All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 1 - Chapter 10

SA BANYO, maririnig ang tuluy-tuloy na lagaslas ng tubig. Si Vincent iyon, naliligo. Ala-tres na ng madaling-araw at kakauwi lang niya. Nakatayo si Kate sa tapat ng pinto ng banyo. May gusto sana siyang pag-usapan nila.. May kaba sa dibdib niya, and she wasn’t sure kung papayag ba ito sa sasabihin niya.Iniisip pa niya kung paano magsisimula, nang bigla siyang makarinig ng kakaibang tunog mula sa loob. She listened more carefully at saka niya lang naunawaan kung ano ang tunog na iyon.Ginagawa niya iyon mag-isa…Nagsasarili ang asawa niyang si Vincent sa loob ng banyo. Ang bawat hingal at pigil na ungol ay parang paulit-ulit na mabibigat na hampas sa kanyang dibdib. Ang sakit ay ganun na lamang. The pain came in waves, slowly spreading, drowning her, pulling her under until she could barely breathe.Samantalang ngayon ang mismong araw ng kanilang anniversary. Five years mula nang siya ay ikasal kay Vincent, at sa loob ng limang taon na iyon, ni minsan ay wala silang naging tunay na rela

NGUNIT ang labis na pinalaking pagtatanghal na iyon ay lalo lamang nagdulot ng walang tigil na tawanan sa loob ng private room. Si Mitch, na nakaupo sa tabi ni Vincent, ay halos mapatawa nang husto at napasandal pa sa balikat nito.At si Vincent ay tahimik lang. Wala siyang sinabi kahit isang salita na sinabi.Ngumingiti pa si Awen habang lumilingon. “Vincent, ganyan—”Hindi pa man niya natatapos ang salitang “ba,” nakita niya si Kate na nakatayo sa may pintuan.Nanigas ang ngiti niya.“Ka—te?”Napatingin ang lahat sa may pintuan. Lahat sila ay natigilan.Tumuwid ng upo si Mitch mula sa pagkakasandal sa balikat ni Vincent at nakangiting nagsabi, “Ay, ikaw na pala ang sinasabi nilang asawa ni Vincent? Hi! Pasok ka na. I’m Mitch, his closest friend.”Tiningnan ni Kate ang lahat ng nasa loob ng private room. Galit na pinukol niya ang mga tao doon.Sa wakas ay tumayo si Vincent at lumapit sa kanya. “Kate, bakit ka nandito?” sabi niya sa kalmadong tono. “Nagbibiro lang sila. Don’t take it

PAGKATAPOS ng gabing iyon, muli ni Kate pinulot ang mga libro. Noong una, hindi siya nag-isip ng malalim. Ang gusto lang niya ay bigyan ng kahit konting kulay ang maputla at tahimik niyang buhay, isang lihim na sandalan, isang bagay na pagkakaabalahan. Dahil kapag may ginagawa siya, hindi niya masyadong maiisip ang mga salitang paulit-ulit na sumasakit sa dibdib niya.Sino ang mag-aakalang ang mga munting bagay na iyon na para lang sa kanya ay siya ring magiging kaligtasan niya balang araw?Bukas, kailangan niyang mag-exam nang maayos. Kailangan niyang umalis dito at lumayo. Mas malayo, mas mabuti.Sa pag-iisip na iyon, sumakit muli ang puso niya. Sobrang sakit pa rin.Hindi na nga niya matukoy kung ang sakit ba ay dahil kay Vincent, o dahil sa limang taong maling pagmamahal na ibinigay niya.Pero hindi na iyon mahalaga.Ang mahalaga, hindi na niya hahayaang malunod muli ang sarili niya sa sakit na ito.Kahit pa matagal bago tuluyang mawala ang sakit, pipiliin niyang iligtas ang

TAHIMIK na pinagmamasdan ni Kate sina Vincent at Mitch. Matapos ang ilang segundong ilangan, mabilis nilang tinanggap ang bagong papel nila at magkausap na sila nang masaya kasama ang mga business partners, nagtatawanan, parang walang iniisip.Bagay talaga sila…Tahimik na kinuhanan ni Kate ng litrato ang eksena. Pero nang tumalikod na siya at maglakad palayo, parang may karayom na muling bumaon sa puso niya. Isang matalim at paulit-ulit na sakit ang kumalat sa dibdib niya, hanggang sa pati dulo ng ilong niya ay parang naninikip sa sama ng loob..“Kate!”Bago pa siya tuluyang makalabas ng mall, may tumawag sa kanya.Paglingon niya, may isang taong nakatayo sa pababang escalator, todo-kaway sa kanya.Hindi siya nagkakamali..Teacher niya iyon.Ang dating guro niya sa dance academy.“Ma’am Agatha!” Napasigaw siya sa tuwa.Mabilis bumaba ang guro at hinawakan ang dalawang kamay niya, halatang masaya rin. “Sabi ko na nga ba ikaw ‘yan! I just had a feeling. Kumusta ka na? Five years

HINDI inakala ni Kate na ibababa ni Vincent ang ulo niya at marahang hinipan ang sugat sa pulso ni Mitch.“Later, lagyan mo ng ointment,” sabi niya sa mahinang tinig. “Para hindi mag-iwan ng scar.”Hindi kailanman nakita ni Kate ang ganitong tingin sa mga mata ni Vincent. Kahit noong naaksidente siya, kahit noong halos wasak ang buong katawan niya, kahit noong tuluyang napinsala ang isa niyang binti at napuno ito ng mga peklat ay hindi kailanman tumingin si Vincent sa kanya ng ganito. Hindi ito ang titig na basta nag-aalala lang. Ito ay natural na lambing, yung sakit na parang umaabot hanggang buto.Oo, minsan na rin siyang tinanong ni Vincent noon, “Masakit ba? If it hurts, you can cry.”Pero alam ni Kate, hindi iyon pagmamahal. Iyon ay guilt.Hindi kailanman hinawakan ni Vincent ang sugat niya nang may pag-iingat. Hindi niya kailanman hinarap ang mga peklat sa katawan niya. Ang pinili niya ay umiwas at tumalikod, ang huwag tumingin at huwag alalahanin.“Okay lang talaga, I’m re