All Chapters of หลงเด็กเลี้ยง: Chapter 41 - Chapter 50

“งื้อ...ป้าปิ่น” คนที่เข้มแข็งเมื่อเห็นป้าปิ่นเดินเข้ามาเอาผ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ พลันน้ำตาก็ไหล “แดงหมดขนาดนี้เดี๋ยวเนื้อพองนะ” เธอมองไปอีกฝั่งที่มีคนที่เธอมีใจดูแล ในใจเจ็บจี๊ดเสียจนต้องยู่อกหดตัว “เป็นอะไรคะ...เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคุณเพียง” เธออาการไม่ค่อยดี ป้าปิ่นยังสังเกต แต่

เขาเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กอบกุลฟัง วันนี้เลือกมานั่งดื่มที่บาร์บาร์บาร์เหมือนเดิม เขาดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าแต่ยังไม่รู้จะจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดี “มึงรักน้องไหมล่ะ” กอบกุลขยี้ตรงจุดมาก นี่แหละที่เขายังสับสน แต่ถ้าเขาเกิดหลงมีความสัมพันธ์กับน้องขึ้นคนจะมองยังไงเลี้ยงต้อยเอาไว้กิ

ผ่านมาสองเดือนก็ถึงวันปิดภาคเรียนเทอมแรก และเป็นช่วงปลายฝนต้นหนาว ทะเลกำลังสวยงามมาก ๆ เธอจึงส่งข้อความไปขออนุญาต เพียงพอ: ขอไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนสามวันนะคะ อคิน: เธอจึงปิดโทรศัพท์ แล้วก็นั่งเล่นไปเรื่อย ๆ อ่านหนังสือที่ชอบ เพราะช่วงหลังมานี่ไม่มีเวลา

“ปิดไฟได้ไหมคะ” เมื่อเขาเริ่มเปลื้องผ้าทั้งที่ไฟยังสว่างโล่ก็กลัวคนมาเห็นเหมือนกันนะ ด้านนอกนั้นแม้ว่าจะไม่มีใครเดินผ่านมาก็ตาม แต่จะไว้ใจได้อย่างไร “รั้งม่านก็พอ” คำตอบของเขาทำให้รู้ว่าเขาไม่ยอมปิดไฟแน่ ๆ แต่ว่าฉันอายนี่นาจะทำอย่างไรดีนะ มองซ้ายขวาตอนนี้คงหนีเขาไม่พ้นแล้วสินะ ไม่ใช่ว่าเธอ

ไม่รู้ทำไมอยากกินเขาแต่พอได้กินแล้วมันเขิน จนไม่กล้ามองหน้าเขาเสียอย่างนั้น ทั้งมื้อกลางวันที่เขาบังคับมากินด้วยกัน และเพื่อนที่รู้งานหลบแยกออกไป เขาตักกุ้งซอสมะขามวางในจาน แต่ฉันกลับเขี่ยข้าวไปมาไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี แต่เขาไม่พูดเหมือนกัน อีกคนพูดไม่เก่ง และอีกคนพูดเก่งดันเงียบนี่มันทำใ