All Chapters of อ๋องวิปลาสผู้นั้น...แท้จริงแล้วน่ารักเกินคาด: Chapter 11 - Chapter 20

รุ่งเช้าหลังงานล่าสัตว์อันดุเดือด วังพยัคฆ์ทมิฬกลับมาสงบสุขอีกครั้ง... หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นเช่นนั้น หากมิใช่เพราะเสียงโอดโอยเกินจริงที่ดังลอดออกมาจากห้องบรรทมหลัก "โอ๊ย... ปวด... ปวดร้าวไปทั้งสรรพางค์กาย..." 'หลี่โม่หราน' นอนแผ่หราอยู่บนเตียงกว้าง สวมชุดนอนผ้าแพรสีขาวหลุดลุ่ย ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเหยเกราวกับกำลังจะขาดใจตาย "แขนข้า... แขนข้าไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง... ข้าคงยกตะเกียบพุ้ยข้าวไม่ไหวแน่ๆ ..." 'ไป๋ชิงโจว' ที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่ข้างหน้าต่าง ปรายตามองสามีจอมมารยาด้วยสายตาว่างเปล่า "ท่านอ๋อง... เมื่อวานท่านยังเหวี่ยงคนสิบคนกระเด็นไปติดต้นไม้ได้อยู่เลย เพียงแค่นอนคืนเดียวกล้ามเนื้อลีบฝ่อแล้วหรือ?" "มันคือผลกระทบย้อนกลับ!" หลี่โม่หรานเถียงเสียงอ่อย "การใช้พลังลมปราณขั้นสูงสุดเพื่อปกป้องเมีย มันสะท้อนกลับเข้าทำร้ายเส้นเอ็น! บัดนี้ข้าเป็นอัมพาตครึ่งซีก... ซีกที่ต้องถือช้อนน่ะ" เขาทำตาปริบๆ ส่งสายตาอ้อนวอน "น้องโจว... ป้อนโจ๊กข้าหน่อยเถิด... นะๆๆ อ้าาาา" ไป๋ชิงโจวถอนหายใจ ส่ายหน้ายิ้มๆ วางตำราลง

หลังจากงานเลี้ยงฉลองวันเกิดฮ่องเต้ผ่านพ้นไป ชื่อเสียงของ 'ไป๋ชิงโจว' ก็โด่งดังเป็นพลุแตก จากเดิมที่เคยถูกครหาว่าเป็นเกอตกอับเกาะกินสามี บัดนี้กลับกลายเป็น "ยอดจิตรกรเอกแห่งยุค" ที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังโปรดปราน แถมยังมีรสนิยมการแต่งกายที่เลิศหรู (ขอบคุณคลังสมบัติของท่านอ๋อง) ผลกระทบที่ตามมาก็คือ... เทียบเชิญ กองภูเขาเทียบเชิญสีสันสดใสจากบรรดาฮูหยินตราตั้ง จวนขุนนาง และสมาคมบัณฑิตต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาสู่วังพยัคฆ์ทมิฬมิขาดสาย บ้างก็เชิญไปจิบชา ชมบุปผา หรือขอให้ไปช่วยวิจารณ์ภาพวาด "มากมายเหลือเกิน..." ไป๋ชิงโจวนั่งถอนหายใจอยู่ท่ามกลางกองจดหมายในห้องโถง "ข้าอ่านมิทันแล้วพ่อบ้านจาง ช่วยคัดแยกให้ข้าที อันใดมิสำคัญก็ปฏิเสธไปเถิด" "พะยะค่ะพระชายา" พ่อบ้านจางรับคำแข็งขัน แต่ทว่า... ที่มุมห้องหลังเสาต้นใหญ่ มีสายตาอาฆาตคู่หนึ่งกำลังจ้องมองกองจดหมายเหล่านั้นราวกับพวกมันเป็นศัตรูที่ฆ่าบิดามารดา 'หลี่โม่หราน' ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มือหนากำผ้าม่านจนยับยู่ยี่ เทียบเชิญ... เทียบเชิญอีกแล้ว! เจ้ากระดาษพวกนี้มันบังอาจ! มันพยายามจะแย่งเวลาข

กิจการของร้าน “หอหมึกขาว” ดำเนินไปได้อย่างรุ่งโรจน์จนน่าตกใจ ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ร้านเล็กๆ แห่งนี้ก็กลายเป็นร้านยอดนิยมของเหล่าบัณฑิตและคุณหนูในเมืองหลวง ไม่ใช่แค่เพราะสินค้าคุณภาพดี แต่เพราะเจ้าของร้านผู้งดงามอย่าง ‘ไป๋ชิงโจว’ และตัวเรียกแขกกิตติมศักดิ์ (ที่ชอบแอบมานั่งเฝ้าเมีย) อย่าง ‘หลี่โม่หราน’ ทว่า... ที่ใดมีแสงสว่าง ที่นั่นย่อมมีเงามืด ความสำเร็จของหอหมึกขาว ไปขัดหูขัดตาและขัดผลประโยชน์ของ ‘แก๊งมังกรดิน’ กลุ่มอันธพาลเจ้าถิ่นที่คุมตลาดทิศตะวันออก เช้าวันนี้ บรรยากาศในร้านกำลังคึกคัก ลูกค้าแน่นร้าน ไป๋ชิงโจวกำลังแนะนำพู่กันขนกระต่ายให้บัณฑิตหนุ่มคนหนึ่ง ปัง! เสียงถีบประตูดังสนั่นหวั่นไหว จนกรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังสั่นกึกๆ ลูกค้าในร้านสะดุ้งโหยง หันไปมองเป็นตาเดียว ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ห้าคนเดินอาดๆ เข้ามาในร้าน นำทีมโดย ‘พี่เสือ’ หัวหน้าแก๊งที่มีรอยบากน่ากลัวที่แก้มซ้าย สวมเสื้อแหวกอกโชว์ขนหน้าอกรุงรัง ท่าทางกร่างคับเมือง “เฮ้ย! ผู้ใดเป็นเจ้าของร้าน!” พี่เสือตะโกนเสียงดัง น้ำลายกระเด็น ไป๋ชิงโจวขมวดคิ้ว วา

หลังจากเหตุการณ์ยืนตากพิรุณจำลองจนเป็นไข้จับสั่น 'หลี่โม่หราน' ก็ได้รับการดูแลปรนนิบัติจาก 'ไป๋ชิงโจว' อย่างใกล้ชิดชนิดที่มดมิให้ไต่ไรมิให้ตอม จนกระทั่งอาการไข้หายเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายกำยำกลับมาแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าดุจพยัคฆ์หนุ่มอีกครั้ง ทว่า... สิ่งที่เปลี่ยนไปมิใช่แค่สุขภาพ แต่เป็นบรรยากาศระหว่างคนทั้งสอง ค่ำคืนนี้ พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นกลางนภา สาดแสงนวลตาทาบทับลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของวังพยัคฆ์ทมิฬ สายลมฤดูร้อนพัดเอื่อยๆ นำพากลิ่นหอมของดอกราตรีเข้ามาในห้องบรรทม ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต เทียนไขสีแดงเล่มใหญ่ส่องแสงวูบไหว กลิ่นกำยานไม้กฤษณาหอมอ่อนๆ ลอยอ้อยอิ่ง สร้างบรรยากาศที่ทั้งสงบและชวนให้เคลิบเคลิ้ม ไป๋ชิงโจวนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง สวมชุดนอนผ้าแพรสีขาวบางเบาที่ขับเน้นผิวพรรณให้ดูผุดผ่องดุจหยกเนื้อดี ผมยาวสลวยที่เพิ่งสระเสร็จหมาดๆ ถูกปล่อยสยายลงมาคลุมแผ่นหลัง ข้างหลังเขา... บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดนอนสีดำสนิทกำลังยืนถือหวีงาช้าง บรรจงสางผมให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอมราวกับกำลังสัมผัสไหมสวรรค์ "ท่านอ๋อ

สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกแรง หอบเอาใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่วลานวังพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศดูอึมครึมราวกับพายุใหญ่กำลังก่อตัว ภายในห้องนอนใหญ่ 'ไป๋ชิงโจว' นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก เขาเพิ่งโก่งคออาเจียนเอาอาหารเช้าออกมาจนหมดไส้หมดพุง และบัดนี้กำลังรู้สึกเวียนศีรษะเหมือนโลกหมุนคว้าง "น้องโจว... เจ้าอย่าตายนะ!" เสียงร้องโหยหวนของ 'หลี่โม่หราน' ดังอยู่ข้างหู พร้อมกับมือหนาที่คอยบีบนวดแขนขาให้อย่างมิลดละ "หมอ! หมออยู่ไหน! ไยป่านนี้ยังมิมา! ข้าจะไปเผาโรงหมอ!" "ท่านอ๋อง..." ไป๋ชิงโจวพยายามเอ่ยปากห้ามด้วยเสียงแหบพร่า "ข้ามิได้จะตาย... ข้าแค่... เพลีย..." กลิ่นกำยานในห้องที่เคยหอมชื่นใจ วันนี้กลับเหม็นฉุนจนเขาอยากจะอาเจียนอีกรอบ "ดับกำยานที... ข้าเหม็น" "เหม็น? กำยานกฤษณาราคาพันตำลึงนี่นะ?" หลี่โม่หรานหน้าตื่น "ได้! ดับเดี๋ยวนี้! เอาไปทิ้งให้หมด!" เขารีบวิ่งไปดับกระถางกำยาน แล้วเปิดหน้าต่างระบายอากาศ "ดีขึ้นหรือไม่? อยากกินสิ่งใดหรือไม่? มะม่วงดอง?