All Chapters of รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา : Chapter 111 - Chapter 120

เตชินขับรถมาหาน้องแนนที่คอนโดของเธอตามที่เขานัดเอาไว้ มันเป็นการมาหาที่คล้ายกับมาหาเพื่อมีอะไรกันแทบทุกครั้งห้องนอนที่ปรับดาวน์ไลต์เป็นแสงสีนวลสลัว กับกลิ่นเทียนหอมที่กระตุ้นฟีโรโมนถูกจุดไว้ภายในห้องเพื่อสร้างบรรยากาศน้องแนนในชุดนอนซีทรูสีดำ กับกางเกงจีสติงตัวน้อยทีีปิดส่วนนั้นไว้เพียงเล็กน้อย เปิดประตูออกมารับเตชินที่ยืนรอเธออยู่ในห้องหากแต่ครั้งนี้ ดูแตกต่างกว่าทุกครั้ง เพราะปกติทุำอย่างจะเริ่มตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเข้ามาตรงประตู แล้วไปสิ้นสุดที่เตียงนอนแน่นอน…มันไม่ใช่หนนี้ เพราะทันทีที่น้องแนนสวมกอดเขากลิ่นน้ำหอมบนตัวเธอทำให้เขารู้สึกฉุนกึกที่จมูก เตชินขืนตัวออกห่าง ตามด้วยการดันร่างของเธอออกเบา ๆ“พี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ร้อน” เตชินเดินเลี่ยงมาที่ห้องน้ำ ทั้งที่ตัวเองก็ตั้งใจมาหาน้องแนนเพราะอยากปลดปล่อยอารมณ์ที่คั่งค้างจากนัชชาที่โรงแรม แต่ทำไมพอเอาเข้าจริงเขากลับรู้สึกหงุดหงิด“งั้นแนนช่วยอาบ” น้องแนนเดินตามเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานเธอยิ้มให้เขาอย่างเอาใจ เรียวนิ้วไล้แผ่วตามอกแกร่ง ก่อนขึ้นมาแกะกระดุมเสื้อของเขาจนสาบเสื้อแยกออกจากกัน เธอใช้ปลายนิ้วลูบไล้เวียนวนที่หัวนมขอ

เตชินเดินกลับมาภายในร้านเห็นมาวินนั่งยกแก้วเหล้าดื่มไม่ยั้ง ท่าทางของมันดูเซ็ง ๆ แบบสุดฤิทธิ์ ต้นเหตุที่มันอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะริสาที่มาวินตามจีบไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนของเธอ แต่มาวินกลับไม่รู้ว่าริสาไปเที่ยวไหน“กูรู้ว่าพวกมันอยู่ร้านไหน ถ้ามึงห่วงมัน กูจะพาไป” เตชินได้ทีนึกหาข้ออ้างไปตามนัชชา แต่กระนั้นมาวินก็ยังดูวางฟอร์ม ผิดกับกฤชตินที่ดูนั่งดื่มแบบเงียบ ๆ“กูไม่ได้ห่วง แต่กูโมโหที่ไม่ตอบไลน์กู”“เออนั่นล่ะ เรียกว่าห่วง แบบนี้เขาเรียกว่าห่วงจนโมโห มึงก็เนอะแค่นี้ทำมาฟอร์มจัดใส่พวกกู ป่ะ กูรู้ว่าร้านไหนเดี๋ยวกูพาไป” เตชินคะยั้นคะยอให้เพื่อนเลิกวางฟอร์ม ทั้งทีตััวเองกำลังรักษาฟอร์มให้กับตัวเองแบบสุดฤทธิ์ก็นะ…ดันไปปากดีบอกนัชชาว่าจะไม่ตามเฝ้าเธอ ถ้าเธอเห็นหน้าว่าเขาไปที่ผับเดียวกับเธอคงได้ทีเยาะเย้ยใส่เขาแน่ ไหนๆมาวินจะตามริสาอยู่แล้ว คราวนี้เลยสบโอกาส ยกข้ออ้างของมาวินไปตามริสาโดยที่ตัวเองไม่ได้กลืนน้ำลายตัวเอง“พวกมึงจะลุกกันได้ยังวะ คุยเชี้ยไรนัก” คนที่ดูไม่ได้มีความเห็นอะไรอย่างกฤชตินกลับเป็นฝ่ายที่เดินนำออกไปเกือบหน้าร้าน ไม่วายยังหันมาทำท่าตะคอกสองหนุ่มอย่างมาวินและเตชินที่มัวโ

นัชชารีบส่ายหน้าแต่สายตากลับปรือฉ่ำ เธอกัดริมฝีปากสะกดอารมณ์เอาไว้ แต่ทว่า…สีหน้าและท่าทางแบบนี้ ดูเหมือนจะเป็นการเชิญชวนมากกว่า“ขอร้องกูสิ”“อึก มะ ไม่”“ขอร้องให้กูทำมึงสิ แล้วกูจะช่วยมึง”“อึก ไม่ กะ กลับไป”“แน่ใจนะ…”นัชชาฝืนตัวเองลุกขึ้น ก่อนรวบรวมแรงผลักร่างของเตชินให้ห่างออกไป แต่นอกจากเขาจะไม่กระเทือนอะไรแล้ว ตัวเธอเองยังเป็นฝ่ายล้มไปอยู่ในอ้อมอกเขาอีกกลายเป็นว่าในตอนนี้ อกนิ่มหยุ่นของนัชชาแนบชิดอยู่ที่อกแกร่งของเขา เธอช้อนสายตาขึ้นสบตากับเตชินทั้งใบหน้าแดงเรื่อ“ฮึ่ม…กูจะอดทนไม่ไหวแล้วนะนัช-ชา”สิ้นเสียงพูด ความอดทนของทั้งสองคนก็สิ้นสุด เขารวบร่างบางมาก่อนประทับริมฝีปากอุ่นลงไปเรียวลิ้นร้อนแทรกสอดเข้าไปในโพรงปาก ยิ่งรู้สึกเหมือนใจของเขาเต้นแรง เมื่อรู้ว่านัชชาเองก็จูบตอบเขาอย่างเร่าร้อนด้วยเช่นกัน แม้เป็นจูบที่ไม่ค่อยประสีแต่กลับทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาดกว่าที่ทั้งคู่จะยอมถอนจูบออกจากกัน จนปลายจมูกชนกันอยู่ตรงหน้า พร้อมเสียงลมหายใจกระเส่าของคนทั้งคู่“อยากสินะ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก มองคนตัวเล็กที่เมาจนยืนโอนไปเอนมา เธอยังไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะรวบตัวเ

“อื้อออ…ปวดตัวชะมัด”นัชชาบิดตัวอยู่บนที่นอนนุ่มสีขาวของเธอภายในห้องนอน ก่อนจะรู้สึกว่ามันปวดร้าวไปทั่วตัว เพราะทุกส่วนในร่างกายปวดหนึบราวกับผ่านการวิ่งมาราธอนสิบกิโลมายังไงยังงั้นดวงตาคู่หวานกะพริบถี่ตื่นขึ้นเพื่อปรับรับของแสงสว่างในเวลาค่อนบ่าย ก่อนค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้นนั่งพิงตัวเองกับหัวเตียงนอน รู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิดนึงว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง“หื้อ…ไม่น่าฝันอะไรบ้า ๆ ถึงไอ้หมอนั่นเลย ฝันบ้าอะไรไม่รู้”“อื้อ ปวดหัวชะมัด”“ว่าแต่…เรากลับมาอยู่ที่ห้องนี่ได้ไงนะ”เฮือก!!“เอ๊ะ! หรือไม่ใช่ฝัน!”นัชชารีบเปิดผ้าห่มสำรวจร่างกายของตัวเอง ก่อนจะพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่ใส่ชุดนอนเรียบร้อย“เห้อออออ ค่อยโล่งอก เสื้อผ้าครบ”เธอเอามือทาบอกตัวเอง ก่อนค่อย ๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างยากลำบากเพราะรู้สึกปวดร้าวไปทั่วตัว“โอยยย..ปวดไปทั้งตัวเลย หัวก็ด้วย” เธอยกมือขึ้นมาทุบขมับเบา ๆ ก่อนจะก้าวลงเตียงเพื่อเตรียมตัวไปอาบน้ำตุบ!ทันทีที่ก้าวลง ร่างเล็กก็ขาสั่นจนถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้นอื้อ ทำไมเจ็บตรงนั้นแบบนี้นะ!นัชชาล้มลงจนนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น เธอส่ายหัวเล็กน้อยเพราะยังรู้สึกมึน ๆ พยาย

ร่างเล็กของนัชชาที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เดินกุมท้องน้อยลงมาที่ชั้นล่างเพื่อหาอะไรกินและกะว่าจะหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อโทรหาเพื่อนๆก่อนจะต้องผงะอีกครั้ง!“ตะ เตชิน!อะ…ไอ้บ้า ฉันไล่นายออกจากบ้านไปแล้วทำไมนายยังมานอนอยู่ตรงนี้!”ภาพเตชินที่นอนเหยียดยาวดูทีวีในห้องรับแขกของเธออย่างสบายอารมณ์ แถมไถมือถือของเธอเล่นไปมา สร้างความยั่วยุอารมณ์โมโหให้กับนัชชาได้เป็นอย่างดีแต่กลับกันเพราะเสียงตวาดของนัชชา กลับกระชากอารมณ์เพลินๆ ของเตชินให้เขารีบผุดลุกขึ้นนั่ง เขารีบวางโทรศัพท์ของเธอไว้ที่โต๊ะรับแขก ก่อนฉีกยิ้มกว้างส่งให้เธอ แต่แค่เพียงชั่วแวบเดียวต้องเปลี่ยนเป็นหุบยิ้มทันที เมื่อเห็นว่านัชชากำลังคว้ากรอบรูปพ่อกับแม่ของเธอที่ตั้งอยู่จะปาใส่เขา“หะ เห้ย ดะ เดี๋ยว อย่าเพิ่งปา เดี๋ยวกรอบรูปพ่อกับแม่มึงแตก!” เขาร้องเสียงหลงคนกำลังจะปาชะงักเมื่อมองกรอบรูปในมือแล้วยอมวางมันลงท่ามกลางความโล่งอกของคนที่ห้ามทัน“กะ กู ออกไปซื้อยามาให้มึงกิน”“ยาอะไร” เธอกระชากเสียงไม่พอใจ ก่อนชักสีหน้ามองถุงยาที่อยู่ในมือของเขา“ยะ ยาคุมฉุกเฉินไง กูบอกแล้วที่เมื่อคืนมึงข่มขืนกู กูชักออกไม่ทัน” เขาพูดหน้าตาเฉย“หยุดพูดบ้า