《พันธนาการมัดใจ》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

อรุณรักเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ช้าๆ ทุกคนในบ้านหันมามองเธอเป็นตาเดียว ตอนนี้เธอกลายเป็นจุดสนใจไปเสียแล้ว"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหนิงอันหรือจะเรียกหนิงก็ได้ค่ะ คุณเฉิงให้ฉันพาคุณไปที่ห้องนอนค่ะ" แม่บ้านคนหนึ่งที่อายุไม่ห่างกับเธอมากนัก พูดกับเธอเป็นภาษาไทยอย่างสุภาพ"ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะ เรียกว่าอ้ายก็พอค่ะ" อรุณรักยิ้มหวานให้อย่างจริงใจ"ค่ะ" แม่บ้านยังคงแสดงท่าทีอ่อนน้อมกับเธอ ก่อนจะเดินนำไปยังชั้นบน ระหว่างทางอรุณรักสังเกตเห็นแม่บ้านคนอื่นๆ พูดแล้วหันมองมาที่เธอ แต่เธอแปลไม่ออกว่าพวกเขาพูดว่าอะไรเพราะทุกคนที่นี่สื่อสารกันเป็นภาษาจีนหมด ก็เธอมาอยู่ประเทศจีนนี่นะไม่แปลกที่ทุกคนจะพูดภาษาจีน"อ้ายเรียกว่าพี่หนิงได้ไหมคะ คุณน่าจะเป็นรุ่นพี่ของอ้าย""ตามสะดวกเลยค่ะ" หนิงอันเอ่ยออกมา เธอไม่ได้ติดขัดอะไรถึงจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรก็ตาม"พี่หนิงเป็นคนไทยเหรอคะ""ใช่ค่ะ" หญิงสาวตอบไปตามความจริง เธอเป็นคนไทยที่มาทำงานในประเทศจีนจึงเปลี่ยนจากชื่อไทยเป็นชื่อจีน แต่ก็ยังคงชื่อเดิมเอาไว้ด้วย"ดีจังคะ แล้ว

ช่วงสายของวันอรุณรักค่อยๆ ก้าวขาออกจากห้องอย่างยากลำบาก ช่วงล่างยังเจ็บอยู่แค่ขยับขาก็แทบจะทนไม่ไหวแต่เธอไม่อยากอยู่ในห้องจึงตัดสินใจเดินลงมาด้านล่างเผื่อว่ามีงานอะไรให้เธอทำได้บ้าง"หนีห่าว" คำทักทายภาษาจีนขั้นพื้นฐานที่เธอเคยร่ำเรียนมาในช่วงมัธยมถูกนำมาใช้ทักทายแม่บ้านวัยใกล้เคียงกับเธอที่กำลังก้มหน้าทำงานอยู่"..." สิ้นเสียงคำทักทายของอรุณรัก แม่บ้านที่ยืนอยู่แถวนั้นหันมามองเธอก่อนจะเมินหนีแล้วกลับไปทำงานของตัวเอง ไม่มีใครพูดหรือคุยกับเธอแม้แต่คำเดียว ร่างบางได้แต่หน้าเสียแต่ก็ยังคงยิ้มอ่อนๆ ให้พวกเธอไปแม้จะไม่ได้รอยยิ้มตอบกลับมาก็ตาม"อย่าไปสนใจเลยเดี๋ยวก็โดนเฉดหัวออกจากบ้านคอยดูเถอะ" แม่บ้านพากันนินทาเธอเป็นภาษาจีนแต่อรุณรักฟังไม่รู้เรื่องจึงได้แต่ยิ้มบางๆ ให้เพราะคิดว่าพวกแม่บ้านอยากคุยกับเธอ"ทำเป็นหน้าระรื่นไปเถอะ เดี๋ยวก็โดนคุณลิลลี่จัดการไปอีกคนจะสมน้ำหน้าให้" เหล่าแม่บ้านพอรู้ว่าอรุณรักฟังไม่ออกก็ได้ใจพากันนินทาเธออย่างสนุกปากทั้งๆ ที่เจ้าตัวยังยืนอยู่ตรงนั้น"ฟังไม่ออกเลยสักคำ" ร่างบางได้แต่หัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง ภา

"หึ! ต่อให้บอกพวกฉันก็ไม่สนใจหรอก คุณเฉิงจะถือสาอะไรกับแค่นางบำเรอเดี๋ยวเดียวก็เขี่ยทิ้งแบบคนก่อนๆ" แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยขึ้นมาตามสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ผู้หญิงที่เฉิงฟาหยางพามาก็ไม่ต่างอะไรกับนางบำเรอ พวกเธอไม่จำเป็นต้องทำดีด้วยไม่เหมือนกับหญิงสาวคนหนึ่งที่พวกเธอรักและเคารพเหมือนเป็นนายของตัวเอง หนิงอันได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินกลับห้องเพราะตอนนี้ถึงเวลาพักผ่อนของเธอแล้วอรุณรักกลับขึ้นห้องของตัวเองก็รีบอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ชีวิตเธอตอนนี้แทบไม่มีอะไรเลยได้แต่ทำอะไรซ้ำไปซ้ำไปมาตืดดดด~ ตืดดดด~ โทรศัพท์เครื่องหรูสั่นขึ้นทำให้เจ้าของเครื่องรีบหันไปดูทันที"คุณพล" เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของใครโทรมาร่างบางก็ได้แต่ยิ้มแก้มปริเพราะตลอดห้าวันที่ผ่านมา ตอนที่เธอโทรไปหาเขาก็มักจะได้คำตอบว่าทำงานอยู่ บางวันเขาก็ไม่รับสายเธอ"สวัสดีค่ะคุณพล" เสียงหวานเอ่ยอย่างร่าเริงเมื่อคนที่รัก (ข้างเดียว) โทรมาหา'ฉันโทรมากวนเวลานอนเธอหรือเปล่า' ปลายสายถามอย่างรู้สึกเกรงใจ"ไม่ค่ะ อ้ายยังไม่นอนค่ะ คุณพลมีอะไรหรือเปล่าคะ"'อ้ายเจอคุณเฉิงบ้างหรือเปล่า?' อรร

อรุณรักออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนตัวใหม่หลังจากทำความสะอาดร่างกายอีกรอบก็เจอเข้ากับแม่บ้านที่ใบหน้าไม่สบอารมณ์กำลังเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เธอ เธอได้แต่ยืนรอเงียบๆ มองหาคนที่อยู่ก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้เขาคงกลับห้องไปแล้ว"ขอบคุณนะคะ" เสียงหวานเอ่ยขอบคุณเป็นภาษาจีนที่เคยเรียนมาให้แม่บ้านที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เธอ"นางบำเรอ" ภาษาจีนที่เธอฟังไม่ออกถูกเอ่ยออกมาจากปากของแม่บ้านตรงหน้าก่อนที่จะเดินจากไป อรุณรักยิ้มบางๆ ให้แม้จะไม่รู้ความหมาย แต่เธอรู้สึกว่ามันไม่ใช่คำที่ดีแน่ๆ และเธอก็ไม่อยากรู้เพราะถ้ารู้ไปอาจจะทำให้เธอรู้สึกแย่เปล่าๆเช้าวันใหม่เหล่าแม่บ้านที่เข้ามาเปลี่ยนกะทำงานได้เวลาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวผู้หญิงคนใหม่ของผู้เป็นเจ้านาย แม่บ้านที่ถูกเรียกไปทำหน้าที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเริ่มนินทาอรุณรักตั้งแต่เช้าตรู่"เมื่อคืนคุณเฉิงเรียกฉันไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้หล่อนด้วยแหละ สงสัยจะอ่อยจนได้" คำพูดที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงด้วยกันถูกเอ่ยออกมาจากปากของแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่ง"ทำเป็นเหนียมอายแต่ใช่ย่อยที่ไหน ดูจากท่าแล้วคงคันไม่เบา" คำพูดที

อรุณรักนั่งนิ่งๆ ไม่ถาม ไม่เอ่ยอะไรสักคำเพราะเธอกำลังจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ด้านนอก ผู้คนมากมายเดินไปมาอย่างเบียดเสียด ส่วนถนนฝั่งตรงข้ามก็มีผู้หญิงผู้ชายแต่งตัวสวยๆ เหมือนหลุดมาจากการ์ตูนหรืออาจจะเป็นไอดอลเดินกันเต็มทางเดิน"สนใจอะไรนัก?""เปล่าค่ะ แค่มองคนที่เขาใส่ชุดสวยๆ" คนตัวเล็กตอบอย่างไม่ได้คิดอะไร ก่อนเสตาจะมองคนด้านนอกผ่านกระจกรถแล้วก้มลงมองชุดตัวเองอย่างอัตโนมัติ ถ้าเธอมีชุดสวยๆ แบบนั้นใส่บ้างก็คงดี"ไม่เคยเห็นหรือไงจ้องอยู่ได้" คนตัวโตเริ่มหัวเสีย ตั้งแต่นั่งรถมาเธอไม่ได้สนใจเขาเลยมัวแต่มองสิ่งอื่นที่อยู่นอกรถอยู่ได้"ก็ต้องไม่เคยสิคะ ฉันไม่เคยมาที่นี่สักหน่อย" อรุณรักตอบไปตามความจริง"ทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุงไปได้" คำพูดที่ไม่ได้คิดอะไรของเขาทำเอาเธอถึงกับสะอึก ก่อนจะเลิกสนใจสิ่งอื่นแล้วกลับมานั่งนิ่งๆ เธออาจจะแค่ตื่นเต้นไปหน่อยที่ได้มาเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น เขาไม่เห็นต้องว่าเธอแบบนี้เลย แต่เธอก็ทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุงจริงๆ นั่นแหละ"เป็นอะไรอีกล่ะ?""เปล่าค่ะ ว่าแต่เมื่อไหร่จะถึงคะ" ร่างบางส่งยิ้มให้เขาบางๆ เพื่