“หิวสิวะ… กูรู้นะว่ามึงอยากกินมาม่า… อยากมาม่า… ก็มาม่าสิ… ” ‘อาร์ต’ หนุ่มนักศึกษาปีหนึ่งคณะเกษตรฯ หันมาตอบคำถามของเพื่อน ทำเสียงล้อเลียนโฆษณาที่เห็นผ่านตาบ่อยๆ ทางหน้าจอทีวี หลังจากนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่ติดกับเตียงนอนด้านในมาพักใหญ่ๆ จนรู้สึกเมื่อยล้าและหิว “เออ… กูก็หิวว่ะ งั้นเราไปกินมาม่ากันดีกว่า” ซีนน์ตอบแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง จากนั้นจึงรู้ว่าโทรศัพท์ของตัวเองหายไป “ซวยแล้วว่ะ… กูลืมโทรศัพท์ไว้ที่ไหนไม่รู้” ซีนน์กล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล… ไม่รู้ว่าโทรศัพท์หายไปนานแค่ไหนแล้ว และที่สำคัญก็คือมารู้ว่าไปลืมไว้ที่ไหน “มึงนี่แม่งโคตรขี้ลืม… ค่อยๆ คิดว่าก่อนจะกลับเข้ามาที่ห้องมึงไปไหนมาบ้าง… ” อาร์ตแนะอย่างคนที่เคยลืมโทรศัพท์บ่อยๆ ไม่ต่างกัน ซีนน์ทำตามที่เพื่อนบอก ใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่สั้นๆ เพื่อนลำดับเหตุการณ์ “ก่อนหน้านี้กูไปตีแบทแล้วจากนั้นก็กลับเข้ามาที่ห้องนี่แหละ… อาบน้ำแล้วก็ไม่ได้ไปไหน” ซีนน์ตอบ “แล้วตอนกลับมาถึงห้อง… ยังเห็นโทรศัพท์อยู่ไหม…
Read more
