Semua Bab มารดาผู้เปลี่ยนแปลงดวงชะตาของนางร้าย : Bab 21 - Bab 30

โชคยังดีที่พิษไข้ของไจ่ไจ๋หายไปแล้ว แต่ร่องรอยบาดแผลตามร่างกายของนางนั้นยังคงมีอยู่บ้าง หยวนเข่อซิงกล่าวถามสาวใช้ออกไปตามตรงว่า นางเองมีแผนที่จะหลบหนีออกไปจากค่ายทหารนี่ ไจ่ไจ๋จะไปกับนางหรือเปล่า แต่เมื่อได้ยินไจ่ไจ๋ตอบกลับมาว่า ไจ่ไจ๋นั้นติดหนี้บุญคุณจากท่านแม่ทัพอยู่ เขาเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้จากภัยสงคราม เพราะฉะนั้นไจ่ไจ๋จึงไม่สามารถที่จะหักหลังท่านแม่ทัพหรือเดินทางไปที่ใดได้หากท่านแม่ทัพไม่อนุญาตซึ่งหยวนเข่อซิงเองก็เข้าใจในความจำเป็นที่ไจ่ไจ๋กล่าวออกมาเป็นอย่างดี ฉะนั้นแล้วเพื่อเป็นการปกป้องไจ่ไจ๋ นางไม่ควรดึงไจ่ไจ๋ให้เข้ามามีส่วนร่วมในการหลบหนีของนางแต่อย่างใด อีกทั้งเส้นทางการหลบหนี หยวนเข่อซิงก็จะไม่เอ่ยปากถามไจ่ไจ๋ด้วย“ข้าเข้าใจแล้ว ไจ่ไจ๋ เช่นนั้น เจ้าก็ไม่ควรที่จะมาเป็นสาวใช้ของข้าอีก เพราะหากวันใดที่ข้าหลบหนีไปไม่อยู่ เจ้าจะต้องได้รับโทษอย่างหนักเป็นแน่ ข้าว่าเจ้าควรไปบอกกับท่านแม่ทัพไปว่าเจ้าไม่อยากที่จะอยู่รับใช้ข้าอีกต่อไปแล้วถึงจะเป็นการดี” หยวนเข่อซิงพูดขึ้นอย่างมีเหตุผล“แต่ข้าไม่กล้าไปบอกกับท่านแม่ทัพหรอกเจ้าค่ะฮูหยิน อีกทั้งฮูหยินเองก็ดีกับข้ามาก

หยวนเข่อซิงเฝ้าสังเกตการณ์เล่าเรียนของเด็กน้อยอยู่เงียบๆ ไปได้สักพัก ก็พบว่าจางเฟยฉีกำลังเดินตรงมาทางนี้ แต่ทว่าเธอก็ไม่ได้หลบหน้าหลบตาหนูน้อยน่ารักแต่อย่างใด เมื่อจางเฟยฉีพบว่าหยวนเข่อซิงอยู่ในกระโจมที่พักของบิดาดังนั้นแล้ว เด็กน้อยก็แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาในทันที“ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านพ่อ” เสียงเล็กๆ ส่งเสียงร้องเรียกหาผู้เป็นบิดาไม่หยุด หลังจากนั้นไม่นานนัก ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงในชุดลำลองสีดำปักด้วยดิ้นทองลวดลายพยัคฆ์น่าเกรงขามก็เดินมุ่งตรงมาทางบุตรสาวตัวน้อยของเขา“มีอะไรอย่างนั้นหรืออาฉี?” “ข้านำตำราที่ข้าคัดขึ้นมาให้ท่านพ่อดูด้วยเจ้าค่ะ อีกทั้งวันนี้ข้ายังท่องกระบวนการศึกไปได้มากมายหลายกระบวนท่าด้วย”หนูน้อยจางเฟยฉีพูดขึ้นราวกับจะโอ้อวดความเก่งกาจของตนต่อหน้าหยวนเข่อซิง แต่ทว่าเมื่อท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงทอดสายตามองไปที่ตัวหนังสือของบุตรสาวแล้ว เขาก็กล่าวขึ้นอย่างตรงไปตรงมาทันทีว่า“ตัวหนังสือยังใช้มิได้เท่าใดนัก เอาไว้แล้วข้าจะช่วยฝึกเจ้าคัดตัวอักษรใหม่”เมื่อได้ยินบิดากล่าวออกไปดังนั้นแล้ว หนูน้อยจางเฟยฉีก็มีสีหน้าที่เศร้าสลดลงไปทันตา นางห่อไหล่เล็กๆลงอย่างน่าสงสา

หยวนเข่อซิงทำการจัดตกแต่งมุมส่วนตัวของนางในกระโจมแห่งนี้อย่างมีความสุข แม้ว่าท่านแม่ทัพผู้นี้จะประสาทเสียไปอยู่บ้าง แต่ในเนื้อแท้แล้วเขาอาจจะพอมีความดีหลงเหลืออยู่ในจิตใจอยู่บ้างกระมังจึงได้แบ่งปันข้างของให้กับนางเอาเช่นนี้แต่ทว่าในขณะที่หยวนเข่อซิงกำลังจัดวางข้าวของอยู่นี้ จางเฟยฉีก็ได้ให้สาวใช้คนสนิทอุ้มนำนางมานั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้กันกับฟางเข่อซิงแล้ว“เจ้านั้นมันช่างหน้าไม่อายสิ้นดี เจ้าออกไปจากกระโจมของท่านพ่อข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ”น้ำเสียงเล็กๆ ที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของเด็กน้อยทำเอาหยวนเข่อซิงถึงกับละมือจากการจัดข้าวของของนางลงในทันใด และเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากันกับจางเฟยฉีอย่างช้าๆ“ข้าเองก็มิได้อยากจะกล่าวถึงท่านพ่อของเจ้าในทางที่ไม่ดีหรอกนะจางเฟยฉี แต่หากเจ้าอยากให้ข้าออกไปจากกระโจมของท่านพ่อเจ้าจริงแล้วล่ะก็ แน่จริง เจ้าจงไปบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อของเจ้าเองสิเด็กน้อย”“เจ้า! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้มาต่อปากต่อคำกับข้า นางอัปลักษณ์”จางเฟยฉีพูดขึ้นด้วยความเหลืออด ที่ผ่านมานางได้ยินผู้เป็นบิดากล่าวเรียกขานหยวนเข่อซิงด้วยถ้อยคำเหล่านี้มาบ้าง ฉะนั้นแล้วจึงคิดว่าตัวนางเองก็น

แต่ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกันเข้า หยวนเข่อซิงก็ได้ยกฝ่ามือเล็กของนางขึ้นมาปิดบังเอาไว้เสียก่อน พร้อมกล่าวให้สติคนตัวโตตรงหน้าออกไปว่า“ท่านแม่ทัพได้โปรดอย่ามาวอแวกับข้านอกบทนักเลยเจ้าค่ะ พวกเรามิได้รักใคร่ชอบพออันใดกันเสียหน่อย ท่านแม่ทัพเลิกมีกิริยาหยอกล้อข้าเล่นเสียที”“ต้องรักใคร่ชอบพอกันก่อนถึงจะกระทำได้เช่นนั้นหรือ?” ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงหรี่เสียงถาม“ใช่แล้วเจ้าค่ะ หากไม่รักก็ต้องมีการเว้นระยะห่างระหว่างชายหญิงไว้อยู่บ้าง จริงอยู่ที่ท่านแม่ทัพนั้นเป็นชายมิได้มีอันใดเสียหายเลยแม้แต่เพียงนิด แตกต่างกันกับข้าที่เป็นหญิงย่อมเป็นฝ่ายที่มีแต่เสียกับเสียนะเจ้าคะ ท่านแม่ทัพเองก็มีลูกสาวอยู่เช่นเดียวกัน ข้าเองก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่ แม้ว่าตอนนี้พวกท่านจะจากไปแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าข้าจะเกิดขึ้นเองจากกระบอกไม้ไผ่นะเจ้าคะ"หยวนเข่อซิงพูดขึ้นอย่างมีเหตุผล“เอ แปลกเสียจริง วันนี้เหตุใดเจ้าจึงได้ดูช่างเจรจา ราวกับว่าคนมีอันใดมากล้นอยู่ภายในใจ”“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่ทว่าตอนนี้ สิ่งที่ข้าต้องการที่จะพูด ข้าก็ได้พูดมันออกไปจนหมดแล้ว นี่ก็เริ่มเย็นแล้ว ข้าขอตัวไปทำอาหารม้

ทางด้านท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงที่กำลังนั่งประชุมพูดคุยกันเรื่องการเตรียมการเคลื่อนย้ายทหารในการออกไปประจำการแต่ละจุดอยู่นั้น เมื่อได้ยินเสียงร้องดังโหวกเหวกโวยวายขึ้นมาจากเหล่าบรรดาสาวใช้ข้างกายของบุตรสาว อีกทั้งยังเห็นบุตรสาวร้องไห้โฮอย่างขวัญเสียออกมาอย่างไม่ขาดสายดังนั้นแล้ว เขาจึงรีบเดินเข้าไปอุ้มเอาบุตรสาวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน”นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับอาฉีอย่างนั้นหรือ?” “แย่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ ขณะนี้ฮูหยินกำลังถูกฝูงหมาป่ารุมทำร้ายที่ชายป่าตะวันตกเจ้าค่ะ”สาวใช้ผู้หนึ่งของจางเฟยฉีพูดขึ้นน้ำเสียงร้อนใจ หลังได้ยินดังนั้นแล้ว ท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงจึงได้ส่งจางเฟยฉีให้เหล่าสาวใช้ช่วยดูแลนางต่อ ส่วนตัวเขาเองพร้อมทหารข้างกายจำนวนหนึ่งได้ตวัดตัวขึ้นบนหลังม้าควบขี่โผทะยานไปด้วยความไวขั้นสูงสุด เมื่อไปถึงเขาก็พบว่าหยวนเข่อซิงกำลังทำการต่อสู้กับเหล่าฝูงหมาป่าอยู่อย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้มาอยู่บ้างแต่หยวนเข่อซิงก็ยังไม่ละสมาธิแต่อย่างใดด้านท่านแม่ทัพจางหลี่เฉียงเองได้ทำการยิงธนูออกไปกำจัดเหล่าหมาป่าด้วยความรวดเร็วว่องไวยิ่ง เมื่อเห็นว่าในตอนนี้เองยังเหลื