บททั้งหมดของ สามีข้าหรือป้ายวิญญาณนั่นอย่างไร: บทที่ 31 - บทที่ 40

ความรัญจวนใจทำให้นางเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง เมื่อเขาเริ่มลากริมฝีปากลงมาตามลำคอลาดไปถึงเนินเนื้ออิ่ม กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ไหลปนไปกับน้ำลาย เขาทำให้นางพังทลายกำแพงที่ตั้งขึ้น แม้ว่าต้องการให้ตัวเองห่างจากความรักใคร่อย่างหนุ่มสาว แต่เขาก็ขยันเข้ามาใกล้ชิด มือของชายหนุ่มดึงเสื้อผ้าของนางออกจนห

“ใจเย็น ๆ ยอดรักของข้า ข้าจะขยับเดี๋ยวนี้” เขาขยับกายขึ้นลงอย่างเนิบช้า เป็นจังหวะสม่ำเสมอ บั้นท้ายของนางเด้งขึ้นลงตามแรงที่โหมเข้าอย่างช้า ๆ แต่แน่นหนัก สติของนางหลุดลอยไปในห้วงสวาทอันร้อนฉ่า นางตระหนักดีแล้วว่า นางก็ต้องการความสุขดั่งชายหญิงทั่วไป ยามนี้ขอวางความแค้นไว้ตรงข้างเตียงชั่

ชายหนุ่มขมวดคิ้วในตอนแรก แต่เมื่อเห็นว่ามันเปื้อนอะไรก็อมยิ้ม “เปื้อนเลือดพรหมจรรย์ของเจ้ากับน้ำกามของข้า” “เจ้า...พูดอะไรน่าอาย ไปได้แล้วข้าจะอาบน้ำ” “มาเถอะเข้าช่วย” เขาดึงรั้งผ้าปูที่นอนนางออก แล้วก็พับเพื่อจะได้เก็บเอาไปเป็นที่ระลึกแทน “เจ้าจะเอามั

“เหอเป่ย...” “ไปทำอะไร” นางเค้นถามอยากรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่กันแน่ “เจ้าจะรู้ได้อีกไม่นาน ตอนนี้ข้าอยากกอดเจ้า” เขารั้งนางลงมากอดไว้ ร่างที่คิดถึงตลอดวันทำให้เขาผ่อนคลายลงทันที “เจ้าเจ็บขนาดนี้ยังไม่วายคิดเรื่องลามกอีก” นางอ่อนใจกับเขาจริง ๆ “ข้าเปล่าสักห

“นายน้อยขอรับ รถม้าคุณหนูสุ่ยโดนโจรปล้นขอรับ” “เป็นไปได้อย่างไร รถม้าเปล่านี่นะ” เฟิงเซียนไม่อยากจะเชื่อว่าโจรกระจอกที่ไหนจะซื่อบื้อขนาดนี้ “นางลงมือแล้วสินะ...” เขายิ้มให้กับสิ่งที่ได้ยิน “ลู่ชิงงั้นเหรอ...” เฟิงเซียนไม่แน่ใจว่านางเดาถูกหรือไม่ แต่จากสีหน้าเขาน่า