All Chapters of My Husband's Rival is my Secret Lover: Chapter 111 - Chapter 120

Naalala ni River na medyo may pagka-neat freak si Nixie. Hindi nito kayang sikmuraan ang anumang kalat sa bahay at agad iyong lilinisin kahit bahagya lang ang dumi. Gayunpaman, ilang araw nang hindi umuuwi si Nixie.The house was a mess. "Nixie, kailan ka ba babalik? The family needs you.""River, you’re not short of money. Ang pagkuha ng kasambahay ay hindi naman nangangailangan na bumili ka ng mga ginto at pilak na alahas. Hindi niyan mauubos ang pitaka mo."River’s heart skipped a beat, and his breathing became light."Anong ibig mong sabihin?"Nixie knew he was guilty and calmly blinked, "The literal meaning, what else could it mean?"“Nothing,” mahinang sambit niya.“Nothing what?” Hindi ba’t bumili ang binata ng alahas para kay Tania?He felt uneasy under her clear eyes."Nang sabihin kong kailangan ka ng pamilya natin, hindi ko ibig sabihin na tratuhin ka na parang kasambahay. Gusto kong bumalik ka. This is your home. Anong klaseng pag-uugali ba 'yan na palagi ka na lang nakat

Hindi agad sumagot si Luis."Nakikita mo na? Hindi ka pa rin sigurado sa nararamdaman mo," seryosong sabi ni Miss Lazaro habang nakatitig sa kanya. "Anak, alam mo naman ang sitwasyon ni Nixie, di ba?""Opo.” Tumango si Luis. "They’re divorcing."“What about her background?”Kinakabahang tumingin si Luis sa kanyang ina. "Growing up in an orphanage doesn’t mean anything.”“It means she was abandoned for the first time,” kalmadong wika ng ina. “And her divorce from River is the second.”“Ma, the word ‘abandonment’ isn’t appropriate for Nixie’s marriage,” pagtatama niya.Tumango si Miss Lazaro, napagtantong hindi eksakto ang kanyang pananalita, kaya binago niya ito.“That's secondary trauma. Nixie has been hurt twice. If you can't be sure about your feelings, can't heal her wounds, can't accept all her joys and sorrows, can't understand her past, and can't bear her future, then please don't hurt her a third time."Ang bawat salitang binitawan ng kanyang ina ay tumatak sa puso ni Luis na p

Pumasok sa trabaho si Nixie kinaumagahan gaya ng dati. Habang ang lahat ay abalang-abalang nagbi-bid para sa pinakabagong project, siya naman ay medyo maluwag ang oras, inaayos ang business trip itinerary ni Luis.Dahil bago pa lang siyang secretary at wala pang masyadong karanasan, at hindi pa pamilyar sa mga habit ni Lui, siniksik niya nang husto ang schedule nito, na ang tanging oras na lang para makapagpahinga ang lalaki ay sa mismong eroplano na.Matapos ‘yon, sinimulan na niya ang pag-aasikaso para sa leave application niya mamayang hapon. Their secretary process was quite fast, directly submitted to the president and then copied to HR.Makalipas ang kalahating oras, nang mapansing wala pa ring galaw ang leave application niya, tumayo si Nixie at kumatok sa pinto ng opisina ni Luis.Nag-angat ng tingin si Luis. Nang makita si Nixie na nakatayo sa may pinto, natigilan ito sandali at natahimik.Tumingin naman si Nixie sa kanya. Hindi siya pinapapasok at hindi rin naman pinapaalis,

Hindi pa nakakalayo si Tania; malaki ang tsansa na magkasalubong pa rin sila sa loob ng research institute. Kaya naman, ipinahubad ni Professor Cayetano kay Nixie ang suot nitong coat at pinasuot ang kanyang sariling black executive jacket—medyo malaki ito kay Nixie at nagmukha siyang matanda, pero wala na silang ibang magagawa."At kailangan din ng sombrero, sisiguraduhin nating balot na balot ka." May kinuha si Professor Cayetano na gray baseball cap mula sa kanyang bag at ipinatong iyon sa ulo ni Nixie.“Bakit may sombrero kayo?” takang tanong ni Nixie."Sa anak ko 'yan." Tinitigan siya ni Professor Cayetano. "Mas okay na 'to. Simula ngayon, maghanda ka na ng dalawang set ng pamalit na damit tuwing papasok at lalabas ka ng research institute, para sigurado.""Sige po." Tumango si Nixie.Sa mata ng mga nakatatanda sa kanya, masyado siyang tahimik at mabait, kaya naman palagi siyang naaapi.Bumuntong-hininga si Professor Cayetano at bumulong, "Mabuti na lang at divorced na kayo, mabu

Talagang determinado si River na sabayan siyang maghapunan ngayong gabi, at kahit anong pilit ni Nixie, alam niyang hindi niya kakayaning manalo sa lakas ng isang lalaki.Na-realize ng dalaga na walang patutunguhan kung magpapatigasan pa sila, kaya kalmado na lang siyang sumang-ayon, "Sige, magluluto ako, pero bitiwan mo muna ang kamay ko."Doon lang siya binitawan ni River."Walang laman ang fridge, kailangan kong pumunta sa palengke. Pero sa ganitong oras, baka wala nang masyadong sariwang paninda." Tiningnan ni Nixie ang mga local specialty sa sahig na ipinadala ni Mama Dean at ng mga bata, saka sinabi kay River, "Iakyat mo muna 'to sa taas, ako nang bahala sa palengke."Mataman lang siyang tinitigan ni River, na tila ba takot na takot na hindi na siya babalik kapag umalis ito.Saglit na nawalan ng masabi si Nixie, pero sa huli ay yumuko na lang siya para buhatin ulit ang mga gamit, "Iaatras ko lang 'to sa loob, tapos mamamalengke na ako."Mukhang naniwala naman si River kaya kinuh