All Chapters of อ๋องวิปลาสผู้นั้น...แท้จริงแล้วน่ารักเกินคาด: Chapter 21 - Chapter 30

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านพ้น สายลมหนาวเริ่มจางหายแทนที่ด้วยไออุ่นของวสันตฤดู ดอกท้อในอุทยานเริ่มผลิดอกบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ววังพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศช่างดูสดใสและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ซึ่งสอดคล้องกับพลาอนามัยของ 'ไป๋ชิงโจว' ที่ดีวันดีคืน หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากจากการแพ้ท้องอย่างหนักในช่วงสองเดือนแรกมาได้ บัดนี้พระชายาคนงามกลับมาเจริญอาหาร กินได้นอนหลับ ผิวพรรณเปล่งปลั่งนวลพรรณ แก้มที่เคยตอบซูบเริ่มอิ่มเอิบขึ้นจนน่าหยิก หน้าท้องที่เคยแบนราบเริ่มนูนออกมาเล็กน้อยพองาม บ่งบอกถึงการเจริญเติบโตของ "เจ้าก้อนแป้ง" ภายใน "อื้ม... ขนมกุ้ยฮวานี่หอมอร่อยยิ่งนัก" ไป๋ชิงโจวนั่งจิบชาอยู่ในศาลาริมน้ำ หยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข "อาฝู ไปนำมาเพิ่มอีกสักจานซิ" "ขอรับพระชายา!" อาฝูยิ้มแก้มปริ รีบวิ่งไปทางห้องเครื่องด้วยความดีใจที่เจ้านายรับสำรับได้มาก ทว่า... ในขณะที่คนหนึ่งกำลังมีความสุขกับการกิน อีกคนหนึ่งกลับกำลังเผชิญกับเคราะห์กรรมลูกใหม่ที่มิมีผู้ใดคาดคิด ที่มุมมืดของศาลา 'หลี่โม่หราน' นั่งกอดเข่าพิงเสา ใบหน้าหล่อเหลาที่เค

กาลเวลาล่วงเลยเข้าสู่เดือนที่ห้าของการตั้งครรภ์ หน้าท้องของ 'ไป๋ชิงโจว' ที่เคยแบนราบ บัดนี้ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตระหนก มันนูนเด่นออกมาภายใต้อาภรณ์ตัวโคร่ง ขนาดของมันใหญ่โตเกินกว่าผู้ตั้งครรภ์ทั่วไปในอายุครรภ์เดียวกันไปไกลโข ภายในห้องบรรทมที่ถูกปรับอุณหภูมิให้เย็นสบายด้วยก้อนน้ำแข็งถังใหญ่ (ด้วยเหตุที่คนท้องขี้ร้อนเป็นกำลัง) 'หลี่โม่หราน' กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ในมือถือสายวัดตัว เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมทั้งที่อากาศเย็นเยียบ "สามสิบห้าชุ่น (นิ้ว)..." หลี่โม่หรานอ่านค่าสายวัดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาเงยหน้ามองภรรยาด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด "น้องโจว... นี่มันผิดปกติยิ่งนัก! ครรภ์ของเจ้าใหญ่ขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน! ใหญ่โตปานคนใกล้คลอดเข้าไปทุกที!" เขาวาดมือประกอบท่าทาง "เมื่อวานยังเท่าลูกแตงโม... วันนี้กลับโตเท่าฟักทองยักษ์! หรือว่า... หรือว่าเจ้าเป็นโรคท้องมาน? หรือมีไอร้อนระเบิดอยู่ภายใน? หรือลูกของเราจะตัวใหญ่เท่าเด็กห้าขวบกันแน่!" ไป๋ชิงโจวที่นั่งพิงหมอนใบใหญ่อย่างเหนื่อยอ่อน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ท่านอ๋อง... ท่านเลิ

เช้าตรู่วันใหม่ที่อากาศสดใส แต่บรรยากาศภายในวังพยัคฆ์ทมิฬกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล เมื่อเสียงประกาศกึกก้องดังขึ้นหน้าประตูวัง ทำลายความสงบสุขของ 'ป้อมปราการนุ่มนิ่ม' ที่ 'หลี่โม่หราน' อุตส่าห์สร้างขึ้น "ไทเฮาเสด็จ!" สิ้นเสียงประกาศ ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ของนางพญาแห่งวังหลังก็เคลื่อนตัวเข้ามา 'ไทเฮา' ในชุดสีทองอร่ามปักลายหงส์ สวมเครื่องประดับเต็มยศ เดินลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ วังของลูกชาย... แล้วก็ต้องชะงักค้าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไทเฮา คือวังที่... 'ขาวโพลน' มิใช่ขาวเพราะหิมะตก แต่ขาวเพราะทุกอย่างถูกห่อหุ้มด้วย 'ผ้านวมและนุ่น'! เสาหินถูกพันด้วยผ้าหนาเตอะ รูปปั้นสิงโตหน้าประตูถูกจับใส่หมวกไหมพรม พื้นทางเดินถูกปูด้วยพรมขนสัตว์ทับซ้อนกันจนหนาเป็นคืบ แม้แต่ต้นไม้ในสวน... กิ่งก้านแหลมคมก็ถูกพันด้วยผ้าพันแผลจนดูเหมือน ศพพันผ้า เดินได้! "นี่มัน..." ไทเฮาอ้าปากค้าง ยกมือทาบอก "นี่มันวังอ๋องหรือ โรงหมอวิปลาส! เจ้าโม่หรานมันทำบ้าอันใดกับวังอันสง่างามของบรรพชน!" นางกำนัลคนสนิทรีบประคอง "พระทัยเย็น

หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการกำเนิดอันแสนโกลาหลมาได้สามวัน วังพยัคฆ์ทมิฬก็ยังคงคึกคักและวุ่นวายมิหยุดหย่อน เสียงร้อง "อุแว้! อุแว้!" ของสองแฝดน้อยดังก้องกังวาน เป็นสัญญาณชีพที่บ่งบอกถึงความแข็งแรง และปอดที่ใหญ่ยักษ์เหมือนบิดา 'ไป๋ชิงโจว' นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาด โดยมีสองก้อนแป้งขาวๆ อวบๆ นอนหลับปุ๋ยอยู่ขนาบข้าง แต่ทว่า... ความสงบสุขของแม่ลูกอ่อนกำลังถูกรบกวนด้วยเสียงเดินงุ่นง่านของใครบางคน "มิได้... ชื่อนี้มิได้... เบาไป..." 'หลี่โม่หราน' เดินวนไปวนมาอยู่ปลายเตียง ในมือถือพู่กันและกระดาษแผ่นยาวที่เขียนรายชื่อไว้จนเต็มพรืด คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม สีหน้าเคร่งเครียดราวกำลังวางแผนกู้ชาติ "ท่านอ๋อง..." ไป๋ชิงโจวเอ่ยเรียกเสียงเนือย "ท่านเดินวนมาแปดสิบรอบแล้วหนา ข้าเวียนศีรษะ" "ข้าเครียด!" หลี่โม่หรานหันมาตอบเสียงดัง แต่พอเห็นลูกหลับก็รีบลดเสียงลงเป็นกระซิบ "ข้าเครียดเรื่องนามของลูก! อีกสามวันจะมีพิธีรับขวัญเดือนแล้ว แต่ลูกเรายังมิมีนามเลย!" "ก็ท่านเล่นปฏิเสธทุกชื่อที่เสด็จแม่กับฝ่าบาทส่งม

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอากลิ่นหอมหวานของดอกท้อให้ลอยอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณของวังพยัคฆ์ทมิฬ กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิดปลิวจากต้นลงสู่พื้นดินดุจพรมธรรมชาติที่ปูลาดต้อนรับฤดูกาลแห่งชีวิต วันเวลาล่วงเลยผ่านไปดั่งสายน้ำไหล ห้าปี... เป็นเวลาห้าปีเต็มแล้วที่ราชโองการสมรสพระราชทานฉบับนั้นได้เปลี่ยนชะตาชีวิตของคนสองคนไปตลอดกาล จากวังที่เคยเงียบเหงา วังเวง และเต็มไปด้วยข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับเสียงกรีดร้องยามค่ำคืน บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวา อบอุ่น และงดงามที่สุดในเมืองหลวง กำแพงสูงที่เคยกันคนนอกมิให้เข้า บัดนี้กลับกันเสียงหัวเราะแห่งความสุขมิให้ล้นออกไปรบกวนชาวบ้านเสียมากกว่า เสียงหัวเราะและเสียงโวยวายที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากลานฝึกยุทธ์ท้ายวัง ซึ่งบัดนี้ถูกดัดแปลงให้เป็นสนามเด็กเล่นกึ่งสมรภูมิขนาดย่อม "ท่านพ่อ! ท่านพ่อขี้โกง!" เสียงเล็กๆ แต่ทรงพลังของเด็กชายวัยห้าขวบดังขึ้นด้วยความขัดใจ 'ต้าเป่า' (หลี่หมิงเจ๋อ) คุณชายใหญ่แห่งวังพยัคฆ์ทมิฬ ในชุดฝึกยุทธ์สีขาวสะอาดตา ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดี (ที่สะอาดเกินกว่าจะเรียกว่าชุดฝึก เพราะเจ้าตัวระ