All Chapters of หลิงเยว่ ตัวร้ายที่เกิดใหม่ได้เป็นนางเอกในนิยายน้ำเน่า : Chapter 1 - Chapter 10

กระทั่งทั้งคู่ผ่านพิธีด้านหน้าจนมาถึงจุดสำคัญในห้องโถงพิธีการดำเนินต่อไปท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อและขุนนางนับร้อยที่มาร่วมเป็นสักขีพยานรวมถึงคนในวังด้วย ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยขนบธรรมเนียมที่เคร่งครัด ทว่าสำหรับบ่าวสาวที่ยืนอยู่กลางโถงพิธี มันกลับแห้งแล้งและจอมปลอมสิ้นดีเมื่อถึงเวลามงคล แม่สื่อก็เริ่มทำพิธีอย่างไม่รีรอ กระทั่งถึงขั้นตอนสุดท้าย หลี่จวินเหิงก็หันหน้าเข้าหาเจ้าสาว เขาประสานมือค่อมศีรษะลงด้วยท่วงท่าแข็งทื่อดุจท่อนไม้ ไร้ซึ่งความอ่อนโยนหรือแววตาแห่งความปีติ ส่วนเสิ่นหลิงเยว่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงสดนั้น นางกำลังย่อเข่าลงพลางกัดฟันกรอด‘กราบกันไปกราบกันมาอยู่นี่แหละ คอฉันจะหักเพราะมงกุฎบ้า ๆ นี่อยู่แล้วนะ เมื่อไหร่จะส่งเข้าหอไปให้พ้น ๆ สักที’ หญิงสาวก่นด่าในใจ ขณะที่หูยังคงต้องทนฟังเสียงอวยพรว่า‘ขอให้รักใคร่กลมเกลียว มีบุตรเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง’ซึ่งคำอวยพรนี้ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนักทว่าไม่นานนัก ช่วงเวลาที่แสนอึดอัดก็สิ้นสุดลง เมื่อบ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าสู่ห้องหอ ที่อยู่ในเรือนหลักของจวนแม่ทัพภายในห้องหอที่จุดเทียนมังกรหงส์สว่างไสว อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานมงค

เขาทำท่าจะอ้าปากทักท้วงด้วยความรังเกียจ เมื่อร่างอรชรของเจ้าสาวขึ้นมานั่งคร่อมบนตัว ทว่ามือบางกลับเอื้อมมาปิดปากเขาไว้ แต่ยังพอให้เปล่งเสียงออกมาต่อว่าได้“เจ้า! เจ้าคิดจะทำอะไร” เขาเค้นเสียงลอดไรฟันพลางเบือนหน้าหนีด้วยท่าทางขยะแขยงราวกับกำลังพบเจอสิ่งที่น่ารังเกียจ“อยู่เฉย ๆ แล้วดูมืออาชีพเขาทำงาน” หลิงเยว่กระซิบเสียงต่ำ จากนั้นนางก็เริ่มใช้มืออีกข้างเขย่าเสาเตียงไม้แกะสลักอย่างแรงจนมันเกิดเสียง เอี๊ยดอ๊าด มั่นคงเป็นจังหวะเนิบช้าและเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ และตามมาด้วยเสียงครางชวนสยิว“อ๊า... ท่านแม่ทัพ... อื้อ... เบาหน่อยเจ้าค่ะ อย่าฉีกอาภรณ์ข้าเช่นนั้น อื้อ… ท่านพี่ อ่อนโยนกับข้าด้วย”เสียงหวานที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่าพร่าเลือนที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ใคร่ เพราะหลิงเยว่จงใจดัดเสียงให้สั่นระริก พลางส่งเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังสุขสมอย่างยิ่งยวด จากนั้นนางก็ใช้กำปั้นกระทุ้งฟูกหนาให้เกิดเสียงกระทบกระทั่งที่ชวนให้คนด้านนอกจินตนาการไปไกล คิดว่าร่างกายของทั้งคู่กำลังบดเบียดเข้าหากันทว่าคนใต้ร่างกลับเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า เขาจ้องมองสตรีที่อย

หลิงเยว่แสร้งก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก มือบางยกขึ้นมาบีบแขนเสื้อของจวินเหิงเบา ๆ “ท่านพ่อเอ่ยชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นเพราะท่านพี่เมตตาและเอ็นดูข้า คืนแรกของเราจึงผ่านพ้นไปด้วยดีเจ้าค่ะ” เอ่ยจบนางก็เผยยิ้มเอียงอายจนน่าหมั่นไส้ในสายตาสามี ซึ่งบัดนี้ได้แต่กัดฟันข่มความรู้สึกเอาไว้ถึงกระนั้นเขาก็จำต้องยื่นมือขึ้นมากุมมือนางต่อหน้าบิดา เพื่อแสดงงิ้วที่พวกเขาได้ตกลงกันให้มันสำเร็จ “เป็นเช่นนั้นขอรับท่านพ่อ หลิงเยว่ดูแลข้าเป็นอย่างดี ข้าจึงไม่อยากให้นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ อย่างไรเสียเราสองคนก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว ควรต้องรักและสามัคคีกันจึงจะถูก” จวินเหิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มหากคนไม่รู้ฟังแล้วคงเข้าใจว่าเขาตัดใจจากสตรีอันเป็นที่รัก และยอมรับการแต่งงานนี้แต่โดยดี แต่ที่เขากล่าวมานั้น คนข้างกายกลับมิได้ทราบซึ้งใจแม้แต่น้อย ทว่าหลิงเยว่ก็ยังแสร้งยิ้ม“ท่านพี่ก็ เอ่ยเช่นนี้ ข้าอายนะเจ้าคะ”ฮูหยินรองมู่ที่ลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับลอบเบะปากอย่างหมั่นไส้ พลางยกพัดในมือขึ้นมาโบกจนลมโกรก“แหม... ข้าก็เพิ่งจะรู้วันนี้เองว่า ท่านแม่ทัพของเรานั้นช่างเป็นงานเป็นการเสียจริง เห็นเจ้าทั้งสองรักใค

หลิงเยว่จึงหันขวับกลับไปจ้องมารดาเลี้ยงของสามีอย่างไม่กลัวเกรงเช่นกัน พร้อมกันนั้นนางก็นึกถึงเรื่องราวที่ตนได้อ่านก่อนจะมาอยู่ในร่างนี้ ในนิยายมู่ชินฟานใส่ร้ายเสิ่นหลิงเยว่จนสำเร็จ ทำให้หลี่จวินเหิงยิ่งเกลียดชังภรรยาเข้าไปใหญ่ ‘ทว่าที่ข้าเปิดโปงเจ้าในวันนี้ มิใช่เพราะต้องการให้พระเอกของเรื่องพึงใจข้าหรอกนะ ข้าเพียงแต่ต้องการอยู่อย่างสงบสุข การกำจัดแม่เลี้ยงใจร้ายอย่างเจ้า จึงเป็นสิ่งแรกที่ข้าควรทำเมื่อมีโอกาส มู่ชินฟาน ถือว่าเจ้าโชคร้ายเองที่มาพบกับนางเอกใจร้ายเช่นข้า’ นางนึกในใจ ก่อนจะเดินตามแรงรั้งของสามีที่เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่ายังแสดงต่อ“นั่งรอตรงนี้ หากคำพูดของเจ้าไม่เป็นจริงดั่งว่า คืนนี้ข้าจะลงโทษเจ้าอย่างหนักเชียว” จวินเหิงเอ่ยเสียงทุ้มอ่อน ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับแข็งกระด้างราวกับกำลังจะบอกว่า ถ้อยคำที่เขาพูดเมื่อครู่คือคำเตือนที่หมายถึงบทลงโทษที่แสนสาหัส หาใช่การกระทำที่แสนอ่อนโยนเหมือนคำพูดที่เขาได้กล่าวออกมาไม่หลิงเยว่มองหน้าเขาพลางเผยยิ้มเอียงอาย ราวกับคนไม่รู้ว่าสามีนั้นกล่าวประชดข่มขู่ หาได้ตั้งใจเอ่ยคำหวานด้วยไม่“เจ้าค่ะท่านพี่” นางรับคำ ก่อนจะหันมาสั่งคนของตนรินชา จากนั

แรงผลักนั้นมหาศาลพอจะทำให้สตรีทั่วไปลอยละลิ่วจนร่างกระแทกกับต้นไม้ที่ยืนต้นห่างออกไปได้เลยทีเดียว ซึ่งยามนี้ ร่างอรชรของหลิงเยว่ที่เสียหลักหงายหลังวูบตามแรงส่งนั้น กำลังทำให้จวินเหิงใจเสียอย่างหนัก เมื่อนึกได้ว่าตนพลั้งมือทำร้ายสตรีอ่อนแอเข้าให้แล้ว ทว่าสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาเขา กลับไม่ใช่ภาพร่างบางเซไปกระแทกกับต้นไม้หรือล้มลงพื้น ทว่าสตรีที่เขาออกแรงผลักไปเมื่อครู่ นางกำลังม้วนตัวกลับหลังลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศด้วยท่วงท่างดงามและมั่นคง เพียงพริบตาเดียว ปลายเท้าข้างหนึ่งของนางก็ยันเข้ากับต้นไม้ด้านหลัง ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อย ๆ ขยับเรียวขาตนให้กลับมายืนราวกับเมื่อครู่ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นเลย ท่าทางตกใจก็ไม่มีให้เห็น “ฮูหยินเป็นวรยุทธด้วยหรือ” หลี่เทาหันมาเอ่ยกับสหาย “ข้าก็เพิ่งรู้พร้อม ๆ กับเจ้านี่แหละ” คนสนิทของจวินเหิงเอ่ยกระซิบกระซาบกัน ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ผู้เป็นนายก็สงสัยด้วย “ใจร้ายไม่เบานะท่านพี่” หลิงเยว่เผยยิ้มให้เขา ทว่าแววตานั้นกลับคมกริบดุจปลายเข็ม “นี่น่ะหรือคือวิธีที่ท่านใช้กับสตรีที่ท่านบอกจะคุ้มครอง หึ! หากข้าเป็นเพียงคุณหนูเก้า ที่วัน ๆ เอาแต่เรียนปักผ้าเรียนการครองเรื