Semua Bab รักนี้อารมณ์พาไป: Bab 21 - Bab 30

เรื่องที่เขาให้เงินกับกรีนไปในวันนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด.. ตอนนี้เขาเหมือนกับพวกที่แบบว่าจ่ายเงินเพื่อให้จบเรื่องนี้.. ความรู้สึกภายในของเขามันไม่ใช่แบบนั้นไงเขาไม่เคยทำแบบนี้เลยเขาไม่เคยซื้อกินเพราะส่วนใหญ่ก็จะมีแต่คนมาหาถึงที่ แบบว่า.. น้ำแตกแล้วแยกทางอะไรแบบนี้.. แต่สถานการณ์แบบนี้เขายังไม่เคยเจอเขาเลยทำตัวไม่ถูก.. มันไปไม่เป็นการที่จะต้องมาจ่ายเงินเพื่อให้จบปัญหาน่ะมันไม่ดีเลยนะมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลยสักนิด.. แล้วถ้าแม่เกิดรู้เรื่องนี้ขึ้นมาเขาจะโดนแม่ด่ารึเปล่า.. โอ๊ยจะทำยังไงดีเนี่ย.. เฮ้อ.. “หยุดทั้งทีไปหาหนังสือสักเล่มมาอ่านดีกว่า..” บางครั้งการที่เราไม่ต้องทำหน้าที่อันหนักหน่วงและได้มีช่วงเวลาง่าย ๆ สบาย ๆ ห่างไกลจากผู้คนบางครั้งมันก็ดีนะ เพราะว่าเขาไม่จำเป็นต้องมานั่งลุ้นว่าวันนี้จะต้องมีเรื่องอะไรเข้ามาให้เขาจัดการ หรือว่ามีเรื่องที่เขาจะต้องไปทำแทนคนอื่น.. เห็นอย่างนี้เขาชอบอ่านหนังสือนะ แบบว่าพวกการ์ตูน มังงะ ลายเส้นสวย ๆ เขามีทั้งแบบเล่มและแบบที่ซื้อผ่านแอปอ่านเวลาลืมพกหนังสือมาน่ะ มันเบาสมองดีมันไม่จำเป็นต้องใช้สมองส่วนไหนคิดไง ตึกตึกต

เธอกับคุณหมอช่วงนี้เราสองคนติดต่อกันบ่อยมากขึ้นแทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้เพราะหนังสือไงเลยทำให้เราสองคนติดต่อกันบ่อยขึ้นจะบอกว่าคุณหมอเขามีแต่หนังสือดี ๆ น่าอ่านทั้งนั้น จะบอกว่าเขาเป็นห้องสมุดเคลื่อนที่ก็ว่าได้แต่มันก็ดีอย่างนะเพราะเธอไม่ต้องซื้อและไม่ต้องไปเช่าให้เปลืองยกเว้นค่ารถที่จะต้องพาตัวเองมาที่นี่.. “ว่าแต่วันนี้จะมาเอาหนังสือเล่มไหนไปอ่าน.. ลืมไปมีอะไรจะถามเธอหน่อยน่ะ..” “ค่ะว่ามาเลย.. ” “เธอมาเอาหนังสือฉันไปอ่านบ่อยมากแต่เธอไม่เคยถืออะไรติดมือมาเลย.. ไม่มีเลยสักครั้ง..” “จะทวงบุญคุณเหรอคะ?” “ไม่ได้ทวงแค่ถามเฉย ๆ เพราะปกติแล้วคนธรรมดา ๆ เขาก็มักจะมีความเกรงใจและมักจะถืออะไรติดไม้ติดมือมาน่ะ.. แต่เธอ.. ไม่เห็นมีอะไรมาฝากเลย น้ำซักแก้วก็ไม่มีมีแต่มากินของห้องเขา..” เนี่ยพูดไปก็ไม่สลดเลยสักนิดแล้วยังตีเนียนเป็นไม่ได้ยินอีก.. เด็กดื้อนี่หว่า.. “จะกินอะไรละคะน้ำเปล่าสักขวดดีไหม?” “ห้องฉันก็มีเถอะ..” “ว่าแต่คุณหมอชอบฉันเหรอ?” แค่ก.. “อะไรนะไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนใครเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้..” “ไม่รู้สิมีแต่คนพูดแบบนั้น เพื่อนที่ทำงานก็พูดแบบนั้นค่ะบอกว่าคุณหมอน

“ไอ้เก้น.. ที่มึงพูดเนี่ยมึงหมายความว่ายังไง..” “ก็ตามนั้น.. กูไม่อยากให้กรีนทำงานที่นี่แล้ว..” “มึง.. ไอ้บ้ามึงกำลังล้อกูเล่นจริง ๆ ใช่ปะเนี่ยไอ้เด็กกรีนเนี่ยนะ.. มึงมันบ้า..” ไอ้เด็กคนนั้นเนี่ยนะ ไอ้เด็กกรีนที่มันแอบจูบตาต้าแล้วมันก็คอยทะเลาะกับเขาเรื่องของตาต้าเนี่ยนะที่ไอ้เก้นอยากได้.. เอาจริง ๆ ถ้าบอกว่าไอ้เด็กนั่นชอบผู้หญิงเขาก็เชื่อเพราะทรงมันได้แบบว่าหญิงรักหญิงแต่ไม่คิดว่าไอ้เด็กกรีนนั่นจะมีผัวเอ๊ย.. มีแฟนเป็นผู้ชาย.. แล้วไอ้แฟนคนนั้นก็คือไอ้เก้นญาติเขาอีก.. ไม่ใช่ละมันต้องมีอะไรสักอย่างที่เขาไม่รู้และมันไม่ได้เล่าให้ฟัง.. “ไอ้เก้นกูจะถามมึงอีกครั้งนึง..” “ก็บอกแล้วไงว่ากูไม่อยากให้กรีนทำงานที่นี่แล้ว.. กรีนแฟนกูและกูก็ได้ไปคุยกับพี่ชายของกรีนมาแล้ว..” “ไม่ใช่.. มันต้องมีอะไรที่ซับซ้อนที่มึงไม่ได้เล่าให้ฟังอย่างละเอียด.. ไม่มีทางที่มึงจะชอบไอ้เด็กกรีนนั่นง่าย ๆ มันต้องมีตื้นลึกหนาบางและมีอะไรใด ๆ ในก่อไผ่แน่นอน.. มึงเล่ามา..” “ครั้งเดียวแล้วก็ไม่ต้องถามอีกและที่สำคัญกรีนเองก็ไม่รู้ด้วย..” เรื่องนี้เขาเองก็ไม่ได้เล่าให้กรีนฟัง.. ถ้าให้เล่าก็คือเมื่อก่อนตอนที

หลังจากที่เขาได้พูดคุยกับกันต์พี่ชายของกรีนแล้วเขาก็ให้กรีนหยุดอยู่บ้านไม่ต้องไปทำงานอีกต่อไปและเขาก็ได้ลองสอบถามเกี่ยกับครอบครัวของทั้งสองคนเพื่อที่เขานั้นจะได้ไปพูดคุยกับผู้หลักผู้ใหญ่ของกรีนแต่คำตอบที่เขาได้จากพี่ชายกรีนนั้นมันก็ทำให้เขาค่อนข้างสับสนอยู่เหมือนกัน.. คือว่าพ่อกับแม่แยกทางกัน ช่วงแรกกรีนและพี่ชายก็อยู่กับพ่อเพราะแม่นั้นไปอยู่ที่ไหนไม่มีใครทราบทำเหมือนกันว่าตนเองไม่มีูลูกแล้วดังนั้นทั้งสองคนเลยอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงจนสุดท้ายก็มีปัญหากันก็ไม่น่าแปลกสักเท่าไรเมื่อแม่เลี้ยงมีลูกติดของตนเองมาด้วยและพ่อก็รักลูกติดที่ช่างพูดช่างจาและอ้อนเป็นมากกว่าลูกแท้ ๆ ของตนเอง.. ต่อให้มีเงินเดินมาขนาดไหนก็เอาไปลงกับลูกเลี้ยงจนหมดและสุดท้ายก็มีปากเสียงกันและทำให้คนเป็นพ่อลงไม้ลงมือกับลูกแท้ ๆ ของตนเองและนั่นจึงทำให้กันต์ต้องพาตัวเองออกจากบ้านและไปอยู่อาศัยกับคนเป็นลุงแต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดลุงแท้ ๆ ลวนลามหลาน ๆ ทั้งสองและนั่นจึงทำให้กันต์ต้องพาตัวเองไปหาที่อยู่อื่นและสุดท้ายก็มาจบที่ห้องเช่าหลังเล็ก ๆ ด้วยความใจดีของเจ้าของห้องเช่าเพราะสงสารเด็กทั้งสองคนเจ้าของตึกเลยให้ไปอยู่ที่บ้านของตนเอง

สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ลาออกจากโรงพยาบาลของคุณลุงและที่แน่นอนคุณลุงก็ต้องบ่นเขาจนหูชาเพราะว่าเขาทำตามแม่ของเขาแต่ถึงกระนั้นคุณลุงเองก็เข้าใจในสิ่งที่เขาทำและสิ่งที่แม่เข้าจะสื่อสาร.. คุณลุงบอกว่าถ้าเกิดมีอะไรฉุกเฉินคุณลุงจะขอยืมตัวเขาบ้างเป็นครั้งเป็นคราวเพราะอันที่จริงหมออย่างเขาก็มีความสามารถที่จะจัดการคนไข้ได้ในระดับหนึ่งและคุณลุงเองก็บอกว่าโรงพยาบาลเอกชนของครอบครัวเราน่ะใครจะมาก็มาได้ ใครจะออกก็ออกได้ แต่คนที่สามารถไว้ใจได้น่ะ.. ยากหาไม่ค่อยมีดังนั้นคุณลุงจึงขอให้เขาช่วยเหลือท่านบ้างในยามฉุกเฉินเขาก็ตอบตกลงไปเพราะสุดท้ายแล้วพวกเราก็คือครอบครัวใหญ่ที่ทุกคนคือคนสำคัญของกันและกันอยู่ดี… ตึกตึกตึก.. “แม่.. แม่ครับผมมาแล้ว.. ผมลาออกแล้ว..” ตึกตึกตึก… “เอะอะเสียงดังอะไรตั้งแต่เช้า.. ไม่มีมารยาท..” ตึกตึกตึก.. “แม่.. กรีนอยู่ไหน..” “ฉันจะไปรู้เหรอว่ากรีนอยู่ที่ไหน.. ” “แม่!! ผมไม่เล่นนะแม่.. ผมลาออกแล้วโดนคุณลุงบ่นหูชาแล้วด้วย.. แม่จะไม่รักษาคำพูดเหรอ…” “แต่กรีนว่ามุมนั่นร่มรื่นมาก ๆ เลยนะคะ” “พ่อก็คิดแบบนั้นเมื่อก่อนพ่อน่ะอยากจะสร้างศาลาตรงนั้นแล้วก็ปลูกดอกไม้ไว้รอบ ๆ ปล