Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 13

"อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยขอรับ หยกชิ้นนี้เป็นของเก่าแก่ของบ้านข้าน้อย ขืนเก็บไว้กับตัวเกรงว่าคงถูกโจรรู้เข้าสักวันแล้วรักษามันเอาไว้ไม่ได้อีก ถ้าหากใต้เท้ารับมันไปดูแลนับว่าปลอดภัยยิ่งแล้ว หากใต้เท้าเกรงใจถ้าเช่นนั้นขอใต้เท้าวาดภาพให้ข้าน้อยเอาไว้สักภาพแล้วเขียนบทกวีลงไปด้วยเพื่อที่ข้าน้อยจะเอาไปประดับไว้ที่ร้านหนังสือในเมืองหลวง มิทราบว่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่มากเกินไปหรือไม่ขอรับ"จื่อหลงหลอกล่อให้ฟ่านเสวียนรับหยกชิ้นนี้ไป เพราะตัวเขารู้ดีแก่ใจว่าหยกชิ้นนี้เป็นของล้ำค่าของตระกลูเหวิน ท่านพ่อได้ยกเป็นของหมั้นหมายแก่ท่านแม่ และก่อนที่จะเกิดเรื่อง ท่านแม่ของเขาได้มอบหยกชิ้นนี้ให้กับปู้เฉินเพื่อนำมามอบให้เขาเอาไว้"ไม่มากๆ ซ้ำร้ายยังเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่คู่ควรแลกเปลี่ยนเสียด้วยซ้ำ"ฟ่านเสวียนรีบปฏิเสธ"อ่า ถ้าเช่นนั้น นับว่าเป็นเกียรติแก่ข้าน้อยยิ่งแล้ว"จื่อหลงรีบเดินเข้าไปด้านในของโต๊ะหยิบเอาจานฝนหมึกสีแดง เขียว และสีดำออกมาวางไว้บนโต๊ะ นำพู่กันขนจิ้งจอกมาส่งให้พร้อมกับกางกระดาษลงเพื่อเตรียมให้อีกฝ่ายลงมือวาดภาพ เขาทำหน้าที่เป็นผู้ฝนหมึกให้กับฟ่านเสวียนที่ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ใบหน้า

"เช่นนี้ข้าคงมิอาจประวิงเวลาให้เนิ่นช้าออกไปได้อีกแล้ว จบสิ้นคราวนี้ข้าจะอยู่ดูแลเจ้าอย่างใกล้ชิดเชียวล่ะ"เขายิ้มน้อยๆ บรรจงก้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปชิดใบหน้างดงาม ค่อยแตะแต้มริมฝีปากหนาได้รูปลงกับริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อบดเคล้าช้าๆ สอดลิ้นหนาเข้าไปไล่สำรวจฟันขาวเรียงงามช้าๆ จากนั้นใช้ลิ้นตนเองดุนให้ริมฝีปากอ้าออกกว้างเพื่อให้ลิ้นเล็กรับสัมผัสดูดดื่มจากลิ้นร้อนๆ ของเขาช้าๆ กระทั่งร่างเล็กขยับน้อยๆ คล้ายหายใจไม่ออกเขาจึงยอมรามือปล่อยให้ร่างบางได้สูดเอาอากาศเข้าปอด"ข้าหลงใหลเจ้ายิ่งแล้ว เสี่ยวเสวียนน้อย"เขาเงยตัวขึ้นเพื่อจะหันข้างเพื่อนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดคราบต่างๆ ให้สะอาดรวมถึงกลิ่นเครื่องหอมที่ติดกายของฟ่านเสวียนออกจนหมดและผลัดเปลี่ยนชุดให้เสียใหม่ มองพู่หยกที่ตกอยู่บนเบาะนำมาคล้องสายรัดให้เสียใหม่"ข้าหมั้นหมายกับเจ้าแล้วนะ อย่าคิดยื่นกิ่งท้อออกไปนอกรั้วเสียล่ะ"เขาหัวเราะน้อยๆ ก่อนที่จะเรียกคนให้เข้ามาหา"เด็กๆ ""ขอรับนายท่าน"คนเฝ้ายามหน้าประตูรีบเข้ามาตามเสียงเรียกทันที"ให้คนเฝ้าด้านนอกห้าถึงสิบคน เดินเวรยามอย่าได้ขาดผลัดเปลี่ยนกันทั้งคืน ให้คนระวังอาหารการกินของคุณชายฟ่านตรวจสอบทุกจาน