายตัวประกอบจุดจบไม่สวยติดมาด้วยหนึ่งคน ซ้ำร้ายเท่านั้นไม่พอ เธอยังมีบิดาของเด็กน้อยมาคอยวอแวอยู่นอกเหนือบทในนิยายด้วย แล้วหยวนเข่อซิงจะใช้ชีวิตในนิยายเรื่องนี้ต่อไปอย่างไรดี และเธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงดวงชะตาของนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ได้หรือไม่ เรามาร่วมค้นหาคำตอบและร่วมอ่านเรื่องราวของพวกเขาเหล่านั้นในนิยายเรื่องนี้ต่อไปกันได้เลยค่ะ

Mehr anzeigen

Kapitel 1

พี่เลี้ยงเด็กจำเป็น 1

“We found someone you’re going to marry.”

My mother said it without looking at me. Her attention remained on the papers spread across her desk.

For a second, I forgot how to breathe.

People in the clan thought I was lucky. I was Ruelle Holt, the only daughter of the Estia Clan’s leader. I had grown up surrounded by wealth, protected behind guarded gates, and given anything money could buy.

Anything except a family that loved me.

I couldn’t remember the last time either of my parents had held me. I wasn’t sure they ever had. Praise was even rarer, and affection simply didn’t exist in our home.

To them, I had never really been a daughter.

I was something they had to keep against their will, and now they had finally found a way to get rid of me.

“We initially approached the Ashcrofts about their eldest son,” my mother continued. “But they were more cautious than I expected. They rejected the proposal and offered their second son instead.”

My stomach tightened.

I had overheard more than enough stories about the Ashcroft family.

Especially their second son.

Pierce Ashcroft.

Some said he had a violent temper. Others claimed he was cruel, unpredictable, and so difficult that even his own relatives avoided crossing him.

The stories changed depending on who was telling them, but they always ended the same way.

Pierce Ashcroft was not a man anyone wanted as an enemy.

And now I was expected to become his wife.

Shouldn’t he look for his fated mate? I get that fated mates were rare among werewolves, but he could have picked a she-wolf as his chosen mate instead. The Ashcrofts had something to gain in this alliance, of course, but I didn’t expect someone like Pierce Ashcroft would tolerate such an arrangement.

“At first, I found their offer insulting,” my mother said, giving a quiet scoff. “The second son, instead of the eldest. As if we should be grateful for whatever they’re willing to spare.”

She finally looked up from the documents and crossed her arms.

“But after looking into him, I realized Pierce isn’t such a poor choice. His mother came from one of the founding bloodlines, and through her family, he has close ties to the Alpha King. He might not be first in line to inherit the Blackthorn Pack, but circumstances change.”

“M-Mom…”

She raised one eyebrow.

I nearly lost my nerve. “I’ve heard things about him.”

The warning in her expression appeared before I could say anything more.

“Are you planning to refuse?”

Her voice turned sharp enough to make me flinch.

“Ruelle, you’re already receiving far more than you deserve.”

She rose from her chair and studied me with open contempt.

“He may be the second son, but he is still an Ashcroft. That name carries more influence than most ruling families could ever hope to possess. If Pierce were truly worthless, his family would have cast him aside years ago.”

She stepped around the desk.

“Instead, he remains one of the strongest werewolves in their bloodline.”

Her gaze moved over me slowly, as though searching for yet another flaw.

“So don’t embarrass yourself by pretending you have a choice.”

A bitter laugh escaped her.

“You are the most useless person in this family. You should be grateful that anyone is willing to marry you at all.”

Heat gathered behind my eyes. I lowered my head before she could see the tears forming there.

There was no point in arguing.

No one in that house had ever cared what I wanted. They weren’t going to start simply because the decision involved the rest of my life.

The wedding came together faster than I had expected. Everything were so hard to process, and the next thing I knew, I was walking in the aisle of petals, toward my groom.

Or more like my doom.

My wedding was held beneath a full moon in the gardens of the Holt estate.

My father escorted me down the aisle with my hand tucked around his arm. He never once looked in my direction.

Pearls had been pinned through my ginger-red hair, though most of it had been left loose beneath my veil. A thinner piece of fabric covered the lower half of my face, embroidered along the edges with the Holt family crest. Only my blue eyes were visible.

Every head turned as I passed.

Most of the people gathered in the gardens had never seen me before. For twenty years, my parents had kept me hidden inside the estate while allowing stories about me to spread throughout Estia’s lands.

Ruelle Holt, the chosen heir. The blessed daughter of Veyra. The witch who would one day become more powerful than any leader our clan had known.

Now they were finally being allowed to look at me, only to watch their so-called princess be handed over to a werewolf.

Above us, the moon shone bright and silver.

The Ashcrofts had asked for the ceremony to be held at night, since the full moon was important to their pack. My parents had no complains. They would have agreed to almost anything for the alliance with the Blackthorn pack.

I kept my eyes on the arch at the end of the aisle, but the guests were impossible to ignore. Some smiled as I passed. Others watched with open curiosity.

Most of them pitied me.

Only days earlier, my parents had announced that I had lost my powers.

They had not told anyone that there had been no powers to lose.

My fingers tightened around the stems of my bouquet. And then I finally looked at the man waiting for me.

Pierce Ashcroft stood beneath an arch woven from white roses and dark, twisting branches.

My heart struck painfully against my ribs.

I had dreaded this moment ever since my mother told me I was going to marry him. 

I had never met Pierce before tonight, but I’d heard enough about him to fear him anyway.

He was the second son of the family that ruled the Blackthorn Pack, the werewolves who controlled Crescent City, the biggest werewolf territory in the continent. His father was still the Alpha, and everyone expected Pierce’s eldest brother to inherit the title.

But that did not make him harmless.

Terrible stories about him had reached even the closed halls of the Holt estate. I had no idea how much of it was true.

The moment I saw him, I decided most of it probably was.

He wore a black suit that stretched across his broad shoulders, paired with a white shirt left open at the collar. A silver wolf pin rested on one lapel, the only visible mark of his family’s position.

He looked less like a man waiting for his bride and more like someone who had shown up to observe a funeral.

Perhaps he had.

His dark hair had been pushed away from his face without much care. A few strands had already fallen across his forehead. He was undeniably handsome, but not in a way that made me feel safe. His face was too sharp, his expression too unreadable.

Then I met his eyes.

Amber, bright beneath the moonlight and fixed entirely on me.

As I came closer, his gaze moved over me. He studied the veil hiding my face, the stiff line of my shoulders, and finally the bouquet trembling between my hands.

He was assessing me.

Perhaps he was wondering why his family had agreed to take a powerless witch as part of the alliance. Perhaps he was disappointed that they had chosen me for him.

I understood the feeling.

My father brought me to a stop beneath the arch.

For one foolish second, I waited for him to say something. A word of comfort would have been enough. Even a warning would have proved that some part of him remembered I was his daughter and not merely the final piece of a bargain.

He said nothing. He only lifted my hand from his arm and placed it in Pierce’s. 

Pierce’s fingers closed around mine and heat rushed up my arm.

Werewolves ran warmer than witches, but his skin felt almost feverish. His grip was firm without being painful, leaving me no chance to pull away unless I wanted every person in the gardens to see me try.

Pierce looked down at me.

He was taller than I had expected. Standing this close, he seemed to fill my entire field of vision, blocking out the guests, the lanterns, and the estate behind him.

His amber eyes searched mine through the veil and the corner of his mouth lifted.

He leaned toward me, close enough that his breath stirred the veil over my lips. “You look disappointed, princess.”

His voice was low, meant only for me.

My throat tightened.

I had not spoken to him. I had barely moved, yet he already sounded entertained by my discomfort.

This was the man I had been commanded to obey. The husband chosen to secure the future of Estia’s lands.

The beast my own family had delivered me to without a second thought.

As Pierce held my hand and watched me with those bright amber eyes, I understood one thing with perfect clarity.

Nothing I had heard about him had prepared me for the real man.


Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
40 Kapitel
พี่เลี้ยงเด็กจำเป็น 1
“ลั๊น ลั๊น ลา ล้า ลา ลา ลา” เสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุขดังขึ้นมาอยู่หน้าเตาอบตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่หยวนเข่อซิง สาวน้อยวัยยี่สิบเอ็ดปีกำลังยิ้มอย่างสดใสให้กับรูปร่างหน้าตาขนมคุกกี้และซาลาเปารูปทรงต่าง ๆ ที่เธอทำขึ้นอย่างภาคภูมิใจ คาดคะเนจากสายตาดูแล้วหลังจากที่เธอนำขนมพวกนี้ไปส่งตามร้านขายขนมแล้วล่ะก็ เธอจะมีรายได้สุทธิอยู่ที่ราวหนึ่งหมื่นหยวนเลยทีเดียวหลังจากบรรจุขนมใส่ลงกล่องพร้อมติดสติ๊กเกอร์โลโก้ตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยวนเข่อซิงก็เข้าไปอาบน้ำสระผมอยู่ในห้องอาบน้ำต่อ แม้ว่าเธอจะมีผมยาวจรดบั้นเอว แต่ก็มิได้ใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวเนิ่นนานนัก หยวนเข่อซิงมักเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แม้ว่าเธอจะเป็นคนรูปร่างหน้าตาดีจัด แต่หยวนเข่อซิงกลับเป็นคนไม่ชอบแต่งหน้าแต่งตัวเลยแม้แต่เพียงนิด ทำให้เธอดูอ่อนกว่าวัยเอามาก ๆ อีกทั้งด้วยรูปร่างเล็กที่สูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรเท่านั้นยังทำให้เธอถูกเข้าใจผิดจากสายตาคนภายนอก หนักเข้าบางคราถึงกับมีเด็กวัยมัธยมศึกษาตอนปลายมาแจกขนมจีบให้กับเธอเลยก็มีนอกจากนี้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา แม้ว่าหยวนเข่อซิงจะมีความสวยโดดเด่นเป็นถึงดาวคณะแล
Mehr lesen
พี่เลี้ยงเด็กจำเป็น 2
หลังจากรับเงินจากการขายขนมมาเรียบร้อยแล้ว หยวนเข่อซิงก็นำเงินไปฝากธนาคารเอาไว้ หลังจากนั้นจึงได้แวะซื้อไหมพรมเอาไว้ไปถักเล่นฆ่าเวลาการเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นในครั้งนี้เสียหน่อย นอกจากนี้เธอยังได้แวะซื้อของเล่นเสริมพัฒนาการติดไม้ติดมือไปฝากไป่ไป๋น้อยของเธอ และซื้อนมสดรสตอร์เบอร์รี่ไปฝากติงฉางโม่วด้วยหยวนเข่อซิงตั้งใจเอาไว้ว่าหลังจากที่ติงฉางโม่วทำธุระเสร็จแล้ว ก่อนกลับเข้าบ้านหลังน้อยของเธอไป เธอจะแวะซื้อวัตถุดิบในการทำเค้กกลับบ้านไปเพิ่มเติมและจะให้รางวัลตัวเองในการเลือกหาซื้อหนังสือนิยายกลับไปอ่านที่บ้านด้วย เห็นว่าเธอทำงานเก่งแบบนี้ แต่หยวนเข่อซิงก็มีวันหยุดให้กับตัวของเธอเองสองวันต่อสัปดาห์เลยเชียวนะแม้ว่าหลังจากที่เรียนจบแล้ว หยวนเข่อซิงเลือกที่จะเป็นนายตัวเอง แต่เธอก็ยังส่งเงินไปให้ที่บ้านเสมอ ไม่ได้แบมือขอเงินบิดา มารดาใช้แต่อย่างใด นอกจากนี้หยวนเข่อซิงยังช่วยเรื่องค่ากินอยู่และค่าศึกษาเล่าเรียนของน้องชายของเธอด้วยในตอนนี้เองน้องชายของเธอนามหยวนเข่อฟู่มีอายุได้ยี่สิบปีเต็มแล้ว เขากำลังศึกษาอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตรชั้นปีที่สองในมหาวิทยาลัยที่หยวนเข่อซิงพึ่งเรียนจบ
Mehr lesen
ของขวัญจากติงฉางโม่ว1
หยวนเข่อซิงนอนหลับไปนานเพียงไรแล้วก็มิอาจรู้ได้ จนกระทั่งเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ราดรดเข้ากับใบหน้างามของเธออยู่เป็นระยะ จึงทำให้หยวนเข่อซิงลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว หยวนเข่อซิงก็ต้องรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเมื่อพบเจอเข้ากับใบหน้าของหลี่ชุ่ยเหออดีตสามีของติงฉางโม่วในระยะประชิดเอาเช่นนี้“เอ่อ คือว่า”หยวนเข่อซิงพูดขึ้นอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พร้อมพยายามเขยิบตัวถอยห่างออกมาจากหลี่ชุ่ยเหอและลุกขึ้นมานั่งอย่างเชื่องช้า“คุณชุ่ยเหอ มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกันหรือคะ?”หยวนเข่อซิงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ เธอจำได้ดีว่าเธอล็อคประตูห้องนี้เอาไว้เรียบร้อยดีแล้วนี่นา แล้ว หลี่ชุ่ยเหอเขาเข้ามาได้ยังไงกัน“พอดีผมซื้อของมาฝากไป่ไป๋น่ะ ผมได้ส่งไลน์แจ้งฉางโม่วแล้ว แต่เขายังไม่อ่าน ผมเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาข้างในก่อน”หลี่ชุ่ยเหอตอบกลับมาน้ำเสียงเรียบ“อ้อค่ะ พอดีอาโม่วเขาออกไปทำธุระเรื่องงานขาย น่ะค่ะ อีกสักหน่อยก็น่าจะกลับเข้ามาแล้ว”หยวนเข่อซิงพูดพร้อมหันหน้าเหลือบสายตาขึ้นไปมองดูนาฬิกาที่ห้อยไว้ข้างฝาผนัง“เชิญคุณหลี่ชุ่ยเหอนั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันไปนำน้ำ
Mehr lesen
ของขวัญจากติงฉางโม่ว2
ทันใดนั้นเองติงฉางโม่วก็ได้เดินเข้ามาข้างในห้อง เมื่อเห็นว่ามีใครอยู่ในห้องแห่งนี้บ้าง เธอก็เบิกตาโตขึ้นด้วยความไม่ชอบพอใจในทันที“คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกันน่ะ ฉันไม่ได้ให้รหัสเข้าห้องกับคุณมานะ?”ติงฉางโม่วกล่าวถามน้ำเสียงตึง“ก็คุณเล่นใส่รหัสที่ทำให้ผมเดาทางได้ง่าย ๆ แล้วจะไม่ให้ผมเข้ามาได้อย่างไรกันล่ะ”หลี่ชุ่ยเหอตอบกลับไปน้ำเสียงเรียบพร้อมยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้นอย่างไม่ยี่หระ“เอ่อ ในเมื่ออาโม่วเองก็กลับมาแล้ว ฉันเองคงต้องขอตัววกลับไปก่อนก็แล้วกันนะ พอดีฉันต้องแวะไปหาซื้อของมาทำเค้กไปส่งลูกค้าเย็นนี้พอดีน่ะ”หยวนเข่อซิงเอ่ยขอตัวขึ้นอย่างมีมารยาท พร้อมส่งหนูน้อยไป่ไป๋ในอ้อมแขนกลับคืนสู่อ้อมอกของติงฉางโม่วต่อ ในเมื่อทั้งสามคนพ่อแม่ลูกได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งที เธอเองก็สมควรเปิดโอกาสให้ทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกันนั่นสิมันถึงจะถูก“ผมเพียงแค่ซื้อของแวะมาฝากไป่ไป๋เท่านั้น ในเมื่อคุณมาแล้วผมเองก็จะกลับล่ะ เย็นนี้มีนัดกับเสี่ยวเย่วอยู่พอดี”หลี่ชุ่ยเหอพูดถึงชื่อคนรักใหม่ หากจะเรียกให้ถูกคือคู่ขาของเขาเสียมากกว่า เขาพูดออกมาต่อหน้าของติงฉางโม่วโดยที่ไม่ได้ใส่ใจในความรู้
Mehr lesen
สงสารตัวละครตัวร้าย1
หยวนเข่อซิงขับรถมุ่งตรงไปหาซื้อวัตถุดิบในการทำเค้กด้วยความสบายใจ พร้อมเหลือบสายตาลงไปมองดูหนังสือนิยายเล่มหนาที่ติงฉางโม่วซื้อมาฝากด้วยประกายสายตาอันตื่นเต้นอีกสองวันข้างหน้าจะเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของเธอแล้วคือวันอังคารและวันพุธ หยวนเข่อซิงวางแผนเอาไว้ว่าวันอังคารที่จะถึงนี้ เธอจะอ่านหนังสือนิยายเล่มนี้ให้ฉ่ำปอดไปเลยทีเดียว หลังจากนั้นวันพุธค่อยออกไปกินข้าวข้างนอกกับติงฉางโม่วต่อเมื่อหาเลือกซื้อวัตถุดิบในการทำเค้กได้แล้ว หยวนเข่อซิงก็กลับเข้าไปยังบ้านหลังน้อยที่เธอได้ทำการหาเลือกซื้อหลังจากเรียนจบมาได้ไม่นานด้วยท่าทีคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง เดิมทีที่ผ่านมาในช่วงที่กำลังเรียนอยู่นั้นหยวนเข่อซิงก็ได้ทำงานพิเศษหารายได้เสริมระหว่างเรียนไปด้วย ทำให้เธอมีเงินเก็บก้อนหนึ่งจนสามารถทำการดาวน์ซื้อบ้านหลังเล็กชั้นเดียวบนที่ดินขนาดหนึ่งร้อยตารางวามาครอบครองได้สำเร็จ หยวนเข่อซิงรักบ้านหลังนี้มาก เพราะเป็นบ้านที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง ซึ่งหยวนเข่อซิงได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านนี้ได้นานราวสองเดือนแล้ว เมื่อก่อนตอนเรียบจบใหม่ ๆ หยวนเข่อซิงยังพักอาศัยอยู่ในบ้านเช่าอยู่เลย เธอตัดสินใจมาท
Mehr lesen
สงสารตัวละครตัวร้าย2
“ค่ะ คุณมีอะไรอีกอย่างนั้นหรือคะ?”หยวนเข่อซิงปรับลดกระจกรถกลับลงมาดังเก่า“คือว่าผมขอตอบแทนที่คุณเลี้ยงน้ำผมตั้งสามแก้วนี้ เป็นคนไปช่วยยกดอกไม้ ต้นไม้พวกนี้ลงจากหลังรถให้กับคุณจะได้มั้ยครับ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ขอบคุณคุณมากนะคะ แต่ตอนนี้มันก็ค่ำแล้ว ฉันว่าวันพรุ่งนี้คุณค่อยมาช่วยฉันยกของจะดีกว่าค่ะ”หยวนเข่อซิงตอบกลับไปด้วยความขอบคุณ“ครับแล้วบ้านคุณอยู่ตรงไหนหรือครับ”เขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น“บ้านฉันอยู่สุดซอยห้านี้เองค่ะ พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าเจอกันนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” หลังกล่าวจบหยวนเข่อซิงก็ระบายรอยยิ้มให้ประดับอยู่บนใบหน้าก่อนจะเลื่อนกระจกรถขึ้นและขับรถจากไปในที่สุด เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว เธอจึงกินข้าวอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นจึงได้เข้าอินเตอร์เน็ตเสิร์ชหาข้อมูลร้านอาหารที่จะพาติงฉางโม่วและไป่ไป๋ไปทำการเลี้ยงฉลองที่ติงฉางโม่วสามารถปิดจ๊อบงานขายได้สำเร็จ เมื่อหาพิกัดร้านได้แล้ว หยวนเข่อซิงจึงส่งโลเคชั่นร้านที่เธอเลือกไปให้กับติงฉางโม่วต่อ พร้อมตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ที่เวลาตีห้าในการตื่นมาทำขนมไปส่งให้กับร้านค้าต่อหลังจากนั้นจึงเป็นเวล
Mehr lesen
สงสารตัวละครตัวร้าย3
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีศพของจิ้นฮวา จางหลี่เฉียงก็ตั้งชื่อให้กับบุตรสาวขึ้นมาอย่างขอไปทีว่า จางเฟยฉีหนูน้อยจางเฟยฉีถูกเลี้ยงดูโดยครอบครัวทางฝั่งมารดามานานถึงสองปี หลังจากที่หนูน้อยพอเดินได้ทางครอบครัวของจิ้นฮวาจึงมิอาจดูดายปล่อยให้จางเฟยฉีแยกห่างจากผู้เป็นบิดาได้อีก พวกเขาจึงส่งจางเฟยฉีมาให้กับจางหลี่เฉียงได้เป็นผู้เลี้ยงดูบุตรสาวบ้าง ซึ่งจางหลี่เฉียงเองก็มิขัดศรัทธาแต่อย่างใด มิว่าเขาจะเดินทางไปแห่งหนใดก็มักจะนำบุตรสาวกระเตงไปด้วยทุกสารทิศพร้อมพี่เลี้ยงเด็กจำนวนหนึ่งเสมอ จางเฟยฉีถูกเลี้ยงดูมาแบบผิด ๆ โดยมีแต่คนมาห้อมล้อมเอาอกเอาใจ และไม่ได้รับซึ่งการสั่งสอนใดจนนางเป็นเด็กที่มีนิสัยชอบเอาชนะ หงุดหงิดง่าย และเอาแต่ใจตัวเองเป็นอย่างมาก จนกระทั่งจางเฟยฉีอายุได้สี่ปีเต็ม จางหลี่เฉียงก็มีเหตุให้ได้รับหญิงนางหนึ่งเข้ามาอยู่ในกองทัพด้วย เธอมีนามว่าฟางเข่อซิน พี่ชายของฟางเข่อซิงเป็นทหารชั้นนายกองผู้หนึ่งที่มีผลงานเสี่ยงชีวิตช่วยรับคมดาบจากศัตรูแทนจางหลี่เฉียงจนสิ้นใจตายไป ก่อนตายเขาได้ขอให้จางหลี่เฉียงช่วยดูแลน้องสาวของเขานามฟางเข่อซิงแทนตัวเขาด้วย ตอนนี้นางอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านไ
Mehr lesen
เมาหลับไปหนึ่งตื่น1
เช้าวันรุ่งขึ้น หยวนเข่อซิงจึงตื่นนอนขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสดชื่นเท่าใดนัก เธอสะบัดศีรษะไปมาเบาๆ เพื่อขับไล่ความฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว มานวดแป้งทำขนม อบขนมต่อ จนเมื่อได้ยินเสียงกดออดที่ดังขึ้นอยู่หน้าประตูบ้าน ขนมที่หยวนเข่อซิงทำไว้ก็เสร็จเรียบร้อยไปแล้วพอดี“มาแล้วค่ะ มาแล้ว” หยวนเข่อซิงในชุดเสื้อแขนกุดลวดลายน่ารักสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีชมพูรีบเดินซอยเท้าไปเปิดประตูให้กับผู้มาเยือนในทันใด เมื่อเห็นว่าเป็นยามคนนั้นเธอจึงส่งยิ้มให้กับเขาไปอย่างคนที่มีมารยาท“ต้องรบกวนคุณ เอ่อ คุณ”“เตียหมิงซื่อครับ เรียกผมว่าอาซื่อเฉย ๆ ก็ได้”ชายหนุ่มตอบกลับมาพร้อมระบายรอยยิ้มน้อยๆ ให้ประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีค่ะคุณเตียหมิงซื่อ ฉันหยวนเข่อซิงค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก คุณเรียกฉันว่าเข่อซิงหรืออาซิงก็ได้ค่ะ” หยวนเข่อซิงพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่าย ตอนนี้ผู้คนในประเทศจีนเป็นอะไรกันไปเสียหมดแล้ว ทำไมถึงได้มีแต่คนตัวสูงๆ กันทั้งนั้นเลยนะ จนในตอนนี้หยวนเข่อซิงนึกว่าตัวเธอเองกลายเป็นคนแคระไปเสียแล้ว“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณหยวนเข่อซิง”“รถของฉันจอดอยู่ตรงนู้นค่ะ พวกเราไป
Mehr lesen
เมาหลับไปหนึ่งตื่น2
“หือ อะไรกันครับคุณหยวนเข่อซิงออกจะสวยน่ารัก ขนาดนี้ แต่ยังไม่เคยมีแฟนมาก่อน เป็นไปได้ยังไงกันน่ะ”ในขณะที่พูดประโยคนี้ออกมาเตียหมิงซื่อก็แทบอยากจะร้องตะโกนก้องขึ้นด้วยความดีใจที่หยวนเข่อซิงยังไม่มีแฟน เพราะเขาเองก็ประทับใจในหลายอย่างของเธอจึงคิดอยากจะสานสัมพันธ์กับหยวนเข่อซิงต่อไปเหมือนกัน เมื่อทราบว่าตนเองไร้ซึ่งคู่แข่งดังนี้แล้วจึงอดที่จะดีใจขึ้นมามิได้“ฉันยังไม่มีแฟนจริงๆ ค่ะ อุ๊ย ตายแล้ว สายแล้ว คุณหมิงซื่อคะ ฉันขอขับรถไปส่งขนมก่อนนะคะ นี่ก็สายมากแล้ว หากไปช้ากว่านี้จะดูไม่ดีน่ะค่ะ พอดีฉันไม่อยากผิดนัด” หยวนเข่อซิงพูดขึ้นด้วยความร้อนรน เช่นเคยเตียหมิงซื่อได้เสนอตัวมาช่วยเธอขนขนมขึ้นมาใส่ในหลังรถกระบะ อีกทั้งเขายังขันอาสาจะเป็นคนขับรถพาเธอไปส่งขนมอีกด้วย แต่หยวนเข่อซิงก็ปฏิเสธเขาไปอย่างนุ่มนวล ก่อนเธอจะถอดผ้ากันเปื้อนออก ให้เห็นว่ากางเกงที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้นั้นมันสั้นนิดเดียว สั้นเสียจนอวดเรียวขางามขาวผ่องออกมาให้ปรากฎอยู่ตรงหน้าของเตียหมิงซื่อแล้วยามนี้ เขาเองถึงกับดวงตาเบิกกว้างตกตะลึงจ้องมองไปยังเรียวขางามราวกับหุ่นยนต์แช่แข็งแต่เมื่อหยวนเข่อซิงยกฝ่ามือเล็กข
Mehr lesen
เมาหลับไปหนึ่งตื่น3
ทั้งคู่นั่งกินอาหารไปพร้อมพูดคุยกันไปด้วยความสนุกสนาน หยวนเข่อซิงได้นำหมวกไหมพรมที่เธอตั้งใจถักขึ้นออกมาส่งมอบให้กับไป่ไป๋น้อยพร้อมสวมหมวกใบนั้นให้กับหลานสาวของเธอด้วยความเอาใจใส่“อาซิงนี่เก่งจังเลยนะ ทั้งเกิดมารูปสวย ร่ำรวยไปด้วยความเป็นกุลสตรีเก่งทั้งงานบ้านและงานเรือนด้วย ผิดกันกับฉันที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเลย”แต่แล้วอยู่ดีๆ ติงฉางโม่วกลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความเศร้า อีกทั้งยังมีแววตาหม่นหมองขึ้นมาราวกับคนที่มีเรื่องทุกข์อยู่ภายในใจ“พูดอะไรอย่างนั้นกันละอาโม่ว เธอเองก็ออกจะเก่ง อีกทั้งยังมีความสามารถหลายอย่างที่ฉันไม่มีด้วย” หยวนเข่อซิงกล่าวให้กำลังใจเพื่อนรักของเธออย่างเต็มที่อีกทั้งยังเอื้อมมือเล็กของเธอไปบีบมือของติงฉางโม่วเอาไว้อย่างให้กำลังใจ“มาพวกเรามาถ่ายรูปแห่งความสุขนี้เอาไว้ด้วยกันก่อนจะดีกว่า ยิ้มหน่อยสิอาโม่ว วันนี้เธอแต่งตัวสวยมากเลยนะ เธอเป็นคุณแม่ที่สวยมากเลย เธอต้องเข้มแข็ง และต่อสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อไป่ไป๋น้อยหลานสาวสุดที่รักของฉันสิ มันถึงจะถูก”ไม่พูดเปล่าหยวนเข่อซิงยังได้หยิบโทรศัพท์คู่ใจออกมาถ่ายรูปเซลฟี่ตัวเธอเองพร้อมติงฉางโม่วและไป่ไป๋น้อ
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status