All Chapters of รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา : Chapter 131 - Chapter 140

“หึ หึ ให้พูดจริงดิว่าตอนไหน….ก็ตอนที่เราสองคนกำลัง…” เขาหยุดยิ้ม ชวนให้คนฟังจินตนาการถึงคำพูดที่เขากำลังจะพูดต่อ“หยุด! ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เพราะฉันจะไปทำงาน!” นัชชาทำท่าเหมือนจะเลี่ยงเดินไป แต่ฝ่ามือของเขากลับทาบทับไว้บนบอร์ด ทำให้ท่อนแขนของเขาขวางตัวเธอเอาไว้จนนัชชาหยุดชะงัก“อย่าทิ้งนัชไป อยู่กับนัชได้ไหม” เตชินพูดประโยคที่นัชชากำลังกังวลว่าเธอจะเผลอพูดอะไรออกมาตอนที่เมา และ…จากที่เขาพูดออกมาเมื่อครู่แสดงว่าเธอคงหลุดพูดประโยคน่าอายอย่างนั้นหลุดออกมาจริง ๆ“นะ นายพูดบ้าอะไร”“เมื่อคืนนัชพูดแบบนี้กับเรา” เขาออกอาการขำคนที่กำลังพยายามเก็บอาการ“มะ ไม่มีทาง!”“ใครน้าที่โวยวายงอนที่เราไปหาพิมมี่ แถมยังหึงเรากับน้องแนนอีก แล้วไหนจะ…”“หยุด!” นัชชาทนฟังต่อไปไม่ไหว ยอมรับว่าก่อนที่จะเมาเธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แต่ไม่คิดว่าจะหลุดพูดมันออกมาด้วย“คำพูดคนเมาก็คือคนเมา! ไม่มีอะไรเชื่อถือได้ทั้งนั้นแหละ อีกอย่างฉันก็จำไม่ได้ด้วยว่าจะเป็นอย่างที่นายพูดจริง ๆ” ปากรั้นไม่วายเอ่ยปากเถียง ถึงแม้จะมีความเป็นไปได้สูง แต่…เรื่องอะไรเธอจะยอมรับ“เสียดาย…ลืมถ่ายคลิปลืมไว้เป็นหลักฐาน มัวแต่เอามือถือวางไว้ เ

กึก…นัชชาสะดุดกับความคิดของตัวเอง อย่าบอกนะว่าวันนั้นที่หมอนั่นพูดว่าเมีย หมายถึง….“เธอ…คือเมียเค้า”“ฉันเนี่ยนะ”“ใช่…เตชินบอกกับฉันว่าเธอเป็นเมีย ไม่นึกเลยนะว่าผู้หญิงหน้าจืดอย่างเธอจะทำให้คนอย่างเตชินเขาหลงแบบหัวปักหัวปำได้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยปฏิเสธฉันเลยสักครั้ง ว่าแต่…เธอทำแบบไหนนะเขาถึงได้หลงขนาดนี้”อยู่ ๆ นัชชาก็ใจชื้น จนใบหน้าแอบเปื้อนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“ไม่เห็นต้องทำไง…ลีลาล้วน ๆ” นัชชายักคิ้วให้น้ำก่อนยิ้มให้ราวกับว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ ก่อนเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างรู้สึกอารมณ์ดีแต่ทว่า…พอเธอเดินออกไปไม่ได้ไม่กี่ก้าว ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง-บ้าจริง…เมื่อกี้พูดอะไรออกไปเนี่ย พูดแบบนี้ก็เหมือนยอมรับสิว่าเป็นเมียหมอนั่น โอ๊ย…ไม่นะ-นัชชาส่ายหน้าก่อนสลัดความรู้สึก เธอรีบแจ้นออกไปจากออฟฟิศเพราะว่าเธอนัดปลายฟ้าเอาไว้หลังเลิกงาน ที่สำคัญเพราะกลัวว่าจะเจอกับเขาอีกซึ่งทันทีที่เลิกงานเตชินก็ลงมาหาเธออย่างที่คิด ถึงได้รู้ว่านัชชาแอบหนีเขากลับบ้านไปอีกแล้ว-ไวเป็นบ้า ยายตัวแสบ! เห้อ…จะหลบหน้าไปถึงไหนวะเนี้ย-เขาถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง และต้อ

~ตีหนึ่ง~เบียร์ถูกดื่มกันไปหลายต่อหลายกระป๋องรวมถึงที่สั่งมาเพิ่มใหม่ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ สุดท้ายก็ดูทรงว่าทั้งหมดน่าจะเมากันมากจนกลับกันไม่ไหวริสาเลยเอ่ยปากชวนเพื่อนทั้งหมดให้นอนค้างที่ห้องของเธอ ก่อนที่สามสาวจะช่วยกันเก็บข้าวของและเคลียร์พื้นที่เตรียมที่นอนให้พวกผู้ชายที่ต้องนอนที่ห้องรับแขกหน้าทีวีมาวินชวนริสาให้ออกไปเอาหมอนกับที่ผ้าห่มที่ห้องของของเขามาเพิ่ม แต่ก็นะ…ผ่านไปนับชั่วโมงจนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคนทั้งคู่จะกลับมานอนที่ห้องนี้ตามเดิม - ก็คงตามที่คิดนั่นแหละ- เพราะงั้น…ภายในห้องนอนของริสาจึงเหลือแค่เพียงโคมไฟจากหัวเตียงที่นัชชากับปลายฟ้านอนอยู่นัชชาไม่สามารถข่มตาให้หลับตาได้ พอพลิกตัวหันหลังกลับมา ก็เห็นปลายฟ้าเหมือนว่าจะหลับสนิทไปแล้ว แต่เธอสิ…จะข่มตาหลับได้ยังไง ในเมื่อเตชินยังนอนอยู่ที่หน้าห้องรับแขก-เฮ้อ…เธออุตส่าห์หลบหน้าเขามาได้ตั้งหลายวัน แต่กลับต้องมาเจอหน้ากันแบบนี้อีก --ใช่…เพราะคลิปบ้า ๆ นั่นที่เขายังไม่เลิกเอามาขู่เธอ และถ้าเตชินปล่อยคลิปพวกเพื่อน ๆ รู้ว่าเธอไปทำอะไรน่าอายแบบนั้นจะเอาหน้าไปไว้ไหน-นัชชารีบเด้งตัวออกจากที่นอน เพราะคิดไปเองว่าทุกค

“อา…ซี๊ด…อืม…” รู้สึกเหมือนสมองมันโล่งไปหมดเลย จากที่เคยงอน ที่เคยอาย ช่างมันก่อนเพราะตอนนี้เธอพ่ายแพ้ต่อความต้องการของตัวเอ“อื้อ…มะ มัน ไม่ไหว…ซีี๊ด…”นัชชารีบยกหลังมือมาปิดปาก เพราะรู้ตัวเองว่าอารมณ์ของตัวเองตอนนี้ไม่สามารถกลั้นเสียงครางเอาไว้ได้ ไหนจะยังรู้สึกกลัวคนภายนอกอย่างกฤชตินจะได้ยิน แต่กระนั้นเมื่อถูกเร่งเร้ามาก ๆ ก็ไม่อาจควบคุมความรู้สึกของตัวเองออกมาได้“อ๊า อ๊า ซ๊ีด เต เตชิน อ๊า อ๊า”แต่ที่เธอไม่รู้คือกฤชตินตื่นตั้งแต่ตอนที่ได้ยินเสียงเตชินกับนัชชาคุยกันระหว่างที่เธอเข้าไปขโมยโทรศัพท์นั่นแล้ว และตอนนี้…เพราะเสียงครางกระเส่าที่ไม่อาจกลั้นเสียงให้เบาได้ในความเงียบของกลางคืนที่ดึกสงัด ทำให้กฤชตินต้องลุกขึ้นแล้วออกไปยืนสูบบุหรี่ที่ระเบียงเพื่อสงบสติอารมณ์-ฮึ่มมมมม…ดังชิบหาย-เสียงดังจ๊วบจ๊าบเป็นระยะ ในขณะที่คนบนอ่างล้างหน้าบิดเร่า แถมยังถูกเร่งเร้าแบบถี่ยิบทำให้เธอแทบทนไม่ไหว“เต ดะ เดี๋ยว อื้อ มะ ไม่ไหว จะไม่ไหวแล้ว”“อืม…” เสียงครางตอบรับแต่ไม่ได้คิดจะหยุดกลับยิ่งเพิ่มความหนักหน่วงจากปลายลิ้นลงไป“อึก อร๊ายยย” ความไหลลื่นออกมาจนชุ่มฉ่ำ ในขณะที่เขาก็ใช้ความละเมียดละไมดูดซ

จวบจนเช้า...ริสากับมาวินกลับมาที่ห้องก่อนที่บรรดากลุ่มเพื่อนจะขอตัวแยกย้ายกันกลับบ้าน เป็นเช้าที่เตชินดูระรื่นสุด ๆ ช่างผิดกับสีหน้าตอนที่มาถึงห้องมาวินอย่างเมื่อวานลิบลับ“เดี๋ยวกูไปส่งนัชชาเอง ไอ้ตินมึงก็ไปส่งปลายฟ้าละกันนะ”นัชชาทำหน้างอสีหน้าเหมือนไม่ได้เต็มใจสักเท่าไหร่ทันทีที่เตชินพูดจบ เพราะเขาทำตัวประเจิดประเจ้อเกินไป แต่เธอรู้นิสัยเขาดีว่าต่อให้เธอปฏิเสธเขาว่าไม่ไปเขาก็ต้องลากเธอไปให้ได้อยู่ดี ขืนมายืนเถียงกับเขาต่อหน้าเพื่อนตรงนี้รับรองว่าเตชินโวยวายไม่จบแน่ ซ้ำจะยิ่งทำให้เธอขายขี้หน้าไปกันใหญ่ เอาแค่เรื่องเมื่อคืนเธอก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วที่สำคัญมาวินก็น่าจะพอดูออกอยู่แล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เพราะดูจากร่องรอยตามลำคอของทั้งสองคนก็รู้แล้วว่าน่าจะมีสงครามดุเดือดแค่ไหน เขายักคิ้วให้เตชินเหมือนรู้กันเพราะเขาเองก็เต็มอิ่มไม่ต่างกันเว้นก็แต่กฤชตินที่ดูมีอาการหงุดหงิดแปลก ๆ ซึ่งทั้งมาวินกับเตชินต่างคิดไปเองว่า อาจจะเป็นเพราะเพื่อนไม่มีเมียแบบพวกเขาเลยไม่ได้ปลดปล่อยเลยทำให้จิตอาจจะดูงุ่นง่านหลังจากที่ตกลงแยกย้ายกันกลับบ้าน ปลายฟ้ากลับไปกับกฤชติน ในขณะเตชินแทบจะรีบคว้า