Todos os capítulos de หลิงเยว่ ตัวร้ายที่เกิดใหม่ได้เป็นนางเอกในนิยายน้ำเน่า : Capítulo 31 - Capítulo 36

สามวันต่อมา... เปลือกตาบางสีมุกค่อย ๆ ขยับเขยื้อนหลังจากที่มันสงบนิ่งมาถึงสามวันเต็ม เพียงแค่เริ่มขยับ หลิงเยว่ก็รู้สึกราวกับร่างกายถูกทับด้วยหินยักษ์ นางสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ หลังจากต้องหายใจผ่านจมูกด้วยลมที่แผ่วมากจนเหมือนคนตาย และฤทธิ์ยาที่กดทับชีพจรทุกจุดไว้ ทำให้นางกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณอย่างที่ทุกคนพากันเข้าใจ นางค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นโดยที่ในหัวยังมีความมึนงง ภาพสุดท้ายที่อยู่ในห้วงความทรงจำคือ รสขมปร่าของสุราพระราชทานและความเจ็บปวดที่วิ่งวุ่นก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป ‘ฮืม… ทหารสองนายนั้น นับว่าใช้งานได้ดีทีเดียว’ นางนึกถึงเวรยามที่ให้เฝ้าห้องสมบัติ ที่นางออกคำสั่งลับกับพวกเขาว่า หากคนถูกนำไปฝังที่เชิงเขานอกเมือง ให้ทั้งคู่รีบไปขุดขึ้นมาแล้วอย่าได้เอ่ยบอกผู้ใด แม้แต่เจ้าของจวนก็ห้ามบอก และยามนี้นางก็คงจะอยู่ในเรือนนอกเมืองตามที่ได้สั่งให้คนทั้งสองจัดหาไว้ให้ หลังพานางขึ้นจากหลุมศพ แต่เมื่อดวงตาคู่งามเริ่มปรับภาพรวมที่อยู่เบื้องหน้าได้แล้ว คิ้วสวยก็เริ่มย่นเข้าหากัน เพราะสิ่งที่ปรากฏแก่สายตามันมิใช่เรือนเก่าตามชนบทอย่างที่ควรจะเป็น ทว่ามันคือ... เพดานไม้แกะสลั

แสงเทียนภายในห้องสลัวลงเล็กน้อย ทว่าความอบอุ่นกลับทวีคูณขึ้นเมื่อพยัคฆ์ร้ายยังคงไม่ยอมผละห่างจากร่างนวลเนียน หยางเจี้ยนยังคงประคองกอดสตรีอันเป็นที่รักไว้ ราวกับนางเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่เขาเกือบจะสูญเสียไปแล้ว “อาเยว่... จำไว้นะ นับจากนี้ไปเจ้าไม่ใช่คนตระกูลเสิ่น และก็ไม่ใช่ฮูหยินของใครทั้งนั้น” เขาประทับจูบหนัก ๆ ที่ข้างขมับนาง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มอ่อน “เจ้าจะเป็นชายาเพียงหนึ่งเดียวของข้า เป็นมารดาของบุตรข้า เป็นทั้งชีวิตของข้าเข้าใจหรือไม่” หลิงเยว่เงยหน้ามองเขาอย่างซึ้งใจ ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับอกแกร่ง สูดเอากลิ่นอายของบุรุษเพศที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ทว่ามันกลับทำใจนางอบอุ่นยิ่งนัก ยามอยู่ในอ้อมกอดเขา นางกลับรู้สึกว่ามันสงบสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับใจดวงนี้เจอที่ที่ปลอดภัยสำหรับตนแล้ว “หม่อมฉันก็เป็นแค่โจรคนหนึ่ง... ท่านอ๋องจะเอาหัวใจมาวางไว้ที่หม่อมฉันทำไมกันเพคะ” “ก็เพราะเจ้าขโมยจูบข้า ช่วยชีวิตข้าไว้ก็หลายครา ไหนจะเป่ายาสลบใส่กันอีก เจ้าว่าเรื่องเหล่านี้มันมิใช่พรมลิขิต ขีดให้เจ้ากับข้าต้องผูกพันกันหรือแม่โจรน้อยของข้า” เขาขยับขึ้นมามองหน้านาง “เจ้าขโมยหัวใจข้าไป

สายของวันถัดมา… ณ ประตูหน้าด่านของเมืองโจว หลี่จวินเหิงพร้อมด้วยบิดากำลังยืนนิ่งรอขบวนเสด็จที่กำลังเคลื่อนผ่านตรงมาอย่างสงบ ไม่กี่อึดใจต่อมามันก็หยุดต่อหน้าพวกเขา ไม่นานหยางอ๋องก็จูงมือสตรีในชุดคลุมสีขาวนวลเดินลงมาจากรถม้า สองพ่อลูกก็รีบยกมือขึ้นประสานคารวะอย่างนอบน้อม “ท่านแม่ทัพ... ท่านพ่อหลี่” หลิงเยว่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ เพราะนึกไม่ถึงว่าทั้งคู่จะออกมาส่งตนจากนั้นนางก็ลดผ้าคลุมหน้าลงเผยให้เห็นใบหน้าที่ผุดผาดแจ่มใส แววตาที่เคยหม่นแสงบัดนี้กลับเปล่งประกายด้วยความสุข “รักษาตัวด้วยนะ จางซินเยว่” จวินเหิงขานนามใหม่ของนางก่อนจะยิ้มบาง ทว่าในใจเขากลับเคว้งคว้างนัก “นับจากนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะพบแต่ความสงบสุข ขอบคุณที่ช่วยตระกูลหลี่ของเราไว้ ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย” แม่ทัพหนุ่มเอ่ย “คุณหนูจาง ขอบคุณที่เจ้าช่วยปกป้องตระกูลหลี่ให้พ้นภัยบุญคุณนี้พวกเราจะไม่ลืมสิ่งที่เจ้าทำให้แม้แต่วันเดียว” หลิงเยว่จึงย่อกายให้ทั้งคู่อย่างนอบน้อม “ขอบคุณท่านพ่อหลี่ ขอบคุณท่านแม่ทัพ ข้าก็จะไม่ลืมความเอ็นดูที่พวกท่านมีต่อข้าเช่นกันเจ้าค่ะ ทั้งสองรักษาตัวด้วยนะเจ้าคะ” หยางเจี้ยนเ