บททั้งหมดของ Fifty Shades of Master Thompson (SPG): บทที่ 101 - บทที่ 110

JACKIE Madaling araw na. Sakay ng taxi ako pauwi ng aming bahay. Nabubuwisit man ako kay Ryan dahil niloko nila ako. Pero kahit na naiinis, hindi ko itinatangi sa aking sarili na talagang nasiyahan ako sa naganap na gangbang.Maski na hindi sa ganitong paraan ko ninanais na mawala ang aking pagkabirhen, natanggap ko rin naman ang katotohanan na wala na ito. Ang mahalaga sa akin ay naranasan ko ang sarap ng pakikipagkantutan. Naisip ko na siguradong masusundan agad ang karanasan ko ngayong gabi.Wala ang daddy ko kung kaya walang problema kung madaling araw akong umuwi. Ilang araw din ang ilalagi nito sa ibang bansa, kung kaya naisip ko na maaari akong makagimik muli, at kung may pagkakataon, mararanasan ko namang muli ang makantot. Magkahalong pananabik at kaba ang naramdaman ko nang maisip ang bagay na ito.Marahan ako na pumasok ng aming bakuran, inaalala ko kasi na baka magising ang mga tao. Pagsilip ko sa bintana, namataan ko si Mang Adolfo na papaakyat sa taas. Nagtaka ako. Tang

JACKIEHindi ako mapakali ang mga sandaling iyon, bunga marahil ng magkahalong emosyon na aking nararamdaman. Ninenerbiyos pa rin ako, pero ang kaba ay tinatalo ng sobrang libog at excitement.Lalo pang pinatindi ang aking libog ng aking kasuotan. Kapwa humahagod sa aking mga utong at sa aking puke ang manipis na tela, dahilan upang lalo akong mag-init. Habang abala sa kuwentuhan ang apat, ginagapangan na ako ng matinding libog at naging problema ko kung paano ito lulunasan.Maya-maya pa ay pinatayo ako ni Ryan. “Pasarapin muna natin ‘to, p’re. Lika, Jackie, yakapin mo ‘ko. Huwag ka mag-alala kung sakaling nasiyahan kami ay may bonus kaming ibibigay sa’yo, pero kung hindi magtatampo kami.”“O-Okay, pero huwag kayo na masyadong madahas, be gentle, hindi naman ako tatakbo, saka baka mapano naman ako, kailangan ko pa umuwi agad.”Atubili naman akong tumayo, sabay yakap kay Ryan. Kailangan kong sundin sila para mairaos ko agad itong libog ko, sa isip-isip ko.“Patagalan tayo, mga p’re, sa

MAUREENHabang hawak ko ang glass ng mamahaling red wine, ramdam na ramdam ko ang pag-init ng lalamunan ko, not just because of the alcohol's strong punch, but because of the raging emotions inside my chest. Narito kami ngayon sa aming massive dining area, at kahit formal ang atmosphere, inside me is like a ticking time bomb waiting to explode. Kanina pa nagbabadyang umapaw ang frustration ko, and seeing Mommy, Daddy, and Kuya Anjo sitting right in front of me made me realize na I can't keep this a secret any longer."Mommy, Daddy, Kuya..." iyon ang pagbasag ko sa dead air, and my voice was slightly trembling as I placed my glass down a little too hard on the marble table. Nilingon nila ako agad, and I could clearly see the annoyance and impatience plastered across their faces. "It's about Carlton... ayaw na niya sa akin. He literally told me straight to my face that we are completely done, and there is no way in hell na papakasalan pa niya ako."Para kaming binagsakan ng ice-cold wat

MAUREENNang marinig ko ang sinabi ni Carlton, dahan-dahang nagbukas ang pinto ng VIP room at iniluwa nito sina Mommy, Daddy, at Kuya Anjo na nagmamadaling pumasok sa loob.Agad nilang binago ang ekspresyon ng kanilang mga mukha para magmukhang labis na nag-aalala at balisa, bagama't kaming apat lang ang nakakaalam sa totoo nilang motibo sa likod ng mga pekeng luha at dramang ito.Si Mommy ang unang lumapit sa higaan, agad na dinaluhan ang gilid ng kama habang sapo-sapo ang kanyang dibdib na parang totoong inaatake sa sobrang takot."Carlton, anak... salamat at dumating ka," basag ni Mommy sa katahimikan, ang boses ay nanginginig at puno ng panginginig na emosyon. "Kanina pa namin siya binabantayan, at sobra kaming natakot na baka mawala na siya sa amin nang tuluyan. Ang sabi ng doktor, masyadong bumagsak ang blood pressure niya dahil sa sobrang stress at depression."Si Daddy naman ay mabigat na naglakad palapit kay Carlton, habang inilalagay ang isang kamay sa balikat nito na may ka

CARLTONHabang mahigpit kong hawak ang manibela ng aking kotse habang binabagtas ang abalang kalsada pabalik sa aking mansiyon, hindi ko napigilang mapailing nang paulit-ulit habang sinasalamin ng rearview mirror ang mukha ko.Kung iisipin ko ang mga pangyayari nitong mga nakaraang araw, parang isang mabigat na palabas sa telebisyon na pilit nilang ipinagawa sa akin, at ako naman itong si tanga na nagpapadala sa bawat eksena.Isang malaking buntong-hininga ang pinakawalan ko habang pilit kong inaalala kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon kung saan ang isang babaeng minsan ko nang kinalimutan at tinalikuran ay kasalukuyang nakasakay ngayon sa passenger seat ng kotse ko, papunta sa sarili kong tahanan.Ang totoo nito, kahit pilit ko pang pilitin ang sarili ko na ibalik ang dating nararamdaman, alam na alam ko sa sarili ko na wala na talaga akong pakialam kay Maureen. Wala na.Tapos na ang kabanatang iyon ng buhay ko noong panahong paulit-ulit niya akong binigo at ginamit para sa