Todos os capítulos de รักนี้อารมณ์พาไป: Capítulo 11 - Capítulo 20

ช่วงที่ผ่านมาเธอรู้สึกว่าเธอบังเอิญเจอกับเจ้านายบ่อยมากขึ้น มากเสียจนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าตกลงแล้วมันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ น่ะเหรอ? เพราะไม่ว่าเธอจะไปตรงไหนเธอก็ได้เจอคุณปัณณืตลอด แม้ว่าวันหยุดของเธอเธอก็มักจะเห็นเขามาป้วนเปี้ยนแถวบ้านหรือไม่ก็แถวโรงพยาบาลเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามันเป็นเรื่องที่บังเอิญจริง ๆ หรือว่าตั้งใจหรือจงใจกันแน่.. “วันหยุดเดี๋ยวฉันจะแวะไปหาไปคุยเรื่องชุด..” “ดูเหมือนดิฉันจะว่างขนาดนั้นเลยนะคะคุณปัณณ์คุณถึงได้พยายามมาเจอดิฉันบ่อยเลยนะคะ..” “ก็วันนั้นเธอว่างนิแล้วฉันก็ว่างพอดีด้วยมันก็ตรงกันอยู่แล้วนี่ดังนั้นไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก” “เอ๊ะคุณปัณณ์ คำนั้นจะต้องเป็นดิฉันที่ต้องพูดออกมาไม่ใช่เหรอคะ?” “ฮือ.. ใครพูดก็เหมือนกันแหละเอาเป็นว่าเธอคิดว่าทำเพื่อส่วนรวมก็แล้วกันเพราะฉันคิดว่าเธอน่าจะมีความสามารถมากกว่าฉันเรื่องเสื้อผ้าน่ะ..” เฮ้อ.. “ดูเหมือนว่าคุณปัณณ์จะไม่ค่อยรู้จักคำว่าวันพักผ่อนนะคะ..” “เอาเป็นว่าเจอกันนะ..” ขวับ.. ตึกตึกตึก.. ขวับ ขวับ “โอ๊ย.. ฟังกันบ้้างรึเปล่าคะเนี่ย..” ฮึ่ย.. ไอ้ท่าทีโบกมือส่ายไปส่ายมาราวกับเป็นค

หลังจากที่เวลาผ่านไปสองสัปดาห์พี่ฝ้ายก็ได้ออกจากงานจริง ๆ ตอนแรกเธอโมโหคุณปัณณ์มาก ๆ เธอก่ะว่าจะไปต่อว่าคุณปัณณ์ที่เขาเป็นคนนิสัยไม่ดี.. เพียงแค่กลัวพี่ฝ้ายจะล่วงรู้ความลับระหว่างเธอกับคุณปัณณ์ จนทำให้คุณปัณณ์ต้องไล่พี่ฝ้ายออกแต่ที่ไหนได้พี่ฝ้ายเดินมาหาพวกเธอด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มและบอกว่าเธอจะไปทำงานที่อื่นนะเปลี่ยนงาน.. คราแรกเธอก็ตกใจแต่เมื่อพี่ฝ้ายเล่าต่อว่าเธอได้ไปทำงานที่สาขาชลบุรีโดยเธอได้รับตำแหน่งผู้จัดการร้านมันเลยทำให้เธอถอนหายใจออกมายาว ๆ และแสดงความโล่งอกออกมา.. เกือบไปแล้วไหมละไอ้ท่าทีที่เธอทำเมื่อครู่น่ะมันดูเวอร์ไปนิดแต่ก็นะเธอไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอ.. “เออ..พี่ลืมบอกไปอีกสิบนาทีให้ทุกคนในโซนบาร์ไปรวมตัวกันตรงโน้นนะเห็นว่าคุณปัณณ์มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ..” “ฮือ.. หวังว่าจะไม่โดนไล่ออกนะครับ” “อาจจะได้เปลี่ยนตำแหน่งก็ได้เพราะตอนนี้พี่ฝ้ายก็ไม่อยู่แล้ว..” เสียงพนักงานโซนบาร์พูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่จนตอนนี้เธอไม่รู้จะไปจับใจความของคำพูดจากใครดี แต่ก็เอาเถอะอย่างน้อย ๆ พี่ฝ้ายก็ไม่ได้ถูกไล่ออกแต่พี่ฝ้ายได้ย้ายไปทำงานที่ร้านใหม่โดยได้รับตำแหน่งที่ดี

ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นเขายอมรับเลยว่าการที่เขาเลือกทำไฟล์ขึ้นมามันยิ่งสร้างรายได้ให้กับที่ร้านของเขาเป็นกอบเป็นกำ.. ตอนนี้เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องตอบแทนพนักงานที่ร่วมใจกันทำงานให้เขา.. เขาจะให้เงินโบนัสในเดือนถัดไปและจะพาไปเที่ยวทะเลกันสักสามวันสองคืนเขาอยากให้พนักงานทุกคนอยู่กับเขาอย่างมีความสุข เขาอยากให้ตัวเองเป็นเจ้านายที่ดีและเป็นที่รักของพนักงานต่อไปดังนั้นเขาจึงเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับไอ้นิมเป็นที่เรียบร้อยแล้วและมันก็เห็นด้วยดังนั้น.. “ที่ผมเรียกทุกคนในร้านมาวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากครับ พอดีผมจะปิดร้านสักสามวัน..” ฮือ.. พรึบ.. “แล้ว.. พวกเราจะได้เงินรึเปล่าคะถ้าคุณปัณณ์ปิดร้าน..” “ได้ครับได้ปกติแต่การปิดร้านในครั้งนี้คือว่าผมจะพาทุกคนไปเที่ยวครับถือเป็นการตอบแทนที่ทุกคนช่วยผมทำงานหาเงิน.. เงินเดือนจะได้เท่าเดิมแต่เพิ่มเติมคือโบนัสนิดหน่อยถือเป็นคำของคุณจากผมและนิมผมหวังว่าทุกคนจะดีใจนะครับ..” เฮ… วู้ว… แปะ แปะ แปะ.. รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพนักงานในวันนี้อย่างน้อยก็เป็นตัวชี้วัดให้เขาได้แล้วว่าทุกคนดีใจและชื่นชอบในสิ่งที่เขาได้คิดและกำลังจะลงมือทำ.. เ

บอกตามตรงเลยนะตั้งแต่วันแรกที่เธอมาเที่ยวทะเลกับทางร้านเหตุการณ์โกลาหล อลหม่านต่าง ๆ มันก็วิ่งเข้าหาเธอจนเธอตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว.. จากที่เธอต้องนอนกับพนักงานของร้านที่เป็นผู้หญิงด้วยกันตอนนี้เธอต้องย้ายตัวเองมานอนห้องเดียวกันกับคุณปัณณ์แล้ว.. การคบหากันระหว่างเธอกับคุณปัณณ์ต่างเป็นที่พูดถึงกันออกไปจนตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเธอกับเขาคบกัน.. คุณปัณณ์ได้เรียกพนักงานทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องอาหารและบอกกล่าวอย่างเป็นทางการให้พนักงานได้ทราบ.. “ที่ผมเรียกทุกคนมาวันนี้ก็เพราะผมมีเรื่องที่จะบอกให้ทุกคนได้รับรู้.. ผมกับตาต้าเป็นแฟนกัน.. ผมไม่อยากเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อตต้าเอาไว้แล้ว.. ผมต้องรีบรวบรัดตัดจบทำให้ตาต้าเป็นของผมให้เร็วที่สุดและมันก็สำเร็จแล้ว.. ผมชอบตาต้า ผมรักตาต้ามาก มากจนทำให้ผมไม่ชอบที่ตาต้ายิ้มให้กับคนอื่น.. ผมหวงน่ะ.. แต่ไม่เป็นไรเรื่องนั้นผมพอจะเข้าใจว่าตาต้าต้องมีเพื่อนและคบเพื่อนบ้าง.. แต่เอาเป็นว่าผมเป็นคนเข้าหาตาต้าก่อน ผมตามติดตาต้าอย่างกับเงาเรื่องนั้นผมว่าทุกคนคงเห็นกันแล้วแต่แค่ตอนนั้นผมยังไม่แน่ใจตัวเองจนเมื่อคืน.. อะแฮ่ม.. ผมได้เปิดอกคุยกับตาต้าแล้วและผมก็ได้คำต

สุดท้ายแล้วเธอกับคุณปัณณ์ก็คบกันอย่างเปิดเผย.. แม้ว่าเธอจะเป็นแฟนคุณปัณณ์แต่เธอก็ยังทำงานอยู่เธอไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเธอได้แฟนรวยแล้วจะเกาะแฟนกินเรื่องนั้นคุณปัณณ์บอกว่าต่อให้เธอเกาะเขากินจนไม่เหลืออะไรเขาก็ไม่สนแต่สำหรับเธอมันไม่ใช่ยังไงล่ะเธอไม่อยากให้คุณปัณณ์ดูแย่ในสายตาคนอื่นเธอรู้ดีว่าคุณปัณณ์เขาไม่สนใจในสิ่งที่คนอื่นมองหรือสิ่งที่คนอื่นพูดแต่เธอไม่ใช่ไง ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะมาทำงานต่อ.. “ตาต้า.. เวียนหัวอะเป็นอะไรก็ไม่รู้..” “ไปหาหมอเถอะค่ะ.. คุณปัณณ์บ่นว่าเวียนหัวตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะคะไปโรงพยาบาลเถอะ..” มันดูไม่ปกติเลยนะเมื่อวานช่วงเช้าคุณปัณณ์โทรมาหาเธอคุยกันได้ไม่กี่คำคุณปัณณ์ก็วิ่งหนีจากโทรศัพท์และไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงอาเจียนที่ดังเล็ดลอดออกมาจากปลายสาย.. เธอก็คิดว่าคุณปัณณ์เมาข้างไม่นานก็น่าจะดีขึ้นแต่เปล่าเลย.. เมื่อวานคุณปัณณ์มารับเธอและมาทำงานพร้อมกันในสภาพที่ดูไม่ได้เลยสักนิดและไหนจะวันนี้อีก.. วันนี้คุณปัณณ์ก็บนว่าเวียนหัว จะอาเจียนเธอว่ามันไม่ปกติแล้วนะต้องไปหาหมอแล้ว.. “ฉันไปไม่ไหว..” “งั้นเดี๋ยวตาต้านั่งแท็กซี่ไปหานะคะ..” ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เธอทำเอ