Mag-log in: เมื่อปี่อั้นเบ่งบาน การเริ่มต้นแห่งการแก้แค้นจึงเริ่มขึ้น ชาติก่อนข้าตายอย่างไร้ความเป็นธรรม ชาตินี้ข้าจะขอเอาคืนพวกท่านทุกคน
view moreสวบ...! นางยังไม่ทันได้อธิบายจบก็โดนเขาเสียบเข้าทีเดียวมิดลำ “เจ้าตงหยางบ้า...เอาทีเดียวข้าก็ฉีกพอดี” นางทุบหน้าอกแกร่งของเขา แรงๆไปหนึ่งที ใบหน้านางบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ซี๊ดดดด... เขาร้องครางเพราะช่องทางรักของนางตอดเขาหนึบ กลีบดอกไม้นางปลิ้นเข้าออกตามแรงก
“ดะ...เจ้าอย่าเพิ่งขะ...ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ เกรงว่าเจ้าจะเหม็น” เขามาถึงก็จับนางเข้าหอ น่าไม่อายนางต้องหาวิธีหลบเลี่ยงเขาก่อน “ไม่เป็นไรข้าจะอาบให้เจ้าเอง ด้วยลิ้นของข้านี่แหละ รับรองว่าสะอาดเอี่ยมอ่องทั้งตัวเลย” เขาพูดจบ แก้มขาวของนางก็แดงระเรื่ออย่างน่ารัก เขาชอบยิ่งนักที่หยอกเย้าให้นางได
“เจ้าก็เช่นกันนะ สักวันเจ้าจะเจอคนที่รักเจ้าเหมือนที่ข้าเจอ” อี๋เหนียงอวยพรเพื่อนด้วยเสียงสั่นเครือ และกอดกันทั้งน้ำตา แต่เป็นน้ำตาแห่งความปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง เมื่อได้เวลาเข้าหอนางจึงออกมาจากห้อง ให้เพื่อนรักได้มีความสุขกับคนที่นางรัก ฟางเหนียงเดินกลับบ้านอย่างเหงาๆ ทุกวันเพื่
“จินหลิง เจ้าเป็นอะไร” หานหลิงอี้เห็นคนของตัวเองบาดเจ็บมา พร้อมกับตงหยางและญาติผู้น้องก็ตกใจนัก “ท่านพี่ พวกเราโดนหลอก” จื่อเถิงบอกกับญาติผู้พี่พร้อมกับเอาสมุดบัญชีรายชื่อคนร่วมกันช่อโกงเงินพระคลังไป “เพื่อนข้ากับพ่อเจ้า...ด้วยงั้นรึ” จื่อเถิงไม่ตอบอันใด เอาแต่พยักหน้าใ
“เชิญพวกท่านด้านในเถิด” จื่อเถิงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สักพักก็ต้องบึ้งตึงเมื่อเสียงหนึ่งที่นางแสนรำคราญตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา “เมียจ๋า...คิดถึงผัวไหมไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งวัน ผัวคิดถึงเมียมากเลย” แน่นอนว่าเสียงนั้นคือเสียงของตงหยาง คู่เวรคู่กรรมคู่อริของจื่อเถิง ช่วงนี้อากาศค่อน
“นี่เจ้าถือวิสาสะมาขโมยของของข้าได้อย่างไร” หานหลิงอี้เดินมองเพื่อนรักทำโน้นทำนี่ จนเห็นเพื่อนเข้าห้องเก็บสมบัติ จึงต้องขวางไว้ “เจ้าอย่างขี้งกนัก ข้ายืมก่อน” เขาไม่สนใจคว้าเอาหยกสีสวยมาหนึ่งชิ้นเพื่อไปฝากเว่ยอ๋อง “นั่นเจ้า หยกที่ข้าหามาอย่างยากลำบากเชียวนะ เจ้าจะเอาไปให้ใคร” หาน
สกุลหลัวส่งของขวัญมามากมาย แต่เว่ยอ๋องก็ให้กองไว้หน้าประตู ให้คนยากไร้ที่ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ได้หยิบเอาไปโดยไม่ต้องบอกกล่าว วันถัดมาสกุลหลัวก็ส่งอาหารชั้นดีมาอีก พร้อมกับแม่สื่อที่จะมานัดแนะเจรจาเรื่องงานแต่งอีกครั้ง แต่ก็ได้รับการต้อนรับเฉกเช่นเดิม ไม่ว่าอย่างไรเว่ยอ๋องก็ไม่อาจจะให้อภัย
คืนนี้องค์รัชทายาทหานหลิงอี้ ให้คนเข้าไปเอาซีเหว่ยออกมาจากคุก แล้วก็ให้หาศพหญิงที่ตายใหม่ๆ เข้าไปแทนที่ แต่ขณะที่เข้าไปเอาตัวนางออกมา ก็เจอกับคนของสกุลหลัว “เร็ว...เอาอาหารไปให้นาง แล้วจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย” พ่อบ้านสกุลหลัวเข้ามาจัดการด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้ผิดพลาด “ครับ” ทหา





