ตอนที่10 Nc

อรุณรักเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ช้าๆ ทุกคนในบ้านหันมามองเธอเป็นตาเดียว ตอนนี้เธอกลายเป็นจุดสนใจไปเสียแล้ว

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหนิงอันหรือจะเรียกหนิงก็ได้ค่ะ คุณเฉิงให้ฉันพาคุณไปที่ห้องนอนค่ะ" แม่บ้านคนหนึ่งที่อายุไม่ห่างกับเธอมากนัก พูดกับเธอเป็นภาษาไทยอย่างสุภาพ

"ไม่ต้องเรียกคุณหรอกค่ะ เรียกว่าอ้ายก็พอค่ะ" อรุณรักยิ้มหวานให้อย่างจริงใจ

"ค่ะ" แม่บ้านยังคงแสดงท่าทีอ่อนน้อมกับเธอ ก่อนจะเดินนำไปยังชั้นบน ระหว่างทางอรุณรักสังเกตเห็นแม่บ้านคนอื่นๆ พูดแล้วหันมองมาที่เธอ แต่เธอแปลไม่ออกว่าพวกเขาพูดว่าอะไรเพราะทุกคนที่นี่สื่อสารกันเป็นภาษาจีนหมด ก็เธอมาอยู่ประเทศจีนนี่นะไม่แปลกที่ทุกคนจะพูดภาษาจีน

"อ้ายเรียกว่าพี่หนิงได้ไหมคะ คุณน่าจะเป็นรุ่นพี่ของอ้าย"

"ตามสะดวกเลยค่ะ" หนิงอันเอ่ยออกมา เธอไม่ได้ติดขัดอะไรถึงจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรก็ตาม

"พี่หนิงเป็นคนไทยเหรอคะ"

"ใช่ค่ะ" หญิงสาวตอบไปตามความจริง เธอเป็นคนไทยที่มาทำงานในประเทศจีนจึงเปลี่ยนจากชื่อไทยเป็นชื่อจีน แต่ก็ยังคงชื่อเดิมเอาไว้ด้วย

"ดีจังคะ แล้วพี่หนิงนอนห้องข้างๆ อ้ายหรือเปล่าคะ" อรุณรักถามด้วยความอยากรู้อย่างน้อยๆ เธอจะได้มีเพื่อนคุยตอนที่อยู่ที่นี่

"ไม่ค่ะ" หญิงสาวถามคำตอบคำเหมือนโดยป้อนข้อมูลมาให้ตอบได้แค่ไม่กี่คำ

"งั้นเหรอคะ" อรุณรักไม่กล้าถามต่อ เธอได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบๆ เพราะกลัวว่าอีกคนจะรำคาญที่เธอถามมาก

"ห้องของคุณค่ะ" ประตูห้องบานใหญ่ชั้นบนถูกเปิดออกทำเอาร่างบางถึงกับหน้าเหวอ

"คะ?"

"สัมภาระส่วนตัวจะมีคนยกขึ้นมาให้นะคะ ตอนนี้พักผ่อนได้ตามสบายค่ะ"

"เดี๋ยวค่ะพี่หนิง" อรุณรักรีบเรียกอีกคนเอาไว้ ก่อนที่เธอจะเดินไป

"อยากได้อะไรหรือเปล่าคะ?"

"เปล่าค่ะ อ้ายแค่สงสัยว่านี่ห้องอ้ายจริงๆ เหรอคะมันดีไปหรือเปล่า อ้ายว่าไม่น่าจะใช่นะคะ"

"ถูกแล้วค่ะ คุณเฉิงให้ฉันพาคุณมาห้องนี้ค่ะ เอาไว้คุณเฉิงกลับมาแล้วถามเขาดูนะคะ ฉันขอตัวก่อน" แม่บ้านสาวเดินจากไปทันทีโดยทิ้งให้อรุณรักได้แต่ยืนคว้างด้วยความมึนงง ร่างบางเดินเข้ามาในห้องก็เจอกับเตียงนอนหลังใหญ่ที่เธอไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสมาก่อน

"ฟู่ว! ปวดหลังไปหมดเลย" เมื่อหลังสัมผัสกับที่เตียงนุ่มๆ บวกกับแอร์เย็นฉ่ำทำให้ความเพลียที่ถูกสะสมมาตลอดทั้งวันถูกชำระล้าง ร่างบางค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเผลอหลับไปในที่สุด

"เรื่องนี้ต้องถึงหูคุณลิลลี่" เหล่าแม่บ้านพากันพูดเรื่องของคนที่มาใหม่อย่างสนุกปาก

"อย่าสอดให้มันมากนักเลยซูเจิน" หนิงอันเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"นี่! หนิงอัน แกเลือกข้างดีๆ นะคุณลิลลี่คือคนที่จะได้เป็นนายหญิงของที่นี่ ต่อให้แกประจบนางบำเรอนั่นยังไงก็ได้เป็นแค่นางบำเรอเท่านั้นแหละ"

"ฉันไม่อยู่ข้างใครทั้งนั้น ไม่สนด้วยว่าใครจะได้เป็นนายหญิงของบ้านนี้" หนิงอันตอบกลับก่อนจะเดินหนี แม่บ้านของที่นี่ทุกคนจงรักภักดีกับจางลี่อินและหวังอยากให้เธอมาเป็นนายหญิงของบ้าน

ตกเย็นร่างสูงเดินถือสูทราคาแพงเข้ามาในบ้านโดยมีคนสนิทถือกระเป๋าเอกสารตามเข้ามา แม่บ้านรีบวิ่งเข้ามารับสูทก่อนจะนำไปเก็บเข้าที่อย่างรู้งาน

"หนิงอัน"

"คะ? คุณเฉิง" หนิงอันรีบขานรับอย่างทันควัน

"ที่ให้จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

"ค่ะคุณเฉิง ดิฉันทำตามที่สั่งทุกอย่างค่ะ"

"ดี ขอบใจ" ร่างหนาพูดจบก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อไปหาของเล่นที่เขาใช้อุบายแลกมา

"เหนื่อยหน่อยนะหนิงอันที่ต้องคอยดูแลนางบำเรอ" แม่บ้านคนอื่นๆ พูดใส่หนิงอันก่อนจะเดินจากไป หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจเธอมีหน้าที่ทำตามคำสั่งเจ้านายและไม่สนใจว่าใครเป็นใคร แต่การที่เธอได้มาดูแลอรุณรักก็เพราะว่าเธอเป็นคนไทยเหมือนกันต่างหาก

"ประจบให้มากๆ นะหนิงอัน นางบำเรอนั่นอาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นเมียน้อยก็ได้"

"หุบปากให้หมด ถ้าใครพูดอะไรอีกคำเดียวฉันจะเอามีดมากรีดปากให้มันพูดไม่ได้อีกเลย" หญิงสาวโมโหเลยแกล้งขู่ออกไปจนทุกคนพากันวิ่งหนีเพราะรู้ว่าคนอย่างหนิงอันเวลาเอาจริงน่ากลัวมากแค่ไหน

ประตูห้องบานใหญ่ถูกเปิดออกช้าๆ โดยฝีมือคนตัวโต ร่างบางที่หลับสนิทไม่รับรู้ถึงภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในไม่ช้า

"ยินดีต้อนรับนะของเล่นของฉัน" เสียงทุ้มพูดเบาๆ พร้อมกับส่งมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปกคลุมใบหน้าสวย

"ตื่นได้แล้วเด็กน้อย" ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเธอ คนตัวเล็กบิดขี้เกียจเล็กน้อยอย่างรู้ตัว แต่ไม่รู้ว่าใครกันที่ปลุกเธอ

"อื้ม"

"หลับสบายไหม"

"คุณเฉิง?!" อรุณรักตาโตความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ร่างบางรวบผ้าห่มมาบังตัวไว้หลายชั้นเพราะกลัวเขาจะทำอะไรไม่ดีกับเธออีก

"ก็ฉันไง คิดว่าใคร"

"ห้องนอนของฉันอยู่ไหนคะ" ร่างบางเปิดประเด็นถามทันทีเพราะเธอคิดว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องของเธอแน่ๆ

"ก็ที่นี่ไง"

"อย่ามาอำกันนะคะ มีใครเขาให้คนใช้นอนห้องหรูๆ แบบนี้กันคะ"

"คนใช้?" ชายหนุ่มเริ่มแคลงใจเขาไม่รู้ว่าอรรถพลบอกอะไรกับเธอ อรุณรักถึงได้เข้าใจแบบนี้

"ละ..แล้วไม่ใช่เหรอคะ" ร่างบางเริ่มกลัว เธอเองก็ตั้งข้อสงสัยมาหลายวันแล้วว่าทำไมเขาถึงหาแม่บ้านใหม่และทำไมเธอต้องเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงนี่ อีกอย่างจากที่ดูๆ แล้วแม่บ้านของเขาก็มากพอสมควรแล้ว

"ไม่ใช่อยู่แล้วสิ"

"แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่คะ" เป็นคำถามที่ถามทั้งเขาและถามตัวเอง เธอมาทำอะไรที่นี่กันแน่

"ไอ้หน้าอ่อนนั่นคงไม่ได้บอกเธอสินะ น่าสงสารเสียจริง"

"อย่าเรียกคุณพลแบบนั้นนะคะ แต่เดี๋ยวก่อน! บอกอะไรคะ" อรุณรักเป็นเดือดเป็นร้อนเมื่อคนที่ีรักถูกเรียกแบบนั้น แต่ก็ต้องวนกลับมาที่เรื่องเดิมก่อน

"น่าสงสาร ฉันต้องเป็นคนบอกเธอเองสินะ" ร่างบางตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังจะพูด

"มาเป็นผู้หญิงแก้ขัดของฉันไง"

"คะ?" ร่างบางแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ถ้าเธอทำตัวดีๆ เชื่อฟังฉันล่ะก็ ฉันจะเซ็นอนุมัติให้คนรักของเธอมาสาขาที่อเมริกาเร็วขึ้น เธอไม่อยากให้เขามีความสุขหรือไง"

"แต่ว่า..." อรุณรักนั่งเงียบและคิดตามที่เขาพูด ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าอรรถพลหลอกเธอมาเพื่อแลกกับประโยชน์ของตัวเอง แต่ในใจเธอก็ยังอยากเห็นเขามีความสุขเพราะเธอ

"ถ้าเธอไม่ยอมฉันจะส่งเธอกลับแล้วเรื่องงานของคนที่เธอรักเป็นอันโมฆะ ฉันก็ไม่ค่อยชอบหน้าไอ้นั่นอยู่แล้วด้วยแค่เซ็นให้ไม่ผ่านก็จบจริงไหมล่ะ" เฉิงฟาหยางแกล้งขู่เธอจนร่างบางเริ่มคิดหนัก ถ้าเธอกลับไปตอนนี้คนที่รักต้องผิดหวังในตัวเธอมากแน่ๆ แต่ทำไมเขาถึงไม่บอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรกล่ะ

"ว่าไงเด็กน้อย จะเอายังไงจะกลับบ้านหรืออยู่ต่อ"

"คุณจะให้คุณพลไปทำงานที่อเมริกาจริงๆ ใช่ไหมคะ" ร่างบางถามย้ำอีกครั้ง

"หน้าฉันเหมือนคนชอบโกหกนักหรือไง ฉันพูดคำไหนคำนั้น" ชายหนุ่มทำหน้าจริงจังเพื่อให้เธอมั่นใจ เขาเซ็นให้อรรถพลไปทำงานได้เขาก็เซ็นไล่ออกได้เช่นกัน

"ก็ได้ค่ะ แค่หกเดือนใช่ไหมคะ" อรุณรักจำยอมเธอไม่มีชื่อเสียงให้เสียอยู่แล้ว แค่ทนอยู่จนครบหกเดือนเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

"แค่หกเดือน งั้นเธอเริ่มงานคืนนี้เลยแล้วกัน" ว่าจบคนที่อดกลั้นมาหลายวันก็จู่โจมเข้าหาเธออย่างไม่ทันตั้งตัว ผ้าห่มผืนหนาถูกฉุดกระชากลงไปกองที่พื้น คนตัวเล็กถูกจับกดจนแนบสนิทไปกับเตียงจนขยับไม่ได้

"เดี๋ยวสิคะ! ฉันยังไม่พร้อมนะคะ"

"แต่ฉันพร้อมแล้ว เธอแค่นอนเฉยๆ ก็พอ" มือหนาประคองใบหน้าสวยเอาไว้ก่อนจะก้มลงจูบปิดปากอย่างทนไม่ไหว ลิ้นหนาสอดเข้ามาในโพรงปากเล็กก่อนจะจัดการเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นน้อยๆ ของเธอ

"อื้อ...คุณเฉิง" ตอนนี้คนตัวโตหน้ามืดตามัวไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขาจัดการถอดเสื้อตัวโคร่งของเธอออก ก่อนจะจัดการสิ่งที่ปกปิดเต้างามสวยตรงหน้าออกไป

"อื้อ..อย่าเลีย..อ๊ะ" ปากหนาครอบงับจุกสีสวยก่อนจะเลียจนเต้างามเปียกโชก

"หอมมาก..อื้ม"

"อ๊ะ..อย่าค่ะ..อ๊า"

เสียงหวานเริ่มครางออกมาเมื่อมือของเขาบีบเคล้นหน้าอกของเธอจนเป็นรอย ส่วนปากของเขาก็ยังคงดูดเลียวนที่เนินอกของเธอไม่ยอมปล่อย ร่างบางไร้ประสบการณ์เริ่มคล้อยตามแรงกระตุ้นของเขา

ใบหน้าสวยเริ่มเคลิ้มไปตามแรงอารมณ์ของตัวเอง การกระทำที่ดูเหมือนจะขัดขืนก่อนหน้านี้ถูกเปลี่ยนเป็นนอนนิ่งแถมยังตอบสนองต่อสัมผัสของเขาเป็นอย่างดี จากนี้ไปเธอคงไม่ต่างอะไรกับนางบำเรอของเขา