All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

"อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยขอรับ หยกชิ้นนี้เป็นของเก่าแก่ของบ้านข้าน้อย ขืนเก็บไว้กับตัวเกรงว่าคงถูกโจรรู้เข้าสักวันแล้วรักษามันเอาไว้ไม่ได้อีก ถ้าหากใต้เท้ารับมันไปดูแลนับว่าปลอดภัยยิ่งแล้ว หากใต้เท้าเกรงใจถ้าเช่นนั้นขอใต้เท้าวาดภาพให้ข้าน้อยเอาไว้สักภาพแล้วเขียนบทกวีลงไปด้วยเพื่อที่ข้าน้อยจะเอาไปประดับไว้ที่ร้านหนังสือในเมืองหลวง มิทราบว่าจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่มากเกินไปหรือไม่ขอรับ"จื่อหลงหลอกล่อให้ฟ่านเสวียนรับหยกชิ้นนี้ไป เพราะตัวเขารู้ดีแก่ใจว่าหยกชิ้นนี้เป็นของล้ำค่าของตระกลูเหวิน ท่านพ่อได้ยกเป็นของหมั้นหมายแก่ท่านแม่ และก่อนที่จะเกิดเรื่อง ท่านแม่ของเขาได้มอบหยกชิ้นนี้ให้กับปู้เฉินเพื่อนำมามอบให้เขาเอาไว้"ไม่มากๆ ซ้ำร้ายยังเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่คู่ควรแลกเปลี่ยนเสียด้วยซ้ำ"ฟ่านเสวียนรีบปฏิเสธ"อ่า ถ้าเช่นนั้น นับว่าเป็นเกียรติแก่ข้าน้อยยิ่งแล้ว"จื่อหลงรีบเดินเข้าไปด้านในของโต๊ะหยิบเอาจานฝนหมึกสีแดง เขียว และสีดำออกมาวางไว้บนโต๊ะ นำพู่กันขนจิ้งจอกมาส่งให้พร้อมกับกางกระดาษลงเพื่อเตรียมให้อีกฝ่ายลงมือวาดภาพ เขาทำหน้าที่เป็นผู้ฝนหมึกให้กับฟ่านเสวียนที่ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ใบหน้า

"เช่นนี้ข้าคงมิอาจประวิงเวลาให้เนิ่นช้าออกไปได้อีกแล้ว จบสิ้นคราวนี้ข้าจะอยู่ดูแลเจ้าอย่างใกล้ชิดเชียวล่ะ"เขายิ้มน้อยๆ บรรจงก้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปชิดใบหน้างดงาม ค่อยแตะแต้มริมฝีปากหนาได้รูปลงกับริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อบดเคล้าช้าๆ สอดลิ้นหนาเข้าไปไล่สำรวจฟันขาวเรียงงามช้าๆ จากนั้นใช้ลิ้นตนเองดุนให้ริมฝีปากอ้าออกกว้างเพื่อให้ลิ้นเล็กรับสัมผัสดูดดื่มจากลิ้นร้อนๆ ของเขาช้าๆ กระทั่งร่างเล็กขยับน้อยๆ คล้ายหายใจไม่ออกเขาจึงยอมรามือปล่อยให้ร่างบางได้สูดเอาอากาศเข้าปอด"ข้าหลงใหลเจ้ายิ่งแล้ว เสี่ยวเสวียนน้อย"เขาเงยตัวขึ้นเพื่อจะหันข้างเพื่อนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดคราบต่างๆ ให้สะอาดรวมถึงกลิ่นเครื่องหอมที่ติดกายของฟ่านเสวียนออกจนหมดและผลัดเปลี่ยนชุดให้เสียใหม่ มองพู่หยกที่ตกอยู่บนเบาะนำมาคล้องสายรัดให้เสียใหม่"ข้าหมั้นหมายกับเจ้าแล้วนะ อย่าคิดยื่นกิ่งท้อออกไปนอกรั้วเสียล่ะ"เขาหัวเราะน้อยๆ ก่อนที่จะเรียกคนให้เข้ามาหา"เด็กๆ ""ขอรับนายท่าน"คนเฝ้ายามหน้าประตูรีบเข้ามาตามเสียงเรียกทันที"ให้คนเฝ้าด้านนอกห้าถึงสิบคน เดินเวรยามอย่าได้ขาดผลัดเปลี่ยนกันทั้งคืน ให้คนระวังอาหารการกินของคุณชายฟ่านตรวจสอบทุกจาน

"เด็กๆ เข้ามา"คนด้านนอกสองคนรีบเข้ามาตามเสียงเรียก"ขอน้ำให้ข้าอาบสักหน่อย"ไร้เสียงตอบรับหากคนเร่งฝีเท้าออกจากห้องไปตามคำสั่ง เขารอจนทุกคนนำถังอาบน้ำเติมน้ำอุ่นจนเต็มแล้วถึงได้ก้าวลงแช่เพื่อแก้ความเมื่อยล้าเขาหลับตาฟังเสียงลมหายใจฟ่านเสวียนที่กำลังหลับอยู่ ทันใดนั้นเองสิ่งผิดปรกติก็เกิดขึ้น เสียงฝีเท้าของคนคุ้นเคยกำลังเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนของเขา เขาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายลุกขึ้นจากถังน้ำก้าวลงมาจัดแจงตนเองให้เรียบร้อย เนิ่นนานคนหน้าห้องก็ยังไม่เอ่ยปากหรือเคาะประตูเพื่อขอเข้ามาด้านใน เขาจึงปล่อยให้ยืนอยู่ตรงนั้น เสียงขยับบนตั่งเสียดสีผ้าหม่ทำให้เขาหมุนตัวกลับไปมาแล้วยิ้มทั้งปากทั้งตา"เสี่ยวเสวียนเจ้าตื่นแล้ว"ด้วยความลืมตัวจึงเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความสนิทสนม"ขะ..ข้า"ฟ่านเสวียนขยับตัวลุกขึ้นกึ่งนอนกึ่งนั่งยกมือขึ้นกุมศีรษะครางเบาๆ"ใต้เท้าสลบไปขอรับ"จื่อหลงปราดเข้าไปยืนข้างตั่งคว้าจอกชาร้อนๆ ส่งให้ทันทีแล้วรีบเปลี่ยนคำพูดที่แสดงถึงความสนิทสนมนั้นเสีย"ข้าเป็นอะไร""ข้าน้อยตามท่านหมอมาดูอาการแล้วขอรับ ท่านหมอบอกว่าใต้เท้าร้อนแดด"จื่อหลงบอกเสียงซื่อ"ร้อนแดด! ""ขอรับร้อนแดด"

"หุบปากของเจ้าไป! "อวี้หนี่ตวาดเสียงดัง เซิ่งหว่านกัดกรามแน่นสายตาเจ็บช้ำ"ศิษย์น้องเล็กเจ้านี่ช่างมีตาหามีแววไม่ ศิษย์น้องรองรักเจ้าแค่ไหนเหตุใดถึงไม่ยอมรับรู้ ทุกๆ เรื่องที่เจ้าก่อก็มีเขาเป็นผู้แก้ไขทั้งนั้น""รักงั้นหรือ เขามิใช่ท่านจื่อหลง ต่อให้ท่านโง่งมแค่ไหนสิ่งที่ข้าทำลงไปมีหรือท่านจะไม่รับรู้ เป็นเขาที่ผิดไม่รู้จักปฏิเสธท่านพ่อ เขาเองหาใช่ไม่รู้ว่าข้ารักท่าน ข้ารักท่านได้ยินหรือไม่! "เซิ่งหว่านถึงกับทนวาจาเชือดเฉือนไม่ไหวก้าวเข้าไปตบใบหน้างดงามจนเลือดกลบปาก"เป็นเพราะข้ารักเจ้าอวี้หนี่ข้าถึงได้ยอมตามใจเจ้าทุกเรื่อง แต่เรื่องคุณชายฟ่านเป็นสิ่งที่ศิษย์พี่ใหญ่ขอให้ละเว้นเอาไว้ในทุกๆ เรื่อง เราสองคนเป็นหนี้บุญคุณเขามากเท่าไหร่แล้ว เหตุใดเจ้าถึงไม่รู้คุณคน ยังกล้าทำร้ายคนของเขา ศิษย์พี่ใหญ่เป็นเพราะภรรยาข้าเหลวไหล เรื่องนี้ขอให้ข้าเป็นผู้ลงโทษเถอะขอรับ"จื่อหลงสะบัดข้อมือของนางออกด้วยความรังเกียจ"นั่นเป็นเรื่องในเรือนเจ้าข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว แต่คุมคนของเจ้าเอาไว้ให้ดี คราวหน้าคงไม่มีอ่อนข้อให้อีกแล้ว""ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ที่เมตตา ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าสิ"เซิ่งหว่านกระชากข้อมือของอ

"คือไม่มีใครช่วยข้าอาบน้ำ""อ้อ จะรังเกียจข้าน้อยหรือไม่ถ้าข้าน้อยอาสาช่วยท่านขอรับ"จื่อหลงแอบยิ้มในใจดูเหมือนแผ่นของเขาจะได้ผลเสียแล้วกระมัง ฟ่านเสวียนถึงจะอับอายแต่เขาก็จนปัญญาเช่นกัน ทุกครั้งตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่มักมีสาวใช้คนช่วยเหลือเรื่องเหล่านี้มาตลอด"ขอบใจเจ้ามาก"ฟ่านเสวียนอึกอัก"ไม่เป็นไรขอรับมาเถอะ ข้าน้อยจะช่วยท่านถอดเสื้อเอง"จื่อหลงดวงตาวาววับภายในเริงโรจน์ตื่นเต้นเป็นที่ยิ่ง เขาค่อยประคองช่วงเอวด้านหลังของฟ่านเสวียนเดินไปยังอ่างน้ำที่มีควันลอยกรุ่นเป็นสายกลิ่นของน้ำมันหอมขับให้ร่างกายร้อนเริงมากขึ้น ฟ่านเสวียนลังเลในครั้งแรกแต่ทานกำลังที่ดันหลังเขาไม่ไหวจึงได้แต่เดินตามไปคล้ายถูกสะกดจิต ร่างสูงใหญ่เลื่อนมือขึ้นมาเกาะไหล่บางสองข้างของฟ่านเสวียนแทนแล้วจับหมุนให้หันมาเผชิญหน้า แต่ฟ่านเสวียนกลับก้มหน้าลงต่ำมิกล้าสู้หน้า จื่อหลงยิ้มกว้างกับมวยผมที่ปิ่นปักหยกเสียบอยู่ จู่ๆ เขาก็ดึงปิ่นออกจนมวยผมลงกระจายลงแพผมสีดำมันเลื่อมกระจายลงทั่วแผ่นหลัง ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อมันส่งกลิ่นดอกไม้ป่าโชยมาอ่อนๆ"ผมข้า! ""วันนี้สระผมเถอะขอรับเหงื่อทำผมท่านเปียกชื้นจนสิ้น"จื่อหลงบอกเสียงแผ่ว