114 Mahigit dalawang oras na ang lumilipas mula nang maihatid si Ayla sa tabi ng kama ng asawa. Tahimik ang paligid, tanging ang mahinang tunog ng makinang sumusukat sa tibok ng puso at mabagal na paghinga ni Fiyero ang naririnig sa buong silid‑pagamutan. Nakaupo pa rin siya sa parehong silya, hindi kumibo, halos hindi kumurap — nakapako ang paningin sa bawat pagtaas‑baba ng dibdib ng lalaking buhay na buhay noon ngunit ngayon ay tila napakahina at marupok na bagay lamang. Dahan‑dahan niyang inilapit ang kaniyang mukha, maingat na iniiwasan ang mga tubong nakakabit sa iba’t ibang bahagi ng katawan nito. Puno ng halakhak at tapang ang mukhang ito dati, ngunit ngayon ay namumutla, puno ng gasgas, at nababalot ng matinding pagod at sakit. Dahan‑dahan, sinubukan niyang abutin ang kaliwang kamay nito — ang kamay na mas kaunti ang sugat kumpara sa kanan — at marahang kinapa ang palad nito. Nanlamig siya nang maramdaman kung gaano ito kalamig, parang nilalamig ang buong pagkatao nito kahi
続きを読む