Lahat ng Kabanata ng รักนี้อารมณ์พาไป: Kabanata 1 - Kabanata 10

สวัสดีฉันชื่อ สุมิตา หรือใคร ๆ ต่างก็เรียกฉันว่า ตาต้า ฉันเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ชีวิตนั้นไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไหร่แต่ฉันก็มีความสุขในแบบฉบับของตัวเองนะ แม้ว่าบางครั้งคนอื่นจะบอกว่าฉันนั้นน่าสงสารยิ่งกว่าอะไรแต่ฉันก็ไม่ได้เก็บเอาไปคิดอะไรมากหรอกเพราะในทุก ๆ วันของฉันมีพ่อที่คอยเป็นกำลังใจให้อยู่ยังไงล่ะ การทำงานของฉันก็นะ.. แค่มีงานให้ทำมีเงินเดือนให้รับก็ถือว่าดีแล้วด้วยเศรษฐกิจแบบนี้พวกเราทุกคนต้องกอดงานของเราเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้.. “ ตาต้าไปดูลูกค้าหน่อย..” “ได้เลยค่ะ..” ตึกตึกตึก… แม้ว่าบางคนจะมองว่าเด็กเสิร์ฟแบบพวกเธอนั้นง่ายและสามารถหิ้วกลับไปบ้านหรือโรงแรมได้แต่มันไม่ใช่สำหรับเธอ.. เธอไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องแบบนั้นแม้ว่าเพื่อนพนักงานหลายต่อหลายคนไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงตางบอกเธอเป็นเสียงเดียวกันว่าเงินดีคิดซะว่าเป็นอาชีพเสริมซึ่งเธอคิดว่าการทำอาชีพเสริมนั้นไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าแลกก็ได้เพราะเธอเองก็มีอาชีพเสริมของเธอด้วยเหมือนกันนั่นก็คือขายสินค้าออนไลน์ยังไงล่ะ ดังนั้นเงินเดือนในแต่ละเดือนของเธอมันก็เพียงพอสำหรับเธอและพ่อแล้ว ไม่ว่าจะเป็นค่า

“วันนี้พ่อห้ามดื้อนะจ๊ะเดี๋ยวหนูนั่งรอหน้าห้องนะ..” “พ่อไม่เคยดื้อนะมีแค่ตาต้านี่แหละที่ดื้อ.. รอพ่อนะลูกนะ พ่อจะรีบออกมาและจะรีบหาย..” เธอรู้ดีว่าถ้าพ่อไม่ได้รับการผ่าตัดและได้รับบริจาคไตมันก็จะทำให้พ่อของเธอเจ็บตัวแบบนี้ไปเรื่อย ๆ แต่ถามว่าเธอท้อรึเปล่าไม่เลยเธอไม่มีใครแล้วนอกจากพ่อดังนั้นเธอจะต้องทำทุกอย่างให้พ่อของเธออยู่กับเธอนานที่สุด.. วันนี้คือวันหยุดของเธอดังนั้นเธอจึงมาเป็นเพื่อนพ่ออันที่จริงเธอได้หยุดอาทิตย์ละวันและวันนั้นเธอจะใช้เวลาอยู่กับพ่อที่โรงพยาบาลเสมอ ถามว่าเหนื่อยไหม.. เหนื่อยสิแต่แล้วยังไงถ้าเหนื่อยเราก็แค่นอนพักแค่นั้นเองเดี๋ยวมันก็หายเหนื่อยแล้ว.. และเมื่อเราหายเหนื่อยแล้วเราก็แค่ลุกขึ้นมาสู้กับวันใหม่เท่านั้นเอง.. “คุณสุมิตาวันนี้มาเป็นเพื่อนคุณพ่อเหรอครับ?” “ใช่ค่ะคุณหมอตาต้าก็มากับพ่อทุกครั้งนั่นแหละค่ะแต่วันนี้แค่มานั่งรอหน้าห้องก็เท่านั้นเอง..” “มิน่าล่ะปกติหมอไม่เห็นที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง.. ทานข้าวรึยังครับ?” “เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหมอ คุณหมอจะไปทานข้าวเหรอคะถ้าอย่างนั้นทานให้อร่อยนะคะ..” “ใจร้ายจัง.. จะไม่ให้โอกาสหมอได้ชวนไปกินข้าวหน่อ

จะบอกว่ายังไงดี.. หลังจากที่เขาเอาเบอร์ของผู้หญิงคนนั้นมาเจ้าตัวก็เงียบเสียจนเขาลืมไปแล้วว่าเขามีเบอร์ของหล่อน.. วันนั้นเขาก็หลงคิดว่าเจ้าตัวจะส่งข้อความมาถามเขาว่าแก้สัญญารึยังแต่มันไม่ใช่เลย.. เจ้าตัวไม่ส่งข้อความมาและแถมยังไม่ค่อยเห็นหน้าอีกหรือว่าคิดจะหลบหน้าเขาอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอกยังไงก็หลบหน้าไม่พ้นหรอกแต่จะว่าก็ว่าเถอะ.. ทำไมเจ้าตัวถึงไปโรงพยาบาลบ่อยจังและยังสนิทกับไอ้เก้นอีก.. แปลกนะป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่.. ร้ายแรงเหรอ? “เป็นอะไรมองแต่โทรศัพท์” “ไอ้นิมมึงเป็นเมียกูเหรอถึงขยันจับผิดกูจังว่ากูจะทำอะไรยังไงกับใคร..” แม่งน่ารำคาญฉิบหาย.. คือมันจำเป็นที่จะต้องรู้ตลอดเลยเหรอว่าเขากำลังทำอะไร.. ถามเยอะกว่าพ่อกว่าแม่เขาอีก.. เกินไปไหมไอ้เพื่อนเวร “ก็.. ช่วงนี้มึงดูแปลก ๆ ไปน่ะกูเลยถามมีเมียเหรอ? หรือว่ามึงมีแฟนเลยรอแฟนโทรมาหรือว่าส่งข้อความมาหา?” “ปัญญาอ่อนละไอ้นิมคนอย่างกูเนี่ยนะจะไปมีเมียหรือมีแฟนเอาเวลาไหนก่อนเถอะมึงก็รู้วัน ๆ กูไม่ได้ว่างอย่างมึงสักหน่อย ตื่นเช้ามากูก็ต้องไปช่วยพ่อกับแม่ที่ร้านก่อน พอตกเย็นกูก็เข้าร้าน” ช่วงนี้เขาวุ่นวายหลายเรื่องมากไม่ว่าจะร้านนี

หลังจากที่เขานั้นได้ลองพูดคุยกับพ่อของตาต้ามันก็ทำให้เขาคิดหลายล้านรอบว่าเขานั้นสามารถช่วยหรือทำสิ่งใดได้บ้าง… เขายังยืนยันคำเดิมว่าเขาต้องการยุติเรื่องระหว่างเขากับตาต้าในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมรับเงินของเขาดี ๆ ดังนั้นเขาก็คงจะต้องใช้วิธีอื่นแทนและเขาคิดว่าถ้าเขานั้นใช่เรื่องการรักษาพ่อของตาต้ามาเป็นตัวแปรมันน่าจะดีกว่าและเขาคิดว่าตาต้าคงไม่สามารถปฏิเสธได้ด้วยเพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับสุขภาพร่างกายและชีวิตของพ่อตนเอง.. เอาเป็นว่าหาข้อมูลก่อนก็แล้วกันว่าจะต้องทำยังไงบ้าง ตึกตึกตึก… “ช่วงนี้มึงแปลกมากเลยนะไอ้ปัณณ์” “แปลกยังไงวะกูไม่เข้าใจก็หล่อเหมือนเดิมไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลยสักนิด..” แหวะ.. “หล่อแต่มึงดีแต่มึง..” “แน่นอนหล่อที่สุดในโลกเกิดมาก็หล่อเลยทำไมมึงอิจฉา” “กูไม่อิจฉาหมาขี้เรื้อนเว้ย..” “โถ่ ๆ ทำไมสาวไม่เล่นด้วยเลยมาหาที่ลงงี้เหรอวะไอ้นิม” “เล่นตัวสวยก็ไม่สวยแต่เสือกเล่นตัว..” “ฮ่าฮ่าฮ่า.. กูว่าแล้วเชียวทำไมกูถึงซื้อหวxไม่ถูกบ้างวะ..” “เหรอ? เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่าแต่ว่าจริง ๆ นะไอ้ปัณณ์ช่วงนี้มึงดูเปลี่ยนไป..” “หล่อขึ้น?” “กูจริงจัง.. ช่วงนี้มึงดูไม่ร่

จากวันที่ชายหนุ่มได้ยินเรื่องที่พนักงานชายคุยกันมันก็ทำให้เจ้าของร้านเช่นเขาคนนั้นคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะทำอย่างไรให้เรื่องราวที่มันเคยเกิดขึ้นมาจบสิ้นลง.. สมองอันชาญฉลาดของชายหนุ่มเริ่มคิด วิเคราะห์ และแยกแยะปัญหาแต่ละข้อออกมาอย่างให้เห็นได้ชัดเจนว่าตกลงแล้วมันเริ่มจากตรงจุดไหนและบทสรุปของเรื่องราวนี้จะต้องเป็นอย่างไร.. คำตอบในใจของชายหนุ่มมันเกิดขึ้นตั้งแต่วินาทีแรกที่ชายหนุ่มไปบังเอิญได้ยินบทสนทนาแต่แค่ชายหนุ่มต้องการหาทางออกที่ดีที่สุดก็เท่านั้น.. ก็อก ก็อก ก็อก.. “เชิญ..” “สวัสดีครับคุณปัณณ์ / สวัสดีครับคุณปัณณ์..” “นั่งลงก่อนสิ..” ครืด.. / ครืด.. “วันนี้ที่ผมเรียกพวกคุณสองคนมาคือผมมีเรื่องที่จะแจ้งให้ทราบ.. ลองเอานี่ไปอ่านดูก่อนนะครับถ้าสงสัยตรงไหนก็ถามได้เลย..” หมับ.. “นะนี่มันเรื่องอะไรกันครับ” หลังจากที่ทั้งสองใช้เวลาในการอ่านเอกสารที่เขายื่นให้ราว ๆ สิบกว่านาทีไม่นานก็มีคนหนึ่งของทั้สองคนเปิดปากพูดกับเขา.. แต่ท่าทางและสีหน้าของทั้งสองคนต่างก็ดูออกว่าทั้งตกใจและสงสัยกับสิ่งที่ได้เห็น.. ก็ใช่ไงเพราะในเอกสารนั้น.. “เรื่องอะไรละ? เรื่องไหนก่อนดี?” “เอ่