Todos os capítulos de หลิงเยว่ ตัวร้ายที่เกิดใหม่ได้เป็นนางเอกในนิยายน้ำเน่า : Capítulo 11 - Capítulo 20

หลิงเยว่หันมามองพลางทำหน้าเบื่อหน่าย “ก็เพราะสตรีทั้งหลาย มัวแต่คิดว่าตนจะต้องพึ่งพาบุรุษน่ะสิ ถึงได้ถูกข่มเหงอยู่ตลอด มือเท้าก็มีเท่ากัน ไยจะต้องกลัวว่าตนจะเลี้ยงชีพไม่ได้ อาภรณ์ที่บุรุษทั้งหลายสวมใส่ ก็ล้วนแต่สตรีถักทอขึ้นมิใช่หรือ อาหารที่เรากิน ก็ล้วนแต่เป็นสตรีปรุงแต่งให้ ความเป็นมนุษย์มีเท่าเทียมกัน ไยต้องเกรงจะเลี้ยงตัวไม่รอด” หลิงเยว่สอนสั่งคนของตน ซึ่งมันดังพอให้คนด้านนอกได้ยินไปด้วยเหล่าบ่าวไพร่ที่เดินและทำสวนอยู่ถึงกับหยุดกึก พลางชะโงกคอยาวเข้ามาดูว่า ผู้ใดกันที่กล้าเอ่ยเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ขึ้นมา“ฮูหยิน ไยท่านจึงได้มีความคิดเช่นนี้” จิงจิงเอ่ยอย่างกังวล ทว่าผู้เป็นนายหาได้ใส่ใจคำเตือนของนางไม่ หลิงเยว่ในยามนี้ นางกำลังมีความสุขกับเงินทองมากมายที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้ามากกว่า ที่มุมห้องก็ยังมีหีบผ้าไหมพับหนาที่ประเมินค่าไม่ได้วางเรียงรายอยู่ “หึหึ เป็นนางเอกในนิยายน้ำเน่านี่มันก็ไม่ได้แย่ไปเสียทีเดียวนะ ก็ยังดีที่นังเพื่อนชั่วยังเขียนให้ตัวละครนี้รวย”“ฮูหยิน ท่านบ่นอะไรเจ้าคะ บ่าวฟังไม่เข้าใจเลย” สาวใช้เอียงหน้ามองผู้เป็นนาย ที่พึมพำถ้อยคำราวกับคนเสียสติ“เอาน่า ข้าจะบ่นอะ

ชายหนุ่มกล่าวได้ยังไม่ทันไรเขาก็กระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมาเปรอะอาภรณ์ที่ยังเปียกชุ่ม เสียงเอะอะโวยวายของชายฉกรรจ์นับสิบเริ่มดังระงมไปทั่วบริเวณริมตลิ่งนำพาให้ฝีเท้าที่กำลังก้าวจากไปของหลิงเยว่ต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันกลับมามองภาพความวุ่นวายเบื้องหลังอย่างขัดใจ“แผลก็ไม่ได้ใหญ่ ทำไมพากันตื่นเต้นจัง ดูท่าจะเป็นคนใหญ่คนโต เอ๋… หรือจะเป็นตัวละครสำคัญในเรื่อง” นางขมวดคิ้วสงสัย “ชิ! มันก็ไม่เกี่ยวกับเรานี่” จากนั้นก็พึมพำอย่างไม่ไยดี แต่ก็ยังยืนมองภาพโกลาหลของกลุ่มคนที่กำลังแบกร่างผู้เป็นนายวิ่งตรงมาทางนาง คาดว่าพวกเขาคงจะพาไปหาหมอกระมัง“เกิดอะไรขึ้น!” นางร้องถามตามประสาคนใคร่รู้“นายท่านถูกพิษ! แถบนี้มีโรงหมอหรือผู้เชี่ยวชาญการถอนพิษหรือไม่” จินเจารีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลนลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬแม้ลมกลางคืนจะหนาวเหน็บ“ถูกพิษหรือ? อะไรจะซวยปานนั้น” หลิงเยว่พึมพำอย่างไม่เชื่อ นางอุตส่าห์ช่วยเขาขึ้นมาจากน้ำได้แล้วแท้ ๆ ทว่าหนุ่มรูปงามผู้นี้ยังจะตายเพราะพิษอีก เมื่อครู่นางก็ไม่ได้ใส่ใจจะตรวจดูด้วยสิ ดวงตากลมโตฉายแววชั่งใจเพียงนิดก่อนจะรีบเดินตามแล้วเอ่ยว่า “วางเขาลง ข้าเป็นหมอ ประเดี๋ยวจะต

หลังจากถามทางได้ความแล้ว หนึ่งเค่อต่อมานางก็มาหยุดที่ข้างกำแพงจวนตระกูลหลี่ ร่างอรชรจึงไม่รีรอที่จะเหาะข้ามขึ้นไปยืนบนกำแพง ก่อนจะดีดตัวตีลังกาลงมาด้วยท่วงท่างดงามทว่าเพียงแค่ปลายเท้านางแตะลงบนพื้นหญ้า เสียงเข้มดุดันของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดมุมกำแพง“ไปเที่ยวเล่นที่ใดมาหรือ... ท่านมืออาชีพ”หลิงเยว่สะดุ้งสุดตัวพร้อมกับตั้งท่าจะซัดเข็มพิษออกไปตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อนางหันไปมองยังที่มาของเสียง มือนั้นก็รีบเก็บอาวุธลับที่อยู่ในข้อแขนตนซ่อนไว้ดังเดิมหลี่จวินเหิงที่อยู่ในชุดรัดกุมสีดำกำลังยืนกอดอกพิงกำแพงจวน พลางจ้องมองภรรยาตัวน้อยอย่างจับผิด ทว่าความจริงแล้วเขากลับมาถึงก่อนหน้านางเพียงแค่อึดใจเดียว ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาออกไปสืบข่าวสตรีชุดขาว แต่บังเอิญเห็นฮูหยินตนติดตามคนกลุ่มหนึ่งไป เขาจึงได้ตามไปดู ถึงได้รู้ว่านางแค่ตามไปช่วยรักษาคน“อ้าว... ท่านพี่เองหรอกหรือ ข้าก็นึกว่าโจรที่ไหน” หลิงเยว่รีบปรับสีหน้า เปลี่ยนจากท่าทางเตรียมสู้มาเป็นยิ้มร่าอย่างรวดเร็ว “ดูท่าท่านพี่ก็คงจะเพิ่งกลับมาใช่หรือไม่ แหม… นึกไม่ถึงว่าเราจะใจตรงกันได้นะเจ้าคะ ออกไปชมจันทร์ยามวิกาลเหมือนกันเลย”“เลิกเล่นลิ้นเส

หลังตั้งสติได้จวินเหิงก็รีบวิ่งทะยานไปยังเรือนใหญ่อย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งแม้กระทั่งคนรักที่ควรจะหันมาคว้านางไปด้วย เสี่ยวเยียนเห็นเช่นนั้นนางก็รีบวิ่งตามไปติด ๆ แต่มิใช่ว่าห่วงคนรักเพียงอย่างเดียว แต่ที่นางต้องรีบไปจากตรงนี้ก็เพราะนางเริ่มรู้สึกหวาดระแวงในตัวเสิ่นหลิงเยว่ขึ้นมาแล้ว สตรีที่นางเคยได้ยินว่าอ่อนแอและเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ หาได้เป็นอย่างที่ผู้คนล่ำลือไม่ หากนางยังรั้งอยู่ใกล้ ๆ ไม่แน่อาจถูกเจ้าของเรือนนี้ฉีกทึ้งประจานให้นางต้องอับอายจนอยู่ไม่ได้กระมัง ‘ฝากไว้ก่อนเถิดเสิ่นหลิงเยว่ แล้วคนต่อไปที่จะต้องตายจะเป็นเจ้าในอีกไม่ช้านี้’ นางนึกพลางวิ่งตามคนรักไป ส่วนหลิงเยว่กลับเดินตามมาอย่างอ้อยอิ่ง ท่าทางของนางยังคงสงบนิ่งราวกับกำลังเดินชมสวน หาได้เร่งรีบดั่งคนที่ได้รับแจ้งข่าวการตายไม่ ‘งิ้วโรงนี้ช่างน่าตื่นเต้นดียิ่งนัก’ “ฮูหยิน ไยท่านถึงได้ใจเย็นนักเจ้าคะ” จิงจิงขยับเข้ามาถาม “จะรีบไปทำไม เจ้าก็ได้ยินแล้วว่าท่านพ่อสิ้นชีพ ข้าไปถึงไวจะทำให้เขาฟื้นคืนกลับมาได้หรือ” หลิงเยว่เอ่ยตอบยียวนก่อนจะยิ้ม ในขณะที่บ่าวไพร่ในจวนล้วนแต่มีใบหน้าโศกเศร้ากันทุกคน “ฮูหยิน ไยท่านถึงได้เลือด

หลิงเยว่กวาดตามองกลุ่มคนที่ตนพอจะคุ้นหน้าแบบพอลาง ๆ แต่คนตรงหน้านี่ต่างหากที่นางจดจำได้เป็นอย่างดี “ศาลานี้ข้าเข้ามาพักก่อน มาทีหลังก็ควรจะหัดเคารพกันบ้างสิ นี่อะไร ไร้มารยาทจริงเชียว ฝั่งนั้นก็มีไยไม่นอน” “บังอาจนัก! รู้หรือไม่ผู้ที่อยู่บนรถม้านั้นเป็นใคร จะให้เขามานอนร่วมชายคาเดียวกับคนเช่นเจ้าได้อย่างไรกัน” จางเฉินชักดาบออกจากฝักหมายจะสั่งสอนนางโจรสามหาวผู้นี้ “จางเฉิน... หยุดมือ” เสียงทุ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจทว่ามันกลับแฝงด้วยความนุ่มนวลที่ชวนให้ต้องเหลียวมอง “เจ้านี่ แม้แต่ผู้มีพระคุณของข้า เจ้าก็ไม่คิดจะละเว้นกระนั้นหรือ” เสียงตำหนิยังคงลอยมา จากนั้นร่างสูงโปร่งในชุดสีม่วงเข้มปักลายไผ่สีทองก็ก้าวลงมาจากรถม้า แสงโคมไฟหน้าประตูส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรทันที ดวงตาหงส์คู่นั้นดูอ่อนโยนทว่าล้ำลึกนัก ยิ่งมองใกล้ ๆ คนผู้นี้ยิ่งรูปงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ บุรุษหนุ่มก้าวเดินเข้ามาในศาลาช้า ๆ เขาปรายตามองคนสนิทด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาสตรีที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนม้านั่งด้วยรอยยิ้มละมุน จนหลิงเยว่ถึงกับเผลอยิ้มตาม “ต้องขออภัยที่คนของข้าล่วงเกินแม่นาง ไม่นึกเลยว่าจะได