อ๋องวิปลาสผู้นั้น...แท้จริงแล้วน่ารักเกินคาด

ลมหนาวเดือนสิบสองกรรโชกแรงหวีดหวิวราวเสียงวิญญาณคร่ำครวญ ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ผุพังเข้ามาจนร่างผอมบางหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ 'ไป๋ชิงโจว' กระชับเสื้อคลุมตัวเก่าที่ผ่านการปะชุนมานับครั้งไม่ถ้วนเข้าหาตัว พยายามกักเก็บไออุ่นอันน้อยนิดไม่ให้ระเหยหายไปกับสายลม

         แม้อากาศจะเย็นเยียบจนปลายนิ้วเรียวงามซีดเผือด ทว่ามือข้างขวายังคงประคองก้านพู่กันมั่น จรดปลายขนสัตว์ลงบนกระดาษสาเนื้อหยาบอย่างตั้งใจ ตวัดหมึกวาดกิ่งเหมยที่ชูช่อท้าทายหิมะอย่างเด็ดเดี่ยว ราวกับสะท้อนตัวตนของผู้วาดที่แม้จะอยู่ในที่ต่ำต้อยเพียงใด ก็มิยอมค้อมหัวให้โชคชะตา

         แม้จะเป็นเพียงบัณฑิตตกยากในสกุลขุนนางปลายแถวที่ถูกลืมเลือน ทว่าฝีมือการวาดภาพของไป๋ชิงโจวนั้นเป็นที่เลื่องลือระบือไกลในตลาดมืด ภาพวาดทิวทัศน์และดอกไม้ภายใต้นามแฝงของเขา เป็นที่ต้องการของเหล่าคหบดีมีเงิน แลกเปลี่ยนเป็นเบี้ยหวัดได้มากพอจะต่อลมหายใจคนสกุลไป๋ให้อยู่รอดไปได้อีกแรมเดือน

         "คุณชาย... คุณชายขอรับ!"

         เสียงตื่นตระหนกของ 'อาฝู' บ่าวคนสนิทดังแทรกความเงียบสงบในห้องหนังสือ ก่อนที่ประตูไม้บานเก่าจะถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแทบจะหลุดออกมาจากวงกบ

         ไป๋ชิงโจวมิได้เงยหน้าขึ้นจากงาน แพขนตายาวงอนยังคงหลุบต่ำจับจ้องอยู่ที่ปลายพู่กัน "อาฝู ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่งตึงตัง พื้นเรือนเรามันเก่านัก หากเจ้าเหยียบทะลุตกลงไป ข้าไม่มีเบี้ยซ่อมให้หรอกหนา"

         "มิใช่เรื่องพื้นขอรับ! แต่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย!" ใบหน้าของอาฝูซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริก ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ "กงกงจากวังหลวง... มาที่หน้าจวนขอรับ! แจ้งว่ามีราชโองการด่วนจากฝ่าบาท!"

         ปลายพู่กันที่กำลังจะตวัดเส้นสุดท้ายชะงักค้างกลางอากาศ หยดหมึกสีนิลร่วงหล่นลงบนกลีบดอกเหมยสีชาดจนด่างพร้อย... ดวงตากลมโตไหววูบ ลางสังหรณ์บางอย่างกรีดร้องก้องในใจจนเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

         บิดาของเขา 'ไป๋ซู' เป็นเพียงอาลักษณ์จดบันทึกตัวเล็กๆ วันๆ ขลุกอยู่แต่กองตำราประวัติศาสตร์เก่าคร่ำครึ ไฉนเลยจะมีราชโองการมาถึงเรือนซอมซ่อแห่งนี้ได้?

         เว้นเสียแต่ว่า... จะเป็นเรื่องร้าย

         ไป๋ชิงโจววางพู่กันลงบนแท่นฝนหมึก สูดหายใจลึกยาวเหยียดเพื่อเรียกสติ ใบหน้างดงามที่มักเรียบเฉยฉายแววกังวลเพียงชั่ววูบ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาสงบนิ่งดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่นเช่นเดิม

         "ไปกันเถิด อย่าให้ท่านพ่อต้องรับหน้าลำพัง"

         บรรยากาศโถงหน้าเรือนสกุลไป๋เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ ขุนนางระดับล่างเช่นไป๋ซู ฮูหยินรอง รวมถึงบ่าวไพร่ไม่กี่คนในจวน ต่างหมอบกราบตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าขันทีร่างท้วมในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองระยับที่ดูสูงส่งและน่าเกรงขามเกินกว่าจะมายืนอยู่ในเรือนไม้เก่าๆ แห่งนี้

         ไป๋ชิงโจวก้าวเข้ามาอย่างสำรวม ทรุดกายลงคุกเข่าเคียงข้างบิดา ประสานมือคำนับแนบพื้น

         "สกุลไป๋รับราชโองการ!" น้ำเสียงแหลมสูงอันเป็นเอกลักษณ์ของกงกงดังก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในความหวาดกลัวของทุกคนที่ก้มหน้าแนบธรณี

         "ด้วยพระมหากรุณาธิคุณ... บุตรเกอแห่งสกุลไป๋ นามไป๋ชิงโจว รูปงามเพียบพร้อม เฉลียวฉลาดหลักแหลม... สมควรคู่ครองแก่เชื้อพระวงศ์..."

         หัวใจคนฟังกระตุกวูบ ร่างกายพลันแข็งทื่อ สมควรคู่ครองแก่เชื้อพระวงศ์?

         ราชวงศ์นี้มีองค์ชายที่ยังมิได้ออกเรือนเพียงไม่กี่พระองค์ และส่วนใหญ่ล้วนหมายปองบุตรหลานตระกูลขุนนางใหญ่โตที่มีอำนาจหนุนหลัง มิใช่ลูกขุนนางยากจนไร้ปากเสียงเช่นเขา เว้นเสียแต่ว่า... จะเป็นคนผู้นั้น

         "...จึงมีสมรสพระราชทานแก่ 'ฉินอ๋อง หลี่โม่หราน' แต่งตั้งเป็นพระชายาเอก ฤกษ์มงคลในอีกสามวัน... จบราชโองการ!"

         สิ้นเสียงประกาศ ราวกับอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงกลางจวน

         บิดาของเขาหน้ามืดสิ้นสติล้มพับไปทันที ฮูหยินรองหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ อาฝูปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจหักห้าม ส่วนไป๋ชิงโจวยังคงคุกเข่านิ่งงัน ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คล้ายวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปชั่วขณะ

         ฉินอ๋อง... หลี่โม่หราน

         นามนี้ใครบ้างในเมืองหลวงจะไม่รู้จัก? บุรุษผู้ได้รับฉายาว่า 'อ๋องวิปลาส'

         คำเล่าลือหนาหูว่าหลี่โม่หรานเสียสติจากการกรำศึกหนักในแดนเถื่อน เขามีพละกำลังมหาศาลดุจสัตว์ร้าย ฆ่าคนไม่กะพริบตา อารมณ์แปรปรวนอำมหิต ว่ากันว่ายามค่ำคืนมักจะมีเสียงคำรามโหยหวนดังออกมาจากวังอ๋องจนชาวบ้านละแวกนั้นขวัญผวา

         ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือข่าวลืออาถรรพ์เรื่อง 'พระชายา'

         ชายาคนแรก เข้าหอได้เพียงครึ่งคืน ก็ถูกหามออกมาในสภาพเสียสติ พูดจาไม่รู้ความ

         ชายาคนที่สอง ทนอยู่ได้สามวัน ก็ผูกคอตายหนีความหวาดกลัว

         และบัดนี้... เหยื่อรายที่สามคือเขา

         "ไป๋ชิงโจว รับราชโองการ!"

         คนถูกเรียกขบเม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก ดวงหน้าหวานที่บัดนี้ซีดเผือดค่อยๆ เงยขึ้นสบตาขันทีผู้ถือสารมรณะ แม้นัยน์ตาจะสั่นไหวด้วยความหวั่นเกรงทว่ากลับไร้หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ

         "กระหม่อมไป๋ชิงโจวน้อมรับราชโองการ ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี"

         สองมือสั่นเทายื่นออกไปเหนือศีรษะ รับม้วนผ้าสีทองที่หนักอึ้งราวกับขุนเขาไท่ซาน

         นี่มิใช่ราชโองการมงคล... แต่มันคือใบสั่งตายที่ไม่อาจปฏิเสธ

         ...

         ราตรีกาลมาเยือน เรือนสกุลไป๋เงียบเหงายิ่งกว่าป่าช้า ไร้งานเลี้ยงฉลอง ไร้โคมไฟประดับประดา มีเพียงเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของบิดาที่ดังแว่วมาจากห้องข้างเคียง คล้ายบทเพลงส่งวิญญาณ

         ไป๋ชิงโจวนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานเก่า มองดูเงาสะท้อนเลือนรางของตนเองท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่

         ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน ผิวขาวละเอียดดุจหิมะแรกฤดู และจุดเด่นที่สุดคือ 'ไฝจูซา' เม็ดเล็กสีแดงสดแต้มอยู่กึ่งกลางหน้าผาก สัญลักษณ์แห่งเพศสภาพพิเศษที่สวรรค์ประทานมาให้ เรียกว่า 'เกอ'

         ความงามนี้เองหรือที่เป็นภัย? ความงามที่ทำให้ฮ่องเต้ระลึกถึงชื่อเขา และโยนเขาลงไปในบ่อพยัคฆ์เพื่อสังเวยแก่อนุชาสติวิปลาส เพื่อรักษาหน้าตาของราชวงศ์มิให้ใครครหาว่าไร้คนดูดำดูดีน้องชายวิกลจริต

         "ลูกพ่อ... พ่อขอโทษ... พ่อมันไร้น้ำยา..." ไป๋ซูเดินโซซัดโซเซเข้ามาพร้อมไหสุราในมือ กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง สภาพเมามายสิ้นหวัง "เจ้าหนีไปเถิดโจวเอ๋อร์... พ่อจะถ่วงเวลาให้ หนีไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว..."

         ไป๋ชิงโจวรีบลุกขึ้นประคองร่างบิดาที่โอนเอนให้นั่งลงบนตั่งเตียง "ท่านพ่อ ขัดราชโองการมีโทษประหารเก้าชั่วโคตร หากข้าหนี ทุกคนในสกุลต้องตายกันหมด มิอาจทำเช่นนั้นได้"

         "แต่เจ้าต้องไปตาย!" ไป๋ซูตะโกนทั้งน้ำตา มือหยาบกร้านกำไหล่บุตรชายแน่น "เจ้าจะไปอยู่กับคนบ้านั่นได้อย่างไร! มันมิใช่คน! มันเป็นปีศาจดื่มเลือดกินเนื้อ!"

         ไป๋ชิงโจวยิ้มขื่น แววตาหม่นแสงลง เขาได้ยินข่าวลือที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นเสียอีก บ้างก็ว่าฉินอ๋องอัปลักษณ์ ผิวหนังเปื่อยยุ่ย ตัวเหม็นสาบสางดุจศพเดินดิน บ้างก็ว่าเขากินหัวใจคนสดๆ

         "ท่านพ่อ... คนเราเกิดมาหนีความตายไม่พ้น อย่างน้อยข้าตาย คนสกุลไป๋ก็รอด..." เขาปรายตามองกองสินสอดทองคำและหีบผ้าไหมที่วางกองอยู่มุมห้อง "...และทองพวกนี้ ก็จะทำให้ท่านพ่อซ่อมหลังคาเรือน และมีข้าวสารกรอกหม้อไปตลอดชีวิต อย่างน้อยการเสียสละของข้าก็ไม่สูญเปล่า"

         หลังจากปลอบโยนจนบิดาหลับไปเพราะฤทธิ์สุรา ไป๋ชิงโจวกลับมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปเปิดกล่องไม้ใต้เตียง หยิบมีดสั้นด้ามงาช้างที่เจียดเงินเก็บก้อนสุดท้ายลอบซื้อมาจากตลาดมืดเมื่อหลายเดือนก่อน

         เขาค่อยๆ ดึงมันออกจากฝัก ใบมีดที่ลับมาอย่างดีวาววับต้องแสงจันทร์ สะท้อนเข้าตาราวกับจะยั่วยวนให้ใช้งาน

         เขาไม่ได้คิดจะใช้สังหารอ๋องวิปลาส... บัณฑิตไร้วรยุทธ์แรงน้อยเช่นเขาจะไปต่อกรกับแม่ทัพปีศาจผู้เจนศึกได้อย่างไร มีดเล่มนี้มีไว้เพื่อตัวเขาเองต่างหาก

         "หากท่านอ๋องโหดร้ายทารุณดั่งคำร่ำลือ..." แววตาที่เคยโศกซึ้งแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยววาวโรจน์ "ข้าจะไม่ยอมให้เขาหยามเกียรติ ยอมปลิดชีพตนเสียดีกว่าอยู่อย่างทาสรองรับอารมณ์วิปริต"

         มือเรียวบรรจงซ่อนมีดไว้ในช่องลับของรองเท้าหุ้มข้อสีแดงสำหรับวันวิวาห์

         อีกสามวัน... ชีวิตของ 'ไป๋ชิงโจว' อาจจบสิ้นลงในวังอ๋อง หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของขุมนรกบนดินเขาก็มิอาจล่วงรู้ แต่สิ่งที่แน่ชัดคือ เขาจะไม่ยอมจำนนโดยง่าย ต่อให้ต้องแต่งงานกับปีศาจ เขาก็จะเป็นเหยื่อที่เคี้ยวยากที่สุด!

         …

         สามวันต่อมา

         เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองหลวง ควันสีขาวลอยคลุ้ง ขบวนรับเจ้าสาวของฉินอ๋องเคลื่อนตัวมารับเกอสกุลไป๋อย่างยิ่งใหญ่จนชาวบ้านแตกตื่นพากันออกมามุงดูจนแน่นถนน มิใช่เพราะความงดงามตระการตา หากแต่เป็นเพราะความ 'วิปลาส' ที่ไม่เหมือนผู้ใด

         แทนที่จะเป็นนางรำโปรยกลีบบุปผาหอมฟุ้ง กลับนำขบวนด้วยกองทหารองครักษ์เกราะดำหน้าตาดุดันนับร้อยนาย เดินย่ำเท้าพร้อมกันจนธรณีสะเทือนเลือนลั่น รังสีสังหารแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าสบตา

         เกี้ยวเจ้าสาวมิใช่เกี้ยวไม้แกะสลักลวดลายมงคลทั่วไป แต่เป็นเกี้ยวไม้สักสีดำทมิฬขนาดมหึมา ตกแต่งด้วยผ้าแพรสีแดงสดที่พันผูกไว้อย่างหยาบๆ ดูราวกับโลหิตสาดกระเซ็นตัดกับสีดำทึมทึบ ชวนให้รู้สึกขนลุกมากกว่าปีติยินดี

         และที่น่าตื่นตะลึงที่สุด คือสิ่งที่เหล่าทหารโปรยตลอดเส้นทาง... มิใช่ดอกไม้มงคลแต่เป็น เหรียญทองแดงและก้อนเงินจำนวนมหาศาล

         "รับเจ้าสาว! หลีกทาง!"

         เสียงตวาดดุดันของนายกองดังขึ้น ชาวบ้านต่างกรีดร้องแย่งชิงเงินที่หล่นเกลื่อนกลาดอย่างบ้าคลั่ง ทำให้ขบวนดูวุ่นวายโกลาหลราวกับเกิดจลาจลย่อมๆ

         ไป๋ชิงโจวในชุดมงคลสีแดงเพลิง ปักลายหงส์คู่มังกรด้วยดิ้นทองอร่าม ถูกประคองออกมาจากเรือน ผ้าคลุมหน้าสีแดงผืนบางบดบังสายตาเห็นเพียงพื้นดินเบื้องล่าง และปลายรองเท้าของตนเอง

         "ขึ้นเกี้ยว!"

         ทันทีที่ก้าวขึ้นนั่ง ประตูเกี้ยวก็ถูกกระแทกปิดลง ขังเขาไว้ในความมืดมิด เสียงดนตรีมงคลที่ฟังดูโหยหวนพิกลเริ่มบรรเลงอีกครา

         เกี้ยวสีดำโยกไหวเบาๆ พาเขาเคลื่อนมุ่งหน้าสู่ทิศบูรพา...สู่ 'วังพยัคฆ์ทมิฬ' รังของสัตว์ร้าย

         ตลอดเส้นทาง ไป๋ชิงโจวนั่งหลังตรงแน่ว ตัวเกร็งเครียด มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อตัวยาวแน่นจนชื้นเหงื่อ อีกข้างลูบคลำด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าเพื่อเรียกความมั่นใจ หัวใจเต้นแรงกระหน่ำแทบทะลุอก

         เสียงชาวบ้านซุบซิบดังลอดเข้ามาในเกี้ยวเป็นระยะ

         "น่าเวทนานัก คุณชายไป๋รูปงามปานนั้น ต้องไปสังเวยให้อ๋องบ้า"

         "พนันกันไหมว่าเขาจะอยู่รอดเกินสามวันหรือไม่? ข้าแทงว่าไม่เกินสองวันศพก็ถูกหามออกมาแน่!"

         ไป๋ชิงโจวสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงช้าๆ เพื่อข่มความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไว้ในอก

         เอาเถิด... จะเป็นอ๋องวิปลาส หรือพญายมราช ข้าไป๋ชิงโจวก็พร้อมจะเผชิญหน้าแล้ว มาลองดูกันสักตั้ง!