ตอนที่11 Nc

กางเกงขายาวถูกมือหนากระชากออกจนพ้นสายตา ชั้นในตัวน้อยก็ตามไปติดๆ ร่างกายเนียนขาวไร้ที่ติประจักษ์ต่อสายตาของคนตัวโตที่กำลังหื่นกระหาย

"อย่ามองนะคะ" แขนเล็กยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองอย่างอายๆ เธอไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าใครมาก่อน เธอไม่อยากให้เขาเห็นหน้าเธอตอนนี้เลย มันน่าอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี

"หึ! เด็กน้อย" ร่างหนาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แผงอกกว้างกับกล้ามหน้าท้องที่ดูแข็งแรงแนบลงบนผิวกายของเธอ ร่างบางสะดุ้งจนเผลอเปิดหน้ามาดู

"ฉันหนัก ลุกออกไปนะคะ" ร่างบางใช้มือยันแผงอกของเขา แต่ไร้การตอบสนองแรงเท่ามดอย่างเธอจะไปทำอะไรเขาได้

"กางขาออก" มือหนาจับขาของเธอยกขึ้นลอย ก่อนจะกางออกกว้างจนเห็นอะไรต่อมิอะไรจนทั่ว

"อย่านะคะ!..อ๊าย!" พูดไม่ทันขาดคำนิ้วชี้ใหญ่ก็จัดการกรีดลงกลางรอยแยกช้าๆ เนินอูมได้รูปสวยทำเอาเขาเก็บอาการแทบไม่อยู่

"แล้วเธอจะชอบ เชื่อฉันสิ" ว่าจบก็ก้มหน้าลงไปจัดการชิมสิ่งที่เย้ายวนอยู่ตรงหน้า

"อ๊ะ..ทำอะ..อ๊าย!" เสียงหวานร้องลั่น ร่างกายสะดุ้งเกร็งเมื่อถูกลิ้นหนาของเขาสัมผัสเบาๆ ที่ส่วนนั้นของเธอ

"คุณเฉิง..อ๊ะ..อย่าค่ะ..อ๊ะ"

"อยู่นิ่งๆ" คนตัวโตจับขาเธอล็อกเอาไว้ก่อนจะจัดการใช้ลิ้นปาดเลียสิ่งที่อยู่ตรงหน้า น้ำหวานจากร่องสวาทไหลเยิ้มออกมาเป็นสายเมื่อถูกกระตุ้น

"อื้ม..." ร่างบางนอนปิดปากกลั้นเสียงของตัวเองเอาไว้ เท้าเล็กจิกเกร็งเมื่อลิ้นหนาสัมผัสโดนจุดเสียวแต่ก็พยายามกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกดี

"แฮ่กๆๆ" คนตัวเล็กกลั้นครางจนหอบ คนตัวโตยอมละจากตรงนั้นมาอย่างน่าเสียดาย ตอนนี้แก่นกายของเขามันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

"แฉะขนาดนี้น่าจะพร้อมแล้วแหละมั้ง" คนตัวโตชักรูดแก่นกายของตัวเองหลายครั้ง สายตาสวยเหลือบไปเห็นเจ้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ได้แต่ตาโต เจ้าสิ่งนี้มันจะเข้าไปในตัวเธอได้จริงๆ งั้นหรือ เธอจะไม่ตายใช่ไหม

"เดี๋ยวค่ะ"

"อะไรอีก..ซี้ด!"

"ฉันว่ามันเข้าไปไม่ได้หรอกค่ะ เราหยุดทำเถอะนะคะ" ร่างบางพูดออกมาเบาๆ อย่างอายๆ

"พูดบ้าอะไร ฉันไม่หยุดหรอก มันเข้าได้อยู่ที่โรงเรียนเธอไม่เคยสอนเพศศึกษาหรือไง" ร่างสูงบ่นอย่างหัวเสีย นี่เขาต้องสอนเธอทุกอย่างเลยหรือไง

"สอนค่ะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นนะคะ"

"ไม่สนแล้ว นอนนิ่งๆ ไป" ร่างบางนอนนิ่งไม่เถียงเขาอีก มือเล็กปิดปากตัวเองแน่นอีกครั้ง มือหนาจับขาเรียวกางออกกว้างก่อนจะจัดการสอดแก่นกายใหญ่เข้าไปช้าๆ อย่างยากลำบาก

"โอ๊ย!..อื้อ" เสียงหวานเริ่มร้องเมื่อความใหญ่โตเริ่มคืบคลานเข้ามา มันทั้งเจ็บทั้งแน่นจนแทบทนไม่ไหว

"ฟัค!..ยากจังวะ" ร่างหนาสบถก่อนจะดันเข้าไปช้าๆ อีกครั้ง น้ำหล่อลื่นที่อยู่ภายในแทบไม่ได้ช่วยให้มันง่ายขึ้นเลยสักนิด ร่องแคบตอดรัดจนแก่นกายใหญ่ขยับไม่ได้

"อย่าเกร็ง..ซี้ด"

"มันเจ็บนี่คะ อ๊ะ" คนตัวเล็กเริ่มน้ำตาซึมเธอเจ็บจนทนไม่ไหวแล้วแต่เขาก็ยังดันเข้ามาอยู่ได้

"ช่วยไม่ได้ งั้นทนหน่อยแล้วกัน" ว่าจบก็ตัดสินใจดันเข้าไปจนสุดทางทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งตัวโยน

"โอ๊ย!..ฮึก..เจ็บ" แก่นกายใหญ่แช่ค้างอยู่ในร่องแคบเพราะไม่สามารถขยับได้ คนตัวโตเริ่มทนไม่ไหวอยากจะขยับเต็มทีแต่เธอยังไม่ยอมผ่อนคลายจนมันรัดแน่นไปหมด

"ผ่อนคลายหน่อยสิอ้าย..อ๊าง"

"ก็มันเจ็บนี่คะ..ฮึก" ร่างบางปิดตาร้องไห้สะอื้น

"อย่าเกร็งนะเด็กดี" มือหนาจับมือของเธอที่ปิดใบหน้าสวยอยู่ออก ตาคมจ้องลึกเข้าไปที่ดวงตาสวยเพื่ออ้อนวอนเธอ ร่างบางเห็นสีหน้าของเขาจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

"อื้ม.." ปากหนาฉกฉวยจูบปิดปากน้อยๆ ของเธออีกครั้ง ก่อนที่ส่วนล่างจะค่อยๆ เริ่มขยับช้าๆ โดยที่อีกคนไม่รู้ตัว

"อ๊ะ..อย่าขยับ..อ๊า..หยุดก่อน"

"แน่ใจเหรอว่าให้หยุด..ซี้ด" เสียงทุ้มแกล้งถามเพราะฟังจากเสียงกับดูจากสีหน้าของเธอตอนนี้คงไม่ใช่แบบที่พูดสักเท่าไหร่ สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าออกเร็วขึ้นเมื่อคนตัวเล็กเริ่มปรับตัวได้

"เบาค่ะ..อ๊าย!"

"ไม่ไหวแล้ว..โอ๊ว!" คนตัวโตทนต่อไม่ไหวอีกต่อไป เขาจัดการจับขาเล็กยกขึ้นพาดบ่าแล้วอัดกระแทกไปเต็มแรง เอวหนาขยับเข้าออกจนไม่ได้หยุดพัก

"อ๊ะ..อ๊า..อึก" ร่างบางถูกกระแทกจนร่างสั่นไหว มือเล็กจิกกำผ้าปูที่นอนจนยับย่นเพื่อระบายความเสียว

"อ๊า..โคตรแน่น"

สวบ! ปึก! สวบ! เสียงกระแทกกระทั้นของคนตัวโตไม่ยอมหยุดพักดังลั่นห้องแข่งกับเสียงครวญครางของทั้งคู่

"อู๊ย..ไม่ไหวแล้ว"

"ทนก่อน..ซี้ด" คนตัวโตอัดกระแทกเร็วและแรงขึ้น เมื่อคนตัวเล็กดูท่าจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

"อ๊า..ไม่เอาแล้ว..อ๊ะ"

"ใกล้แล้ว..ซี้ด" เสียงทุ้มครางลั่น กายหนาโหมอัดกระแทกอย่างไม่หยุดพัก ใบหน้าหล่อเหลาหลับตาแน่นเมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป

"อ๊าย..." คนตัวเล็กกลั้นไม่ไหวร้องลั่นออกมาก่อนจะกระตุกตัวโยน

"ฟัค!..อ๊าง" ร่างหนาเองก็ไม่รอช้ารีบตามไปติดๆ แก่นกายใหญ่ถูกดันจนสุดก่อนจะกระตุกหงึกๆ ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเต็มร่องสวาทของเธอ อรุณรักหมดแรงจนหลับสนิทไปแล้ว ชายหนุ่มได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดูก่อนจะค่อยๆ ถอนแก่นกายออกช้าๆ

ผ้าห่มผืนหนาถูกหยิบขึ้นมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของคนที่หลับสนิท ก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้องของเธอไป

"ไปตามหนิงอันมาที" เจ้าของบ้านเอ่ยเป็นภาษาจีนกับแม่บ้านคนหนึ่งที่อยู่ในบ้าน ไม่ช้าคนที่ถูกเรียกก็รีบเดินมาหา

"เรียกหาฉันมีอะไรหรือเปล่าคะคุณเฉิง" หนิงอันก้มหัวน้อยๆ ให้คนที่เป็นเจ้านายของเธอ

"จัดการดูแลเธอด้วย ถ้าตื่นแล้วก็ให้กินข้าวกินปลาซะ"

"ค่ะ คุณเฉิง" หญิงสาวก้มหัวรับรู้ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของคนที่เธอต้องดูแล สภาพเตียงเหมือนเพิ่งผ่านสงครามมาหมาดๆ คนตัวเล็กนอนสลบไสลอย่างหมดสภาพจนหนิงอันได้แต่ส่ายหัว ก่อนจะจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อย่างเบามือโดยไม่ให้อีกคนตื่น

เช้าวันใหม่แสนสดใส แต่คนที่ไม่สดใสดูเหมือนจะเป็นอรุณรัก เมื่อวานหลังจากรับศึกหนักเธอก็หลับจนข้ามวันไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอแม้แต่น้อยตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้

"ตื่นแล้วเหรอคะ จะรับมื้อเช้าที่นี่หรือห้องอาหารดีคะ" หญิงสาวที่เป็นผู้ดูแลเธอเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองในเช้าวันใหม่

"อ้ายทานที่ไหนก็ได้ค่ะ" อรุณรักตอบอย่างสุภาพ เธอไม่ชินเลยที่มีคนคอยดูแลคอยถามแบบนี้เพราะปกติเธอต้องเป็นฝ่ายถามเสียมากกว่า

"คุณเฉิงบอกว่าถ้าคุณตื่นแล้วให้นำสิ่งนี้ให้คุณค่ะ" หนิงอันยื่นโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดให้เธอ

"แล้วโทรศัพท์ของอ้ายล่ะคะ" เธอไม่ได้ตื่นเต้นกับโทรศัพท์เครื่องใหม่ แต่อยากรู้ว่าเครื่องเก่าของเธอไปไหน

"ฉันเก็บไว้ให้บนชั้นวางของค่ะ" พูดจบก็ผายมือไปทางชั้นวางที่มีโทรศัพท์รุ่นมัดหนังยางของเธอวางอยู่

"อ้ายใช้เครื่องเก่าได้ค่ะ เอาไปคืนคุณเฉิงเถอะค่ะ"

"เชื่อเถอะค่ะว่าไม่ได้ รับไว้เถอะนะคะอย่าขัดน้ำใจคุณเฉิงเลยค่ะ"หนิงอันส่งโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้เธอ อรุณรักที่ไม่เคยใช้มาก่อนก็ค่อยๆ จับอย่างทะนุถนอมเพราะกลัวจะพัง

"ฉันย้ายเบอร์จากในเครื่องเก่าของคุณมาไว้ในเครื่องใหม่ให้แล้วนะคะ รวมถึงเบอร์ของคุณเฉิงด้วยค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ" อรุณรักยิ้มหวานส่งให้หนิงอันจากใจจริง ถ้าไม่ได้ผู้หญิงคนนี้เธอคงต้องอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยวแน่ๆ

"เสื้อผ้าของคุณฉันจัดใส่ตู้ให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ แต่อย่าเรียกอ้ายว่าคุณเลยค่ะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ คุณเป็นแขกของคุณเฉิง" หนิงอันตอบไปตามความจริง อรุณรักจึงไม่คัดค้านอะไรอีกได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

"เมื่อคืนพี่หนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อ้ายเหรอคะ"

"ค่ะ" หญิงสาวตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะทำท่าเดินออกจากห้อง

"ขอบคุณนะคะ" อรุณรักกล่าวขอบคุณก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนที่ทั้งห้องจะเหลือแค่เธอคนเดียวอีกครั้ง แต่เพียงไม่นานหนิงอันก็กลับมาพร้อมถาดอาหารเช้า

"อาหารเช้าค่ะ อยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ"

"ทะ..เท่านี้ก็พอแล้วค่ะ" อรุณรักได้แต่ตกใจ อาหารเช้าที่ถูกวางลงบนโต๊ะมีให้เลือกมากมายแบบที่เธอไม่เคยมีโอกาสได้เลือกมาก่อน

"ถ้าต้องการอะไรเพิ่มบอกได้เลยนะคะ"

"ขอบคุณนะคะพี่หนิง" อรุณรักขยับตัวอย่างยากลำบาก รู้สึกปวดร้าวไปหมดทั้งตัว ทิ้งหิว ทั้งปวดหัว ประเดประดังเข้ามาจนทำให้เธอสับสนว่ามันคือความรู้สึกอะไรแน่

"คุณเฉิงให้ฉันบอกคุณว่าถ้าคุณอยากไปไหนจะต้องขออนุญาตก่อนนะคะ" อรุณรักเงยหน้าขึ้นมาจากอาหารเพื่อรับฟังสิ่งที่เธอต้องรู้

"อ้ายไม่ไปไหนหรอกค่ะ ขอบคุณนะคะ" เธอไม่มีที่ให้ไป ไม่มีเงิน ไม่รู้ภาษา จะพูดจะคุยกับใครก็ไม่รู้เรื่องคงอยู่แค่ในบ้านหลังนี้จนกว่าจะครบหกเดือนดีกว่า ร่างบางนั่งกินอาหารด้วยความหิว เธอไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะทำกับเธอเหมือนเมื่อคืนหรือเปล่า เขาจะเห็นใจเธอบ้างหรือเปล่า

"ถ้าอิ่มแล้วฉันยกไปเก็บก่อนนะคะ" อรุณรักทำท่าจะช่วยยก แต่ถูกหนิงอันยกมือห้ามเสียก่อน เธอไม่ชินเลยกับการต้องมานั่งเฉยๆ รอให้คนอื่นทำนู่นทำนี่ให้ ถึงมันจะดีก็เถอะแต่เด็กบ้านนอกอย่างเธอไม่ควรได้รับอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ