Semua Bab อ๋องวิปลาสผู้นั้น...แท้จริงแล้วน่ารักเกินคาด: Bab 1 - Bab 10

ลมหนาวเดือนสิบสองกรรโชกแรงหวีดหวิวราวเสียงวิญญาณคร่ำครวญ ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ผุพังเข้ามาจนร่างผอมบางหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ 'ไป๋ชิงโจว' กระชับเสื้อคลุมตัวเก่าที่ผ่านการปะชุนมานับครั้งไม่ถ้วนเข้าหาตัว พยายามกักเก็บไออุ่นอันน้อยนิดไม่ให้ระเหยหายไปกับสายลม แม้อากาศจะเย็นเยียบจนปลายนิ้วเรียวงามซีดเผือด ทว่ามือข้างขวายังคงประคองก้านพู่กันมั่น จรดปลายขนสัตว์ลงบนกระดาษสาเนื้อหยาบอย่างตั้งใจ ตวัดหมึกวาดกิ่งเหมยที่ชูช่อท้าทายหิมะอย่างเด็ดเดี่ยว ราวกับสะท้อนตัวตนของผู้วาดที่แม้จะอยู่ในที่ต่ำต้อยเพียงใด ก็มิยอมค้อมหัวให้โชคชะตา แม้จะเป็นเพียงบัณฑิตตกยากในสกุลขุนนางปลายแถวที่ถูกลืมเลือน ทว่าฝีมือการวาดภาพของไป๋ชิงโจวนั้นเป็นที่เลื่องลือระบือไกลในตลาดมืด ภาพวาดทิวทัศน์และดอกไม้ภายใต้นามแฝงของเขา เป็นที่ต้องการของเหล่าคหบดีมีเงิน แลกเปลี่ยนเป็นเบี้ยหวัดได้มากพอจะต่อลมหายใจคนสกุลไป๋ให้อยู่รอดไปได้อีกแรมเดือน "คุณชาย... คุณชายขอรับ!" เสียงตื่นตระหนกของ 'อาฝู' บ่าวคนสนิทดังแทรกความเงียบสงบในห้องหนังสือ ก่อนที่ประตูไม้บานเก่าจะถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับส่งเ

แสงเทียนวูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางบานหน้าต่าง สาดส่องกระทบกับแท่งทองคำนับร้อยในหีบไม้จนเกิดประกายวิบวับบาดนัยน์ตา 'ไป๋ชิงโจว' นั่งนิ่งสงบอยู่บนเตียง มือขวายังคงกำด้ามมีดสั้นงาช้างไว้มั่น แม้จะลดระดับลงมาวางพักที่หน้าตักแล้ว ทว่าสัญชาตญาณระวังภัยยังคงพุ่งสูงลิ่ว ดวงตาดอกท้อจ้องเขม็งไปที่บุรุษร่างยักษ์เบื้องหน้า 'หลี่โม่หราน' หรือฉินอ๋องผู้เหี้ยมโหด บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมขนสัตว์ราคาแพงระยับ ไหล่กว้างที่เคยผายผึ่งดูห่อเหี่ยวลงอย่างน่าประหลาด ใบหน้าหล่อเหลาที่ปราศจากหน้ากากเหล็กกำลังก้มงุด จ้องมองลวดลายบนพรมราวกำลังสนทนาธรรมกับมัน “ท่านอ๋อง...” ไป๋ชิงโจวเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววคุกคาม “ท่านคิดจะเล่นลูกไม้อันใด?” หลี่โม่หรานสะดุ้งโหยงไหล่กระตุก เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาหมาดๆ เพียงแวบเดียวแล้วรีบหลบสายตาวูบ “ป...เปิ่นหวางมิได้มีลูกไม้” สุ้มเสียงทุ้มลึกตะกุกตะกัก “ข้า... ข้าเพียงแค่...” “แค่?” “แค่กลัวเจ้าเจ็บ!” หลี่โม่หรานโพล่งออกมาเสียงดังจนตนเองยังตกใจ แล้วรีบยกมือปิดปาก “ข...ข้าหมายถึง..

รุ่งอรุณวันที่สาม ณ วังพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศดูอึมครึมและตึงเครียดยิ่งกว่าวันแรกที่เกี้ยวเจ้าสาวเคลื่อนมาถึงเสียอีก เหล่าข้าราชบริพาร บ่าวไพร่ นางกำนัล รวมถึงกองกำลังองครักษ์เงา ถูกเรียกตัวมารวมพลกันที่ลานหน้าตำหนักใหญ่ตั้งแต่ไก่โห่ ทุกชีวิตยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงก เหงื่อกาฬไหลซึมสวนทางกับสายลมหนาวที่พัดผ่าน สาเหตุที่ทำให้ทุกคนขวัญผวา มิใช่เพราะ ‘หลี่โม่หราน’ หรือฉินอ๋อง กำลังยืนทำหน้าถมึงทึงแผ่รังสีสังหารอยู่บนแท่นยกพื้นสูง แต่เป็นเพราะสิ่งที่อยู่ในมือของท่านอ๋องต่างหาก... มันคือ ‘ม้วนราชโองการ’ สีเหลืองทองอร่าม ...แต่ช้าก่อน นั่นมิใช่ราชโองการจากโอรสสวรรค์ แต่มันคือกระดาษสาที่ท่านอ๋องเขียนขึ้นเอง ด้วยพู่กันขนาดใหญ่เท่าท่อนแขน แล้วทากาวแปะทับลงบนผ้าไหมสีเหลืองอย่างหยาบๆ จนกาวเยิ้ม เพื่อเลียนแบบราชโองการ! เบื้องข้างท่านอ๋อง มี ‘ไป๋ชิงโจว’ นั่งประทับอยู่บนตั่งนุ่มสบาย มีร่มคันใหญ่กางบังแดดให้ และมีโต๊ะน้ำชาพร้อมขนมว่างวางเรียงราย ไป๋ชิงโจวมีสีหน้าเรียบเฉยดุจผิวน้ำ ทว่ามือที่ประคองถ้วยชานั้นสั่นไหวเล็กน้อย... มิใช่เพราะห

ยามบ่ายของเดือนห้า อากาศร้อนระอุประหนึ่งมีดวงตะวันสิบดวงลอยคว้างอยู่เหนือหลังคา แม้จะเป็นเพียงช่วงต้นคิมหันต์ฤดู ทว่าไอร้อนกลับแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วเมืองหลวง ทำให้ผู้คนแทบมิอยากย่างกรายออกจากเรือน ภายในห้องทรงอักษรแห่งวังพยัคฆ์ทมิฬ ‘ไป๋ชิงโจว’ นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้บุผ้าไหม พยายามขยับพัดด้ามจิ๋วในมือไปมาเพื่อคลายความร้อนรุ่ม เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมและลำคอระหง อาภรณ์ที่สวมใส่แม้จะเลือกเนื้อผ้าที่บางเบาที่สุดแล้ว ทว่ายังรู้สึกเหนอะหนะมิสบายตัว “ร้อนจริง...” เขาบ่นพึมพำแผ่วเบา สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่ไร้ซึ่งสายลม ใบไม้สงบนิ่งมิไหวติง “ห้องนี้ช่างอับทึบ ลมมิถ่ายเทเอาเสียเลย” วาจาลอยลมนั้นช่างแผ่วเบา แต่สำหรับ ‘หลี่โม่หราน’ ผู้มีโสตประสาททิพย์ (เฉพาะเรื่องของภรรยา) ที่กำลังนั่งขัดดาบอยู่ที่มุมห้องประหนึ่งรูปปั้นเฝ้ายาม ประโยคนั้นดังกึกก้องกัมปนาทราวกับอสนีบาตฟาดเปรี้ยง! น้องโจวบ่นว่าร้อน! น้องโจวกำลังจะหลอมละลาย! น้องโจวกำลังทรมานจากสภาพอากาศที่เป็นพิษ! หลี่โม่หรานทิ้งดาบในมือทันควัน เขากระเด้งตัวลุกขึ้นยืน แววตาตื่นตระหนกสุดขีด ร

หลังจากเหตุการณ์ตลาดย่อยยับและความหวานชื่นในรถม้า ความสัมพันธ์ของ 'ไป๋ชิงโจว' และ 'หลี่โม่หราน' ก็ดูเหมือนจะราบรื่นสดใสราวกับท้องนภายามฟ้าหลังฝน แต่ทว่า... ความสงบสุขในนิยายรักมักคงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อ "คลื่นใต้น้ำ" จากอดีตกำลังจะซัดสาดเข้ามาเยือนวังพยัคฆ์ทมิฬ รุ่งอรุณวันนี้ ไป๋ชิงโจวกำลังนั่งจิบชาและตวัดปลายพู่กันวาดภาพทิวทัศน์อยู่ในศาลาริมสระบัว สายลมพัดเอื่อยๆ นำพากลิ่นหอมระรื่นของดอกบัวมาแตะนาสิก จู่ๆ พ่อบ้านจางก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำบากใจ "พระชายาพะยะค่ะ... มีแขกมาขอเข้าเฝ้า" "ผู้ใดรึ?" ไป๋ชิงโจววางพู่กันลง "เขาแจ้งนามว่า 'ลู่จิน' เป็นสหายเก่าของพระชายาพะยะค่ะ" ดวงตาของไป๋ชิงโจวเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนปิติยินดี "ลู่จิน? พี่ลู่จินกลับมาเมืองหลวงแล้วหรือ? รีบเชิญเขาเข้ามาเถิด!" 'ลู่จิน' คือบัณฑิตหนุ่มอนาคตไกล เป็นเพื่อนบ้านสมัยเยาว์วัยของไป๋ชิงโจว ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องศิลปะและบทกวี จนกระทั่งลู่จินต้องเดินทางไปรับราชการที่ต่างเมืองเมื่อสามปีก่อน "ประเดี๋ยวพ่อบ้านจาง" ไป๋ชิ