All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 611 - Chapter 620

Hawak-hawak ang cellphone ay walang ganang nag-scroll si Kate sa mga videos online nang walang naintindihan kahit isa.May hinihintay ba siya? Sa huli, wala rin namang dumating. Nakatulugan na niya ang paghawak sa cellphone.Nagsimula siyang managinip. Nakita niyang puno ng pulang pampaswerteng couplets ang paligid—gabing-gabi na noon, New Year's Eve din. Galing siya kina lola at may bitbit siyang kalahating inihaw na manok para dalhin kay Vincent. Ito ang unang Bagong Taon ni Vincent na hindi kasama ang lola nito..Kamakailan lang kasi ay pumanaw na ang lola nito. Malamig ang panahon noon, parang yelo ang simoy ng hangin sa labas katulad ng malamig na mga mata ni Vincent kamakailan.Nakatira si Vincent at ang lola nito sa isang lumang bahay na naiwan ng ama nito. Minsan na siyang nakapunta doon kaya alam niya ang daan, pero sa gabing 'yun, madilim ang kabuuan ng bahay. Naisip niya, marahil sa gabing ito ng pagsasama, mas pinili nitong mag-isa sa dilim para pagalingin ang sarili nitong

Madalas sabihin ng mga tao na walang taong makaka-relate sa nararamdaman ng iba hangga't hindi nila ito nararanasan.Pero mayroon.Bakit sabihing wala?Naiintindihan ni Kate ang pakiramdam nito ngayon.Noong panahong iyon, palagi rin niyang sinasabing "Hindi masakit, ayos lang, gagaling din ako", pero ang totoo, tagos-buto ang kirot.Ngunit tiningnan sila nito nang may pakiusap sa mga mata: "Lola, Kate, pakiusap... huwag na muna kayong bumalik, pwede ba? Ayokong makita niyo akong ganito kahina at kaawa-awa. Gusto ko, sa susunod na magpakita ako sa inyo, maayos at gwapo na ulit ako, sige na?"Bumuntong-hininga ang lola at tumango. "Sige.""Kate?" binalingan siya nito.Huminga ng malalim si Kate para pigilan ang luhang gustong kumawala, saka tumango."Sige, okay, basta ipangako niyo kay lola na kapag nakalabas na kayo ng ospital, mag-a-update kayo para makapaghanda ako ng masarap na pagkain," seryosong bilin ng lola.Pilit itong ngumiti at tumango. "Opo, ipapangako ko."Mula noon, hindi

Dito na nagising si Kate mula sa kanyang mabigat na panaginip.Pagkagising na pagkagising niya, sa gitna ng banayad at pamilyar na amoy ng mga bulaklak ng gardenia sa paligid, hindi na niya maalala kung kailan nangyari noong high school ang eksenang nakita niya sa kanyang panaginip. Why on earth did Vincent and Mark get into a fistfight back then? At bakit kailangang magbanta ng ganoon ka-intense si Mark kay Vincent?Hindi niya maintindihan kung talagang nakalimutan niya lang ba ang mga pangyayaring 'yon, o sadyang hinding-hindi naman talaga iyon naganap sa totoong buhay. Pero kung totoo ngang hindi nangyari, bakit napakalinaw pa rin sa kanyang isip at tila parang totoo noong napanaginipan niya?Ang plano niya sana ngayong araw ay pumasok na sa dance studio, pero nang magising siya at tingnan ang oras, alas-tres na pala ng hapon. Did I really sleep that long?Nagmamadali siyang bumaba sa sala, at naabutan niya ang kanyang lola na abala na sa pag-iisip kung ano ang ihahanda para sa hapu

Nakatayo si Anna sa tapat ng saradong cookie shop, tulalang nakatingin sa maduming display window. Mas marumi na ang cookie shop ngayon kaysa noong huli niya itong nakita; dahil sa ulan, ang lumang alikabok ay naging parang putik na nakadikit sa salamin.Tumayo si Anna nang ilang sandali bago kinuha ang tissue para subukang punasan ang salamin. Pero ang alikabok ng ilang taon ay hinding-hindi matatanggal ng simpleng tissue lang."Anna," mahinang tawag ni Kate mula sa likuran nito.Bahagyang natigilan si Anna. Paglingon nito at makita si Kate, pilit itong ngumiti. "Ah, ikaw pala.""Anna, bumalik na kayo?" pigil ang kaba sa dibdib na tanong ni Kate, natatakot na baka may masabi siyang hindi tama."Oo, matagal na kaming nakabalik," sagot ni Anna."Matagal na?" nagtatakang ulit ni Kate. "Gaano katagal na? Hindi ba't magkasama kayo ni Vincent o naging permanente ang kapansanan niya kaya nagkahiwalay kayo?”Yumuko si Anna at ngumiti ng mapait. "Hindi naman, okay pa rin naman siya."Nakahing

Masyadong malinaw ang itsura ni Vincent sa panaginip na ito. Kasinglinaw ng pagkakita niya sa mga tumutubong balbas sa baba nito, at sa mga maliliit na patak ng pawis sa gilid ng kilay nito na kumikinang dahil sa sinag ng papalubog na araw.Dati, tuwing nananaginip siya, parang nanonood lang siya ng pelikula—pinapanood ang nakaraan ng sarili niyang katauhan. Pero ngayon, siya mismo si Kate; nakatayo siya sa harap ni Vincent, at walang ibang tagapanood kundi siya."Hindi mo ba ibibigay sa akin 'yang tubig? Bakit tulala ka dyan?" biglang tanong ni Vincent sa kanya.Napabalikwas si Kate sa pag-iisip; mahigpit pala niyang hinawakan ang bote ng tubig na para bang ayaw niya itong bitawan."Siyempre, dahil ako ang tinitingnan niya!" Isang pilyong boses ang sumulpot sa likod ni Vincent, sabay akbay dito.Si Mark…. Ito ang unang pagkakataon na nakita niya nang malinaw si Mark, kahit noong high school pa sila. Dahil hindi naman ito ganon ka-importante sa kanya noon, hindi niya ito gaanong pinans