Todos os capítulos de โออิรันในกรงสีคราม(Mpreg): Capítulo 61 - Capítulo 70

"ตาครามฟื้นแล้วหรอลูก" ครามลืมตาฟื้นขึ้นมาด้วยอาการที่ยังมึนๆพร้อมกับสมองที่ยังคงประมวลผลไม่ประติบประต่อกันสักเท่าไหร่กับเหตุการณ์ในตอนนี้ ได้ยินเพียงแค่เสียงของผู้เป็นแม่ที่กำลังเอะอะโวยวายร้องเรียกหาหมอ กับใครบางคนที่ค่อยๆขยับเดินเข้ามาหากันด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนที่คนๆนั้นจะสอดมือเล็กเข้ามาจับมือเ

บากิได้หมอบลงคาราวะผู้เป็นดั่งพี่ชายครั้งสุดท้าย พร้อมยิ้มทั้งน้ำตาที่อาซาโตะจากไป ก่อนจะสารภาพบาปออกไปว่าตัวเองดีใจขนาดไหนที่อาซาโตะตายจากโลกนี้ไป ด้วยน้ำมือของเขาเอง ขอโทษและขอบคุณที่ช่วยชุบเลี้ยงชีวิตหมาข้างถนนคนนี้มาให้ขึ้นมามีกินมีใช้ด้วยนะครับ ผมยังรักและเคารพท่านจากใจจริงเสมอ แต่เอือมระอาสุด

แอบอยากรู้เหมือนกันว่าถ้าครามรู้ว่าตัวเองมีลูกสาวโตถึง4ขวบแล้วร่างสูงจะดีใจไหมนะ คาริน นากามูระ ร็อล์ฟ คงเพราะดีไม่น้อย 'ผมจะดูแลลูกของเราอย่างดีแทนคุณนะคาร์ล' และโยริก็ทำหน้าที่แม่ได้ดีมากๆตลอดเวลาตั้งแต่รู้ตัวว่าท้องยันตอนคลอดออกมาจริงๆ คนตัวเล็กเลี้ยงลูกเป็นคุณแม่เต็มเวลา เพราะไม่ได้จำเป็นต้อ

'ดีใจที่ได้เห็นคุณใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอีกครั้ง จากใจจริงๆ' "อึก ดาด้า! ดาด้าคะ!" เด็กน้อยยังคงดิ้นอย่างรุนแรงเพื่อที่จะเดินไปหาคราม ตะโกนเรียกหาผู้เป็นพ่ออย่างสุดเสียง "ฮื้อออออ ดาด้าเอาหนูไปด้วย เอา ฮึก คารินไปด้วย" "คาริน คารินลูกฟังมามา" "ไม่ ฮื้ออออ ทำไมดาด้าไม่อยู่กับหนู" "ฮึก ฮื้อ ดาด้า

"ขอโทษด้วยที่ถาม" "ไม่เป็นไร ผมโอเค เขาเองก็ดูจะโอเคดีในตอนนี้" อยู่ๆหัวใจของครามก็รู้สึกหน่วงขึ้นมาอีกแล้ว ทำไมเขาถึงชอบเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เจอหน้าคนตัวเล็กกันนะ ขนาดตอนนี้มองเขายิ้มให้อยู่แท้ๆก็ยังรู้สึกหน่วงเหนี่ยวหัวใจจนจุกคอขึ้นมา "แฟนคุณ ดูเหมือนจะชอบร้านนี้มากนะครับ" เพื่อทำลายความอึดอัด