The Architect: Past or Future のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

112 Halos tumakbo na si Ayla paakyat sa kaniyang silid. Nanginginig ang bawat kalamnan ng kaniyang katawan, parang may kuryenteng dumadaloy sa bawat ugat — pinaghalong matinding takot at matinding pangangailangang makarating agad sa piling ng asawa. Hindi na niya inayos nang maayos ang kaniyang mga gamit; basta‑basta na lamang niya itong isinilid sa maleta, basta’t mabilis at makakaalis na siya. Sa bawat segundong lumilipas, pakiramdam niya ay lalo pang lumalayo ang pagkakataong makita siyang humihinga pa. Paulit‑ulit na umuugong sa kaniyang isipan ang narinig na salita: “Kritikal po, Ma’am.” “Bakit? Bakit kailangang ikaw pa?” bulong niya sa hangin habang pilit na pinupunasan ang mga luhang patuloy na bumabaha sa kaniyang mga mata. “Hindi pa tayo tapos… marami pa tayong pangarap… huwag kang susuko, Fiyero. Pakiusap, huwag kang aalis nang wala ako…” Makalipas lamang ang ilang minuto ay bumaba na siya, bitbit ang mabigat na bagahe kahit hirap na hirap na ang kaniyang mga tuhod. Nando

114 Mahigit dalawang oras na ang lumilipas mula nang maihatid si Ayla sa tabi ng kama ng asawa. Tahimik ang paligid, tanging ang mahinang tunog ng makinang sumusukat sa tibok ng puso at mabagal na paghinga ni Fiyero ang naririnig sa buong silid‑pagamutan. Nakaupo pa rin siya sa parehong silya, hindi kumibo, halos hindi kumurap — nakapako ang paningin sa bawat pagtaas‑baba ng dibdib ng lalaking buhay na buhay noon ngunit ngayon ay tila napakahina at marupok na bagay lamang. Dahan‑dahan niyang inilapit ang kaniyang mukha, maingat na iniiwasan ang mga tubong nakakabit sa iba’t ibang bahagi ng katawan nito. Puno ng halakhak at tapang ang mukhang ito dati, ngunit ngayon ay namumutla, puno ng gasgas, at nababalot ng matinding pagod at sakit. Dahan‑dahan, sinubukan niyang abutin ang kaliwang kamay nito — ang kamay na mas kaunti ang sugat kumpara sa kanan — at marahang kinapa ang palad nito. Nanlamig siya nang maramdaman kung gaano ito kalamig, parang nilalamig ang buong pagkatao nito kahi

116 Ilang araw na ang lumilipas mula nang manatili sila sa ospital. Dumating na rin ang mga magulang ni Fiyero at ngayon ay nagpapalitan na sila sa pagbabantay at pag‑aalaga sa kaniya. Sa kasalukuyan, sinasabi ng mga doktor na nakakarinig na siya, bagama’t mahina at malabo pa rin. May mga pagkakataong biglang nawawala ulit ang kaniyang pandinig, ngunit hindi ito naging hadlang upang punuin ng tuwa at pasasalamat ang puso ni Ayla sa bawat kaunting pagbabago at paggaling na nakikita niya sa asawa. Kasabay ng unti‑unting paghilom ng mga sugat sa katawan ni Fiyero ay ang dahan‑dahang pagbabalik ng kaniyang lakas at kamalayan. Madalas na ring tumatambay at nananatili sa kanilang silid si Angela, habang ang isa pang nailigtas na biktima ay nananatiling nasa ibang silid at hanggang ngayon ay hindi pa rin makabangon mula sa matinding epekto ng traumang dinanas doon. “Siya po kasi ang laging pinipili at pinaglalaruan ng mga tauhan at kliyente ni Baron,” paliwanag ni Angela nang magtanong sil

118 Pagkatapos ng kanilang masinsinang pag‑uusap at pagbisita, agad ding nagpaalam at umalis si Cillian. Muling isinuot niya ang itim na facemask at bahagyang tumango kay Fiyero bilang huling pagbati, bago marahang isinara ang pinto sa likuran niya. Tahimik at magulo ang isipan niyang tinahak ang daan patungo sa elevator. Habang naghihintay sa pagbukas ng pinto nito, napansin niyang tumabi sa kaniya ang isang nars kasama ang isang doktora na tila galing sa mahabang paglilibot sa mga pasyente. “May pasyente po tayong in labor for 9 hours,” narinig niyang sabi ng nars habang hawak‑hawak ang makapal na rekord ng pasyente. “The patient wants to pursue caesarean section dahil ramdam niyang hindi na niya makakayang ilabas ang bata gayong 4cm pa lang ang cervix niya." “Let me see her records,” seryosong sagot ng doktora habang inilalagay ang kaniyang salamin upang masuri nang mabuti ang papel. “Raya Montalba. Nandito ba ang asawa niya? Sino ang kasama niya rito ngayon?” sunod‑sunod na tan

120 Matapos ang mahigit dalawang linggong pananatili sa ospital, nakauwi na rin sina Fiyero at Ayla sa kanilang tahanan sa Baguio. Kahit may naka-iskedyul na business meeting ang mga magulang ni Fiyero sa Manila, nagawa pa rin nilang ihatid ang kanilang anak at manugang hanggang sa kanilang pinto. Samantala, ang kanilang mga kaibigan ay bumalik na sa kani-kanilang mga trabaho sa Baler — maliban na lamang kay Ysa, na wala pang hawak na proyekto sa kasalukuyan. Sumakay na lamang siya kasama ang mag-asawang sina Rocco at Dahlia. Sa loob ng unang linggo ng kanilang pagbabalik, nakakalakad na nang maayos si Fiyero sa loob ng bahay. May mga pagkakataon din na naglalaan siya ng oras upang magkulong sa kaniyang opisina upang tapusin ang mga natitirang gawain. Paminsan-minsan ay ipinapadala niya rin sina Madrigal at Bagwis sa kanilang bahay upang kunin ang mga natapos niyang ulat, at upang makatanggap din siya ng mga dokumento at kopya mula sa kaniyang mga kasamahan. Kahit paulit-ulit na siy